แม่หญิงสูงศักดิ์กับแม่หญิงสายแซ่บ

แดดสายสะท้อนลงบนหลังคามุงจาก กระทบผิวน้ำตลาดปากคลองจนเงาวาว แม่ค้าเขียงหมูเสียงดังแข่งกับเจ้าของร้านขนมฝอยทอง เสียงตะโกนเรียกลูกค้าเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ

ท่ามกลางความวุ่นวาย เมษาเดินมาในลุคสายช้อปย้อนยุค ผ้าซิ่นลายแดงสดเกือบสะท้อนแสงแดด เสื้อแขนกระบอกพับผิดเล็กน้อย ข้างหนึ่งไหล่ตก ข้างหนึ่งตั้งสง่า มือหนึ่งหิ้วขนมต้ม อีกมือถือทองหยอดมากินเล่น

“ว้าว ตลาดนี่คือสวรรค์ของสายกิน นี่ถ้ามีชาไข่มุกให้กินด้วยละก็ ฟินสุด ๆ”

แม่พลอยที่เดินตามแทบเอามือปิดหน้าผาก “อย่าพูดอะไรเพี้ยน ๆ ออกมาอีกเลยแม่เมษา แค่นี้คนก็มองกันทั้งตลาดแล้ว”

“ก็มองคนสวยไง ไม่เห็นแปลก หรือเธอว่าฉันไม่สวยหรือไงแม่พลอย”

“เออ ไอ้สวยน่ะก็สวย แต่แปลกก็ไม่ด้อยไปกว่ากัน”

เมษากรอกตามองบน “จะถือว่าเป็นคำชมแล้วกันนะ”

ที่หัวตลาด เสียงวุ่นวายของพ่อค้าแม่ขายยังครึกครื้น แต่ทันทีที่แม่หญิงรำเพยปรากฏกายเดินนวยนาดอย่างงามสง่า ตลาดทั้งแถบก็เหมือนชะงักอารมณ์หนึ่ง

ผ้าไหมสีชมพูทองจับจีบประณีต เสื้อห่มสไบกลิ่นน้ำอบโชยอ่อน ๆ

เมษาที่เพิ่งหันมาเห็น พึมพำกับแม่พลอยเบา ๆ “นั่นแม่หญิงรำเพยนี่”

แม่พลอยพยักหน้า “ใช่ แม่หญิงรำเพย คู่หมายของท่านขุนเทวัญ”

“คู่หมายหรือ” เมษาชะงัก ปากหยุดเคี้ยวขนม คิ้วหล่อนย่นเล็กน้อย

ขณะกำลังจะหันหลบเดินสวนทาง จังหวะนั้นเอง เมษาเหยียบหลุมดินร่างเธอเซไปข้างหน้า ก่อนไหล่ของเธอปะทะกับแม่หญิงรำเพยอย่างจัง จนสไบแพงปลิวสะบัดเล็กน้อย

รำเพยหยุดเดินทันทีแล้วหันกลับมาช้า ๆ สายตาไม่พึงใจนักที่โดนชน

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เมษารีบพูด แต่สีหน้าคือไม่ได้รู้สึกผิดสักเท่าไหร่

รำเพยปรายตามองเมษาตั้งแต่หัวจรดซิ่น ก่อนจะเลิกคิ้วน้อย ๆ อย่างจำหน้าได้

“เธอคือคนที่อยู่เรือนพี่เทวัญนี่”

เมษายิ้มหวาน กัดขนมต้มต่อเหมือนไม่รู้สึกรู้สา “อุ๊ย ตกใจเลยค่ะ ไม่นึกว่าแม่หญิงจะจำฉันได้ว่าเคยเจอที่เรือนคุณพี่ขุน”

ดวงตารำเพยเป็นประกายวาบเล็ก ๆ ที่เมษาเรียกขุนเทวัญราวกับสนิทสนม “เรียกพี่เทวัญเสียสนิทสนมเชียวนะ ฉันอยากรู้จริงว่าเธอเป็นใคร”

เมษาจึงได้ทีปั่นประสาทต่อ “ก็ฉันอยู่บ้านเดียวกับคุณพี่ขุนนี่คะ ก็ต้องสนิทสิ”

รำเพยกัดฟันนิด ๆ “ท่านขุนมีเมตตากับทุกคนในเรือน ย่อมต้องดูแลผู้มาอาศัยอย่างเธอเช่นกัน”

เมษาทำตาปริบ “โอ๊ย คุณพี่ขุนไม่ได้แค่มีเมตตาหรอกค่ะ แต่มีเสน่ห์ด้วย เวลาเขายิ้มนะ ใจมันจะบางทุกที”

