บทเก้า

บทที่ 8. การหายไปของมิริน

มิรินเอ่ย ก่อนจะลุกขึ้น และเดินไปที่ห้องน้ำหญิงทันที เสื้อนักศึกษา ค่อย ๆ ถูกปลดออกช้า ๆ เผยให้เห็นร่องรอยความบอบช้ำที่บริเวณหน้าอกขวาลามมาถึงหัวไหล่ของเธอ

มิรินลูบไล้เบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำและเห็นภาพบาดตาที่มาร์ตินนั้นกำลังทายาให้เฌอเบลล์อยู่

"อ้าว รินมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ ทำไมไม่เดินเข้าไป"

ไวน์เอ่ยถามเพื่อนสนิทขึ้น ก่อนที่เฌอเบลล์และมาร์ตินจะค่อย ๆ หันมาที่เธอรวมถึงนานะและเจเลอร์ที่นั่งอยู่

"ไปกัน"

"โอ๊ย!"

ไวน์กอดเข้าที่คอหญิงสาวเหมือนปกติ แต่ว่าครั้งนี้ มิรินกลับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่เพื่อนทุกคนจะวิ่งเข้ามาหา

"ริน เป็นอะไร ฉันขอโทษ"

ไวน์เอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะเห็นร่องรอยแดงเถือกที่โผล่พ้นเสื้อนักศึกษาของหญิงสาว

"มิริน!" ไวน์เอ่ยเรียกชื่อมิริน ก่อนจะพยุงเธอไปนั่ง และค่อย ๆ ปลดกระดุมนักศึกษาของเธอออกหนึ่งเม็ด เผยให้เห็น ร่องรอยแดงเขียวของการถูกบอลอัด

"ยัยริน เธอเป็นหนักกว่ายัยเบลล์อีกนะ ไปหาหมอไหม"

มาร์ตินจ้องใบหน้าหญิงสาวด้วยแววตาเรียบนิ่ง

"เป็นขนาดนี้ทำไมไม่บอกวะ ถ้าไหล่หลุดขึ้นมาจะทำยังไง มานี่"

มาร์ตินบีบแขนหญิงสาวด้วยความเดือดดาล เมื่อเธอไม่ยอมบอกทั้งที่เจ็บมากขนาดนี้ ทำให้ความน้อยใจประเดประดังเข้ามาภายในใจ ทำไมถึงมีแค่เฌอเบลล์ที่ได้รับความอ่อนโยนจากเขา

เพียงแค่คิดถึงเรื่องราวในอดีตก็ทำให้หยาดน้ำตาหลั่งไหลลงบนแก้มใส มิรินปาดน้ำตาออกจากพวงแก้ม เธอค่อย ๆ จ้องมองภายในห้องที่เธออยู่มาตลอด 22 ปี มันเต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย ก่อนที่จะปิดประตูลงและเดินไปที่รถของพ่อเธอ สุดท้ายแล้วคนที่คู่ควรกับมาร์ติน ก็คงมีแค่เฌอเบลล์

มิรินปัดความคิดออกจากสมอง ก่อนจะเดินลงมาหาผู้เป็นพ่อที่รถด้านล่าง สองพ่อลูกยืนมองบ้านหลังใหญ่ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย ทว่าสุดท้ายแล้วบนโลกนี้ คงไม่มีอะไรที่จีรังยั่งยืน

"ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กันนะลูก"

"รินอยู่ที่ไหนก็ได้ ขอแค่มีคุณพ่ออยู่ด้วย วันนี้เราแค่ล้ม แต่สักวันเราจะลุกขึ้นยืนได้ใหม่ค่ะ พ่อของรินเก่ง"

ทรงยศสวมกอดหญิงสาวด้วยความดีใจ ในวันที่เขาไม่เหลือใคร อย่างน้อยก็มียอดดวงใจ ที่คอยเติมกำลังใจให้เขา ที่พอจะดึงเขาให้ผ่านเรื่องราวร้าย ๆ ไปพร้อมๆ กัน

"ขอบคุณนะที่ทำให้พ่อรู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียวในช่วงเวลาแบบนี้"

"รินจะเป็นกำลังใจให้พ่อเสมอ ไม่ว่าพ่อเจอกับเรื่องราวเลวร้ายมากแค่ไหน รินก็จะยังอยู่ตรงนี้ อยู่เป็นเชื้อเพลิงที่คอยเติมไฟในกายพ่อให้ลุกโชน และสาดส่องสว่างขึ้นมาอีกครั้ง"

"พร้อมจะเป็นสาวใต้แล้วหรือยัง"

"เราจะไปอยู่ที่ไหนกันคะ"

" เกาะพงัน เรือนหอของพ่อกับแม่"

"รินโชคดีที่สุดเลยค่ะที่มีคุณพ่อเป็นพ่อ ก้าวผ่านมันไปด้วยกันนะคะ"

มิรินเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินขึ้นรถด้วยท่าทีสดใส แม้ภายใจจะอ่อนแอมากแค่ไหนก็ตาม ร่างหญิงสาวมีหัวใจที่อ่อนโยนและเข้มแข็งของมิริน สักวันเธอจะเก่งขึ้น และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และหนึ่งสิ่งที่เธออยากบอกเพื่อน ๆ เพื่อนของเธอก่อนจะจสกไปก็คือ

