ภาพในฝันที่เริ่มชัด

ในคืนนั้น สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านเรือนไม้ เสียงจั๊กจั่นยังดังเป็นจังหวะ กล่อมให้บรรยากาศยามค่ำในพระนครเงียบสงัดยิ่งขึ้น

เมษานอนอยู่บนฟูกบาง ๆ ใต้แสงตะเกียงน้ำมันที่ไหวระริก เสียงลมหายใจเธอสม่ำเสมอก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนไป และเข้าสู่ห้วงนิทรา

เธอฝัน แต่มันทั้งชัดเจนและพร่าเบลอในเวลาเดียวกัน ในฝันนั้นเมษายืนอยู่กลางลานกว้าง รอบตัวเป็นสวนไม้สูงเรียงรายเหมือนเขาวงกต กลิ่นกำยานหอมจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก ผืนฟ้าเป็นสีแดงใกล้โพล้เพล้ แต่ไม่มีแดด ไม่มีเงา เหมือนเป็นโลกอีกมิติหนึ่ง

เธอก้มมองตัวเองพบว่าตนเองไม่ได้สวมเสื้อแขนกระบอกหรือผ้าซิ่นแบบทุกวัน แต่เป็นสไบเฉียงสีขาวนวล เนื้อผ้าบางเบา และผ้านุ่งแบบจีบหน้านางสีแดงเข้ม ลวดลายละเอียดประณีตแบบหญิงในสมัยอยุธยา ซึ่งไม่เคยมีใครในยุครัตนโกสินทร์แต่งเช่นนั้น

เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ เท้าเปล่าสัมผัสพื้นดินอ่อนนุ่มและเย็นจับใจ เมษารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเคยเดินผ่านตรงนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกาย เสียงที่ทุ้มนุ่ม และอบอุ่นอย่างประหลาด

“เจ้ามาแล้วหรือ”

เมษาหันขวับ ชายหนุ่มในชุดโจงกระเบนสีดำ สวมเสื้อห่มแพร ผ้าโพกหัวบาง ๆ ดวงตาคมคู่นั้นทำให้เธอจำได้ทันที ขุนเทวัญยืนอยู่เบื้องหน้า

เธอยืนนิ่ง มือเย็นเฉียบ หัวใจเต้นรัวเหมือนเพิ่งลงจากลู่วิ่งไฟฟ้าตอนไปคาร์ดิโอที่ยิม

“คุณพี่ขุนเทวัญ” เสียงเธอในฝันสั่นเล็กน้อย

ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาอาวรณ์แล้วพูดว่า “ข้ารอเจ้าอยู่ทุกภพชาติ”

ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะค่อย ๆ จางหายไป พร้อมเสียงระฆังวัดดังแว่วมาเมื่อถึงรุ่งสาง

เมษาสะดุ้งตื่นเหงื่อซึมที่หน้าผาก หัวใจยังเต้นแรงราวกับเพิ่งวิ่งหนีอะไรมา เธอลูบคอตัวเองเบา ๆ สัมผัสถึงสร้อยเส้นเดิมที่ยังอยู่กับเธอ

เธอหลุบตาลง กระซิบเบา ๆ กับตัวเอง “ฝันแบบนี้อีกแล้วเหรอ”

เธอจำได้ว่าตอนที่ยังไม่ได้ย้อนเวลามา เธอก็เคยฝันแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน และก็เริ่มจำได้ว่าผู้ชายที่อยู่ในฝันก็คือขุนเทวัญ ทั้งที่เธอไม่เคยเจอเขามาก่อน

แสงตะเกียงยังไหวระริก ข้างนอกลมพัดเอื่อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ภายในใจของหญิงสาวจากอนาคต บางอย่างเริ่มสั่นไหวทีละน้อย เหมือนกับประตูของเรื่องราวในอดีตกำลังจะถูกเปิดออกอีกครั้ง โดยที่มีเธอเป็นตัวละคร

รุ่งเช้าที่เรือนขุนเทวัญ เมษาเดินออกจากห้องด้วยท่าทีเรียบร้อยผิดวิสัย ไม่มีเสียงโวยวาย ไม่มีแม้กระทั่งมุกประจำตัวอย่างคุณพี่ขุนสุดหล่อเจ้าขา