แม่พลอยกลั้นหัวเราะแทบไม่ทันให้กับคำว่าใจบางของเมษา รำเพยยังยิ้มอยู่ แต่เป็นยิ้มที่เหมือนจะจ้องฟาดฟันใครสักคนได้

“แม่เมษานี่ ช่างพูดเจรจาพาทีได้สนุกนัก ฉันเองก็สนิทกับพี่เทวัญไม่น้อย ก็ไม่แปลกหรอกนะ เพราะผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจับให้เราเป็นคู่หมายกัน”

เมษายิ้มพองาม เอียงคอ ตอบกลับอย่างจีบปากจีบคอ “ไม่เห็นคุณพี่ขุนเล่าให้ฟังเลย เหมือนไม่ได้ใส่ใจ” จริง ๆ เธอไม่รู้อะไรนักหรอกว่าขุนเทวัญว่าอย่างไร แต่ด้วยความหมั่นไส้จึงแกล้งพูดไปแบบนั้น

แม่พลอยสะดุ้ง รีบใช้มือมาดึงชายผ้าของเมษาทันที เมษาหันมายักคิ้วหนึ่งที ราวกับพูดในใจว่ายัง มันยังไม่จบ

รำเพยยังยิ้มแต่แววตานั้นนิ่งราวกับกำลังต้องการเชือดเฉือนอริ ก่อนสูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยเรียบ ๆ แต่ลึก “อย่างไรเสีย คนที่ถูกผู้ใหญ่หมายตา ก็ย่อมต้องเข้าไปอยู่ในเรือนไม่วันใดก็วันหนึ่ง แต่ผู้มาอาศัย สักวันก็ต้องไป”

เมษายิ้มบาง ยกขนมต้มขึ้นเคี้ยวอีกรอบ “อืม นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าท่านขุนเขาอยากให้ใครอยู่ หรืออยากให้ใครไป”

ก่อนที่ทั้งสองจะปะทะคารมกันมากกว่านี้ บ่าวของรำเพยรีบหันไปบอก “คุณหนูเจ้าคะ รถรออยู่แล้วเจ้าค่ะ”

รำเพยหันมายิ้มให้อีกครั้ง “ไว้เจอกันที่เรือนอีกนะเจ้าคะแม่เมษา จะได้สนทนากันให้ยืดยาวกว่านี้อีกนิด”

“แน่นอนค่ะ” เมษายิ้มยิงฟัน

แม่หญิงรำเพยหันหลัง ขึ้นรถไปโดยไม่หันกลับ เมษายืนกอดอก “เฮอะ แม่หญิงรำเพยผู้สูงศักดิ์”

แม่พลอยตีแขนเธอเบา ๆ “เธอไม่ควรไปตีตนเสมอแม่หญิงรำเพยแบบนั้น ฉันนี่หัวจะปวด”

เมษาหันมายิ้ม “แน่ะ เธอพูดจาภาษาทันสมัยเป็นแล้วแม่พลอย”

แม่พลอยยกมือขึ้นมาทาบปาก พลางสงสัยว่าจะอยู่กับแม่เมษามากเกินไป จนกลายเป็นวิปลาศเสียอีกคนแล้วมั้ง

บ่ายแก่ ๆ อากาศอบอ้าวจนชานเรือนแทบจะระเหิดเป็นไอ เมษานั่งอยู่ตรงชานเรือน ใบหน้าฉ่ำเหงื่อ มือหนึ่งจับผ้า มือหนึ่งจับถังน้ำเพื่อถูพื้นเรือน เพราะเธอถือว่าอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย

จังหวะนั้นเอง ขุนเทวัญเดินลงมาจากเรือนด้วยท่าทีสงบ เสื้อสีขาวสะอาดเนี้ยบเหมือนเพิ่งรีด เมษาเงยหน้าขึ้นพอดี ก่อนจะส่งเสียงเรียกแบบที่ไม่มีใครในยุคนี้กล้าเอ่ย

“คุณพี่ขุนเจ้าขา สายป่านนี้เพิ่งตื่นหรือเจ้าคะคุณพี่ขุนสุดหล่อ” เสียงแจ้ว ๆ นั่นทำให้ขุนเทวัญชะงัก เท้าเขาเพิ่งเหยียบบันไดขั้นที่สาม ยังไม่ทันตั้งหลักดี

พรืด!

ขุนเทวัญก้าวพลาดไปหนึ่งขั้น พื้นไม้ที่ยังเปียกทำให้ลื่นปรี๊ด ร่างสูงเซถลาไปข้างหน้า ก่อนจะ

โครม!