❛❛ ขอโทษที่รักษามิตรภาพของเราไว้ไม่ได้ ขอโทษที่เป็นต้นเหตุทำให้มันพัง....❜❜

สองพ่อลูกขับรถไปที่บ้านพักตากอากาศ มิรินพยายามสร้างบรรยากาศและร้องเพลงให้พ่อเธอฟัง ทั้งสองหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข แม้จะเพิ่งเจอเรื่องราวร้าย ๆ มา

@มหา’ลัยR

เป็นเวลาหลายวันที่มิรินขาดการติดต่อจากเพื่อน ๆ มาร์ตินเข้าไปถามฝ่ายทะเบียนของมหา’ลัย ก่อนจะรับรู้ว่า มิรินได้ลาออกไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เพื่อน ๆ ต่างในกลุ่มต่างเป็นห่วงเธอ

" เราจะตามหายัยรินได้ที่ไหนวะ"

ไวน์เอ่ยขึ้น เมื่อพวกเขานั้นมาที่บ้านของเธอ แต่กลับรับรู้ว่าบ้านของเธอล้มละลายทำให้ต้องขายบ้านและรถใช้หนี้ เพื่อน ๆ ในกลุ่มต่างเป็นห่วง และปรึกษากันวางแผนที่จะตามหาเธอ

"ทำไมแม่งมีปัญหาไม่ปรึกษาเพื่อนวะ"

เจเลอร์เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีหงุดหงิด เมื่อตามหามิรินเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ

"ยัยรินอาจจะไม่ได้มองเราเป็นเพื่อนตั้งแต่แรกก็ได้ ไม่อย่างนั้นก็คงยอมบอกปัญหากับพวกเราแล้ว"

เฌอเบลล์เอ่ยขึ้นก่อนจะจ้องมองไปมาร์ติน เพื่อนชายหนุ่มของตัวเอง หลายวันนี้มาร์ตินไม่ค่อยสนใจเธอเหมือนเดิม เลิกเรียนก็เอาแต่ตามหามิริน พอไม่เจอก็กลับมาดื่มหนัก จนทำให้เธอรู้สึกน้อยใจ

"ก็จริงของเธอนะเบลล์ หรือจริง ๆ แล้วยัยรินไม่เคยมองว่าเราเป็นเพื่อน"

" ทำไมพวกเธอพูดถึงยัยรินแบบนั้นวะ ฉันว่าคนที่ไม่มองว่าพวกเราคือเพื่อน น่าจะเป็นพวกเธอมากกว่า เพราะถ้าเราคือเพื่อนกันอะ พวกเธอจะไม่พูดถึงเพื่อนแบบนี้"

ไวน์เอ่ยขึ้น ก่อนจะกระโดดลงจากโต๊ะและไปที่รถของตัวเองทันที หลายวันมานี้พวกเขาได้ตามหาเธอไปทุกที่ รวมถึงร้านสะดวกซื้อตลาดสด แต่ยิ่งตามหาก็ยิ่งไม่เจอ เพราะมิรินปิดช่องทางการติดต่อจากเพื่อนทุกทาง ทำให้ยากต่อการตามหา มาร์ตินเดินตามร่างเพื่อนสนิทมาทันที

"กูจะไปบ้านมิรินอีกครั้ง"

มาร์ตินเอ่ยขึ้น ทว่าไวน์กลับห้ามปรามเอาไว้ ไปก็ไม่เจอหรอก

"ถ้ารินมันต้องการที่จะให้เราเจอ มันคงไม่หนีไปแบบนี้ มึงล้มเลิกที่จะตามหารินเถอะ"

"กูเป็นห่วงมิริน ยิ่งรู้ว่าบ้านของรินล้มละลาย กูก็ยิ่งเป็นห่วง อย่างน้อยกูน่าจะช่วยอะไรรินได้บ้าง"

มาร์ตินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งปนเสียใจ การหายไปของมิรินในครั้งนี้ ทำให้ชายหนุ่มชัดเจนในความรู้สึกของตัวเองมากขึ้นไปอีก

วันเวลาผ่านไป...

มิริน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับผู้เป็นพ่อ ทรงยศนำเงินที่ได้จากส่วนต่างของการขายบ้าน มาลงทุนขายอาหารทะเลสดและแห้ง รายได้อาจจะไม่ได้ดีมาก แต่ก็ทำให้สองพ่อลูกพออยู่ได้ มิรินเองไม่ได้เรียนต่อ เธอช่วยพ่อดูแลธุรกิจที่ร้าน แต่อยู่ ๆ ก็มีพี่คนหนึ่งชื่อ ยุวดี เป็นเพื่อนสนิทของพี่สาวเธอ ติดต่องานมาและชวนเข้าวงการถ่ายแบบ โดยมียุวดีเป็นผู้จัดการ มิรินเห็นว่า งานไม่หนักและรายได้ดีจึงตอบตกลง