มีเพียงความเงียบ และหัวใจที่เต้นอยู่ในอกแผ่วเบา มือเรียวของเธอกำชายผ้าซิ่นไว้แน่นจนยับ

สองเท้าก้าวผ่านชานเรือนลงสู่สวนอย่างเงียบเชียบ เธอไม่ได้ตั้งใจจะไปไหน แค่ปล่อยให้ขาเดินตามใจเพราะใจมันยังวนเวียนอยู่กับความฝัน

ฝันเมื่อคืนที่เธอสวมชุดไทยโบราณยืนอยู่เคียงข้างชายผู้หนึ่ง ใบหน้าเขาชัดเจนราวภาพวาด แม้ตื่นมาก็ยังจำชัด และชายคนนั้นก็คือขุนเทวัญ

เท้าของเธอเดินผ่านทางกรวด กระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นชายในชุดสีครามอ่อนนั่งอยู่ในศาลาริมสวน ดวงตาก้มลงอ่านหนังสือจดหมายราชการ ลมเช้าพัดชายโจงกระเบนไหวเบา ๆ และแสงแดดก็เหมือนตั้งใจสาดส่องเขาคนเดียว ภาพนั้นทำเอาหัวใจเมษากระตุกวูบ

“เหมือนในฝันเลย” ความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นในอก ร้อนวูบวาบแต่ไม่กล้าเข้าใกล้ เธอหันหลังจะกลับ แต่ไม่ทันก้าวเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นก่อน

“แม่เมษา จะยืนหลบเงาอยู่หลังเสาไปถึงเมื่อไร มีการใดจะคุยหรือ”

เมษาสะดุ้งเหมือนถูกจับโป๊ะ เธอรีบเดินออกมาจากเงาไม้แบบเก้ ๆ กัง ๆ น้ำเสียงอ้อมแอ้ม ปากยิ้มแต่หน้าร้อนฉ่า

“เอ่อ อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ ท่านขุน”

ขุนเทวัญเลิกคิ้วเล็กน้อย สายตาคมนั้นจับจ้องเธออย่างพินิจ เหมือนพยายามจะอ่านใจคนที่ปกติพูดจายียวนไม่หยุด แต่วันนี้กลับนิ่ง ราวกับเป็นคนละคน

“วันนี้เธอดูแปลกไปนัก มีอะไรหรือเปล่า บอกฉันได้”

เมษาทำตาโต ฝืนหัวเราะแห้ง ริมฝีปากยิ้มน้อย ๆ แต่ปลายหูขึ้นสีแดงเรื่อ

“ไม่กล้าพูดแล้วค่ะ มันน่าจะดูไร้สาระในสายตาท่านขุน”

“ไม่เรียกฉันว่าคุณพี่ขุนแล้วหรือ” ขุนเทวัญถาม

“วันนี้ไม่มีอารมณ์เรียกค่ะ ยังไม่อยากลามปาม”

ขุนเทวัญหลุดยิ้มมุมปาก เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังในลำคอ “หรือเธอฝันร้าย เล่าให้ฟังได้นะ”

เมษาชะงัก ใจเต้นแรงยิ่งขึ้น แต่เธอพยักหน้าเบา ๆ แบบขอจบเรื่องไว ๆ “ท่านขุนนี่ดูท่าจะเป็นหมอดูนะคะ ทักแม๊นแม่น แต่ก็แค่ฝันแปลก ๆ ไม่มีอะไรหรอก”

ขุนเทวัญมองเธอนิ่ง ริมฝีปากหยักขึ้นนิด ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ

“เช่นนั้นก็ไปพักเถิดแม่เมษา ก่อนที่เจ้าจะหน้าแดงจนเป็นไข้ไปเสียก่อน”

เมษารีบก้มหน้ารับคำ “ค่ะท่านขุน” แล้วก็รีบเดินจากไปแบบที่ผ้าซิ่นแทบจะพันขากันเอง และไม่กล้าหันกลับไปมองเขาอีก ใครจะกล้าเล่าล่ะว่าฝันถึงท่านขุนแบบโรแมนติกสุด ๆ

