บทที่ 4

เมื่อจางหยวนเห็นสีหน้าของหลี่ชิวจวี๋เปลี่ยนเป็นสีแดง ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า: "พี่ชิวจวี๋ ผมทำให้พี่เจ็บหรือเปล่า"

ขณะที่พูด เขาก็ปล่อยมือ

หลี่ชิวจวี๋จับมือเขาเอาไว้โดยที่ไม่รู้ตัว

“พี่หยวน อย่า! ทำแบบนี้แหละ…”

“พี่สะใภ้รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว พี่เก่งมากจริง ๆ !”

พูดจบ หลี่ชิวจวี๋ไม่รู้คิดอะไรอยู่ สีหน้าจึงแดงก่ำด้วยความเขินอาย จากนั้นก็รีบหยิบหมอนขึ้นมาปิดศีรษะเอาไว้

หลังจากที่จางหยวนตอบสนองได้ ก็พูดไม่ออกเล็กน้อย

เขาเม้มริมฝีปาก และจะบอกว่าตนเองจะกลับบ้านแล้ว แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับเห็นเอวอันเรียวบางของหลี่ชิวจวี๋บิดเล็กน้อยราวกับว่าเป็นงูน้ำตัวหนึ่ง

อึก ๆ

เขาอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

เหงื่อบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าผาก

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเหนื่อยล้าจากการรักษา อีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะถูกทรมานจากภาพเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า

สักพัก ในห้องก็เงียบลง

ท้องฟ้าด้านนอกก็ค่อย ๆ มืดลง

แสงสว่างในห้องก็มืดสลัวลงเช่นกัน

ตามคำร้องขอของหลี่ชิวจวี๋ จางหยวนจึงนวดให้หลี่ชิวจวี๋อยู่ตลอดเวลา

เมื่อเห็นว่าดึกแล้ว และจางหยวนก็เห็นว่าหลี่ชิวจวี๋ไม่ได้ขยับตัว จึงคิดว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว

เมื่อเห็นดังนี้ จางหยวนก็แอบถอนหายใจในใจ มรดกของนางฟ้าผู้ไม่มีใครเทียบนั้นทรงพลังมาก

พอได้สืบทอดมรดกวิชานี้ จางหยวนมีความมั่นใจเกี่ยวกับการใช้ชีวิตในอนาคตมากขึ้น

ด้วยความหวังในอนาคต จางหยวนจึงดึงมือออกจากท้องของหลี่ชิวจวี๋ ก้มหยิบเสื้อยืดขึ้นมา และเตรียมที่จะจากไปอย่างเงียบ ๆ

สิ่งที่คาดคิดไม่ถึงก็คือ ในเวลานี้ มีแขนอันอ่อนนุ่มสวยงามแขนหนึ่งโอบกอดเขาจากด้านหลัง

“พี่หยวน วันนี้อย่าไปเลยนะ!”

“พี่สะใภ้...พี่สะใภ้จะให้พี่เป็นลูกผู้ชายจริง ๆ สักครั้ง!”

ร่างกายของหลี่ชิวจวี๋สั่นเทา แม้แต่เสียงก็สั่นเทาด้วยเล็กน้อย...

เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความนุ่มนวลที่มาจากแผ่นหลัง และมือเล็ก ๆ ที่กอดเอวของเขาเอาไว้แน่น จางหยวนก็รู้สึกว่าเลือดเริ่มสูบฉีด

เขาเป็นชายหนุ่มที่แข็งแกร่งที่ยังไม่เคยลิ้มรสกามมาก่อน จะทนต่อสิ่งนี้ได้อย่างไร!

โดยเฉพาะ หลี่ชิวจวี๋จงใจแนบชิดกับแผ่นหลังของจางหยวน ดูเหมือนตั้งใจจะให้จางหยวนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเธอ

จู่ ๆ จางหยวนก็หายใจลำบากขึ้นมาทันที: "พี่ชิวจวี๋ พี่..."

“ไม่ต้องพูด! พี่หยวน พี่สะใภ้คิดดีแล้ว!” หลี่ชิวจวี๋โน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหูของจางหยวนเบา ๆ

ลมร้อนที่ปล่อยออกมาขณะที่พูด ทำให้หูของจางหยวนรู้สึกชา รู้สึกจักจี๊หัวใจราวกับว่าถูกแมวน้อยข่วน

ในขณะเดียวกัน มือเล็ก ๆ ของหลี่ชิวจวี๋ก็ไม่ได้นิ่งเฉยเช่นกัน

มันเคลื่อนจากเอวไปยังหน้าอกที่แข็งแกร่งของจางหยวน

กล้ามเนื้อหน้าอกที่แข็งแกร่งของชายหนุ่ม สำหรับผู้หญิงแล้วก็เป็นสิ่งล่อใจเช่นเดียวกัน

ยิ่งไปกว่านั้น หลี่ชิวจวี๋ยังเป็นสาวม่ายที่โดดเดี่ยวเดียวดายมานาน!