“ว้าย! คุณพี่ขุนตกบันได” เมษาร้องเสียงหลง

เธอรีบกระโจนเข้าประคองทันที ขุนเทวัญยังนั่งนิ่งอยู่กับพื้น มือเท้าขอบบันได เสื้อผ้าเขาเปียกเป็นปื้นจากน้ำที่เธอเพิ่งถูไว้ ผ้าซิ่นเมษาก็เลอะน้ำไปครึ่งแถบ

“คุณพี่ขุนเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่เดินดี ๆ”

ขุนเทวัญเงยหน้าช้า ๆ ใบหน้าหล่อคมยังคงสงบนิ่ง เว้นเสียแต่ใบหูที่เริ่มแดงเหมือนโดนแดดเผา

“ฉันเดินดีแล้ว แต่เธอสิเอาน้ำมาราดบันไดทำไม”

เมษายังไม่สลดเธอคว้าผ้าข้างตัวขึ้นมาเช็ดแขนให้เขาเร็วจี๋ ขุนเทวัญมองผ้าที่เธอใช้เช็ด แล้วเอ่ยเสียงนิ่ง

“นี่มันผ้าถูเรือนมิใช่รึ แม่เมษา”

เมษาชะงัก ค้างอยู่ท่านั้น “ขอโทษค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจเลยจริง ๆ” เธอแอบห่อไหล่น้อย ๆ มองพื้นอย่างคนรู้สึกผิดกับความเปิ่นอีกแล้ว

ขุนเทวัญชะงักจากอากัปกิริยาที่แสดงออกอย่างน่ารัก ก่อนจะหันมามองเธออย่างตั้งใจ

“ฉันล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน”

เมษายิ้มแหย ๆ แล้วกอดอกไว้กับตัวเองแน่น เหมือนกลัวคนจะหาว่าเพี้ยน “บอกไปคุณพี่ขุนก็ไม่เชื่ออยู่ดี แต่ฉันก็จะบอกก็แล้วกันว่าฉันมาจากที่ที่เขาเรียกว่ากรุงเทพ ก็เมืองบางกอกที่พวกคนสมัยนี้เรียกกันนั่นแหละ ที่นั่นมีรถไฟฟ้า มีมือถือ มีทุกสิ่งที่เป็นความเจริญ”

“ฉันไม่รู้จักทุกสิ่งที่เธอเอ่ย แต่ไม่เป็นไร ฉันจะเชื่อตามที่เธอพูดมาก็แล้วกัน เอาไว้วันใดจำความได้ค่อยเล่าใหม่”

เมษาหัวเราะเบา ๆ “เห็นมะ คุณพี่ขุนหาว่าฉันเป็นบ้าอีกแล้ว แต่เอาจริง ๆ ฉันไม่ได้ลืม ฉันแค่ หลุดมาอยู่ผิดยุคเฉย ๆ”

ขุนเทวัญมองเธออย่างพิจารณา ก่อนจะหลุบตาลง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่ว่าจะมาอย่างไร ตอนนี้เธออยู่ในเรือนของฉัน ดังนั้นฉันจึงมีหน้าที่ต้องดูแลเธอจนกว่า…”

เขาหยุดไปเล็กน้อย “จนกว่าจะหาทางกลับ หรือเข้าใจสิ่งใดสักอย่างได้มากกว่านี้”

เมษายิ้มอ่อน “งั้น ถ้าอยู่ตรงนี้แล้ว ฉันขอทำงานแลกข้าวแลกที่นอนก็แล้วกัน คุณพี่ขุนมีอะไรให้ฉันช่วยมั้ยคะวันนี้” พูดจบก็เดินเข้าไปเกาะแขนแสนล่ำของท่านขุนอย่างลืมตัว ด้วยความที่เป็นสาวที่ชอบการสกินชิปกับคู่สนทนา

ขุนเทวัญกลั้นขำแทบไม่อยู่ มุมปากกระตุกน้อย ๆ ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ อย่างหมดปัญญา

“ไม่ต้องเลยดีกว่าแม่เมษา ฉันไม่อยากเป็นแผลฟกช้ำมากกว่านี้”

“ถ้างั้น ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เมษายกมือไหว้เบา ๆ ก่อนรีบแจ้นออกไปทันที ผ้าซิ่นปลิวตามจังหวะเดินเร็ว

เสียงฝีเท้าตุ้บตั้บปนเสียงฮัมเพลงไม่เข้าจังหวะของเธอจางหายไปทางหลังเรือน ขุนเทวัญมองหล่อนที่วิ่งหายไป ใบหน้าเขายังแดงอยู่เล็กน้อย มือหนึ่งยกขึ้นแตะแขนตัวเองที่ยังอุ่นจากสัมผัสของหญิงนางหนึ่ง

“ทำตัววุ่นวายเสียจริง” เขาพึมพำ แต่ก็คิดว่าบางทีความวุ่นวายแบบนี้ ก็ทำให้เรือนที่เคยเงียบสงบของเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้น