ทว่าขุนเทวัญนั่งมองตามเงานั้นที่ค่อย ๆ ลับตา พลางเอ่ยกับตัวเองเบา ๆ “แม่เมษาวันนี้ พอทำตัวเรียบร้อยแล้วก็น่ารักไปอีกแบบ เหมือนที่เราเคยเจอในฝันเลย”

มือเขายังวางบนหน้าหนังสือ แต่ตาไม่ได้อ่านแม้แต่บรรทัดเดียว

ริมท่าน้ำเรือนขุนเทวัญ เมษากอดเข่าอยู่ที่ท่าน้ำ ผ้าซิ่นลายขิดพาดไปข้าง ขาสองข้างจุ่มลงในน้ำเย็นใส มืออีกข้างโยนก้อนหินก้อนเล็ก ๆ ลงน้ำทีละก้อน

จ๋อม... จ๋อม...จ๋อม…

“โอ๊ย เบื่อ เบื่อเป็นบ้า! ในโลกที่ไม่มีมือถือ ไม่มีอินเตอร์เน็ต ไม่มีอะไรเลย แถมยังต้องมาอยู่ตัวคนเดียวด้วย แบบนี้ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ไปทำไม กระโดดน้ำตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดดีมั้ยยัยเมษา” เธอบ่นเสียงอุบอิบ

เสียงฝีเท้าเบา ๆ เดินมาทางด้านหลัง ก่อนที่เสียงทุ้มคุ้นเคยจะเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเบา “แม่เมษา กำลังโกรธหิน โกรธน้ำ หรือโกรธชีวิตกันแน่”

เมษาหันขวับเจอขุนเทวัญยืนอยู่ในชุดครึ่งทางการ เสื้อสีเข้มกับโจงกระเบนสีเรียบ ท่านขุนดูเรียบร้อยวางท่า แต่แววตากำลังกลั้นยิ้ม

“อ๊ะ! เปล่านะคะ แค่โยนหินเล่น ๆ”

ขุนเทวัญยกมุมปากเล็กน้อย เดินเข้ามาใกล้ “ฉันเห็นเธอไม่สดชื่นตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว หากวันนี้เธอเบื่อ ฉันมีกิจราชการต้องไปที่กรมพระคลังสินค้า หลังจากจัดการกิจธุระเสร็จ อาจพอมีเวลาพาเธอไปเปิดหูเปิดตา อยากจะติดรถไปด้วยหรือไม่”

เมษานิ่งไปครู่หนึ่ง ตาเริ่มเป็นประกายเหมือนเด็กเจอคำว่าจะพาไปเที่ยว

“จริงเหรอคะ ไปด้วยได้เหรอ จะให้ฉันนั่งรถด้วยจริง ๆ เหรอคะ”

“ก็แค่จะไปเที่ยว ดีใจขนาดนั้นเลยหรือ” ขุนเทวัญหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

เมษารีบยืนขึ้นปัดผ้าซิ่นจนฝุ่นปลิว “แค่จะออกจากเรือนได้ ฉันก็ดีใจยิ่งกว่าถูกหวยลอตเตอรี่แล้วค่ะ เอ๊ย...คือ ดีใจมากค่ะคุณพี่ขุน”

ขุนเทวัญมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างกลั้นขำ “ให้ไปชวนแม่พลอยไปเป็นเพื่อน ครู่หนึ่งจะออกเดินทาง”

เมษาพยักหน้ารัว ๆ ตาใสเป็นประกาย ขุนเทวัญส่ายหน้าเบา ๆ แต่ในแววตานั้นมีแสงอ่อนโยนวาบขึ้นอย่างที่เจ้าตัวเองก็คงไม่รู้

“รีบไปเตรียมตัวเถิดแม่เมษา ที่กลางพระนครมีที่เที่ยวมากมาย”

เมษารีบแจ้นไปตามแม่พลอยอย่างเร็วจี๋ แต่ขณะวิ่งจากไปก็ยังตะโกนกลับมาเสียงใส “รอแป๊บนะคะคุณพี่ขุนเจ้าขา”