แค่ลูบหน้าอกของจางหยวน ก็ทำให้หลี่ชิวจวี๋หายใจเร็วขึ้นมาก เธออยากจะเอาร่างทั้งตัวแนบชิดกับร่างกายของจางหยวนใจจะขาด

การกระทำของเธอ ทลายแนวป้องกันสุดท้ายในใจของจางหยวนโดยสิ้นเชิง

จางหยวนหันกลับมากอดหลี่ชิวจวี๋ทันที แล้วเอาร่างอันอ่อนนุ่มมาไว้ในอ้อมแขน

มืออันหยาบกร้านที่ทำงานมาหลายปี ทำให้เสื้อผ้าของหลี่ชิวจวี๋ยุ่งเหยิงไปในชั่วพริบตาเดียว

ทันใดนั้น หลี่ชิวจวี๋ก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด: "ช๊ด! เบา ๆ หน่อย พี่หยวน!"

ที่แท้ก็เป็นเพราะว่าจางหยวนไม่สามารถควบคุมตนเองได้ จึงใช้แรงมากจนเกินไป พอไม่ทันได้ระวังจึงทำให้หลี่ชิวจวี๋เจ็บ

“พี่ชิวจวี๋ ผมขอโทษ! ผม... ผมจะอ่อนโยนกว่านี้!” น้ำเสียงของจางหยวนแสดงความขอโทษ

จากนั้น การเคลื่อนไหวของจางหยวนก็นุ่มนวลมากขึ้น

เมื่อได้สัมผัสความอ่อนโยนของจางหยวน หลี่ชิวจวี๋ก็รู้สึกว่าอารมณ์ที่ถูกระงับมานานหลายปีนั้นเหมือนกับแม่น้ำที่ไหลล้นตลิ่งในทันที จนทำให้เธอควบคุมตนเองไม่ได้

เธอเป็นม่ายสาวมานานมาก และยังโหยหาความรักจากผู้ชาย

เมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่หล่อเหลาและแข็งแกร่งอย่างจางหยวน ขณะนี้ทั้งกายและใจของหลี่ชิวจวี๋ก็ตกอยู่ในภวังค์ถึงขั้นถอนตัวไม่ได้...

คนหนึ่งก็เป็นชายหนุ่มเลือดร้อน

คนหนึ่งก็เป็นสาวม่ายมาหลายปี

เมื่อคนสองคนมีความสัมพันธ์กัน ก็เหมือนฟืนแห้งเจอไฟอันร้อนแรง แค่จุดก็ติด

แม้ว่าจางหยวนจะเคยดูหนังโป๊มานับไม่ถ้วนก่อนที่เขาจะโง่ แต่ในความเป็นจริงแล้ว กลับเป็นผู้ชายที่ไม่รู้อะไรเลย

ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่สามารถต้านทานได้

ท่ามกลางความงุนงง จางหยวนอุ้มหลี่ชิวจวี๋ขึ้นมา แล้ววางเธอลงบนเตียง...

และในขณะนี้

"พี่หยวน พี่หยวน..."

มีเสียงตะโกนดังออกมาเป็นระยะ

จางหยวนสะดุ้ง นั่นเป็นเสียงของแม่ของเขาหวังฮุ่ย

ทันใดนั้นเขาก็ตั้งสติขึ้นมาได้

เพียะ

จางหยวนตบหน้าของตนเองเบา ๆ

จางหยวน นายช่างเลวจริง ๆ ถึงได้ฉวยโอกาสตอนที่คนกำลังประสบวิกฤติ

จางหยวนแอบด่าทอที่ตนเองไม่เอาไหน จากนั้นก็วางหลี่ชิวจวี๋ลงเบา ๆ

"พี่ชิวจวี๋ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ผมต้องกลับบ้านแล้ว"

หลังทิ้งทวนด้วยประโยคนี้ จางหยวนก็หันหลังกลับแล้ววิ่งไป

หลี่ชิวจวี๋ที่นอนอยู่บนเตียง มองดูจางหยวนที่รีบออกจากบ้านไป ก็ด่าทอด้วยความโกรธว่า: "ช่างโง่เขลาจริง ๆ เนื้อมาถึงปากแล้วก็ไม่กิน..."

"ไอ้เด็กเหลือขอคนนี้!"

แต่สิ่งนี้ กลับทำหลี่ชิวจวี๋มีความตั้งใจที่จะมอบตนเองให้กับจางหยวนเพิ่มมากขึ้น

ผู้ชายทุกคนในหมู่บ้าน ต่างก็พากันอยากได้ร่างกายของเธอ

ยกเว้นจางหยวนคนเดียวเท่านั้น

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลี่ชิวจวี๋ก็รู้สึกว้าวุ่นใจขึ้นมา

ขณะที่นึกถึงรูปร่างหน้าตาของจางหยวน โดยเฉพาะกล้ามเนื้อที่แข็งแรงของเขา เธอก็อดไม่ได้ที่จะเข้านอน

ในขณะเดียวกัน จางหยวนก็จัดระเบียบเสื้อผ้าและปรับลมหายใจเล็กน้อยที่ประตูบ้านของหลี่ชิวจวี๋ พอแน่ใจว่าตนเองไม่มีอะไรที่ผิดแปลกไปแล้ว ก็เดินไปที่ลานบ้านของตนเอง

ข้างเตาตรงมุม แม่ของเขาหวังฮุ่ยกำลังทำอาหารอยู่

หลังของเธอค่อมลง

ควันจากฟืนที่กำลังลุกไหม้ก็ลอยออกมา

"แค่กแค่ก..."

ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะหันกลับมาไอ

แต่ทันทีที่หันกลับมา แล้วเห็นจางหยวน เธอกลับหัวเราะขึ้นมา: "ลูกหยวน วันนี้ลูกหักข้าวโพดให้พี่ชิวสะใภ้จวี๋คงจะเหนื่อยมาก รีบไปล้างมือแล้วมากินข้าวเร็ว"

จางหยวนส่ายหัว: "ผมไม่เหนื่อย!"

ขณะที่เขาพูด เขาก็รีบเข้าไปเติมฟืน แล้วพูดว่า "แม่ ผมกินข้าวที่บ้านพี่สะใภ้ชิวจวี๋แล้ว แม่กับพ่อรีบกินเถอะ"

จากนั้น ด้วยความช่วยเหลือจากจางหยวน ไม่นานผู้เป็นแม่ก็ทำอาหารเสร็จ

จางหยวนนำอาหารมาวางไว้บนโต๊ะข้างหน้าต่างในบ้าน

ข้างโต๊ะ มีจางต้าซานนอนอยู่ด้วยสีหน้าท่าทางที่เศร้าสร้อย เมื่อเห็นจางหยวนเดินเข้ามา ก็เปลี่ยนไปเป็นสีหน้าที่ใจดีทันที

เรื่องนี้ ทำให้จางหยวนรู้สึกเศร้าใจมาก แต่บนใบหน้ากลับไม่ได้แสดงความผิดปกติใด ๆ เลย

ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ พ่อของเขาตัดใจที่จะไปรักษาที่โรงพยาบาลไม่ได้ จึงต้องนอนบนเตียงมาเกือบปีแล้ว

ฐานะทางบ้าน ก็แย่ลงเรื่อย ๆ

อาหารหนึ่งมื้อ ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่ามันฝรั่งฝอย ผักกาดขาว และหมั่นโถวสองสามลูก

แค่นี้ ก็ถือว่าดีแล้ว

จางหยวนรู้ว่านี่คืออาหารที่แม่ของเขาตั้งใจทำเป็นพิเศษ เพราะรู้สึกว่าวันนี้เขาเหนื่อย จากการช่วยหลี่ชิวจวี๋ทำงาน

โดยปกติแล้ว พ่อแม่ของเขาจะกินแต่หมั่นโถวแห้งกับผักดองเท่านั้น

เมื่อเห็นท่าทางที่พ่อแม่กินแค่ผักกาดขาวกับมันฝรั่งฝอย จางหยวนก็ก้มศีรษะลงพร้อมกับนัยน์ตาที่แดงก่ำ

ในขณะนี้ เขากำหมัดเอาไว้แน่น และสาบานว่า: ต่อไปจะต้องทำให้พ่อแม่ของเขามีชีวิตที่ดีให้ได้

พอทานอาหารมื้อง่าย ๆ เสร็ํจแล้ว

จางหยวนก็ปรับเปลี่ยนอารมณ์ หลังจากลังเลอยู่นาน เขามองไปที่พ่อของเขาแล้วพูดว่า "พ่อครับ ขาของพ่อมีความรู้สึกไหมครับ"

เมื่อได้ยินดังนี้ พ่อของเขาจางต้าซานและแม่ของเขาหวังฮุ่ยต่างก็พากันตกตะลึง

เพราะว่า พฤติกรรมในปัจจุบันของจางหยวนแตกต่างจากจางหยวนที่โง่เขลาในเมื่อก่อนมาก

จางหยวนคนก่อน โง่เขลาไร้เดียงสา ปกติจะแค่ทำงานและเล่นไปวัน ๆ และจะไม่ถามคำถามเช่นนี้ออกมา

หวังฮุ่ยไม่รู้ว่าจะทำยังไงไปชั่วขณะหนึ่ง: "ลูกหยวน ลูก ... "

จางต้าซานที่อยู่ด้านข้าง ก็มีสีหน้าที่ตกตะลึงเช่นกัน