ตอนพิเศษ คืนเข้าหอNC [องค์ชายใหญ่-ลี่อิน]

ตอนพิเศษ คืนเข้าหอ [องค์ชายใหญ่-ลี่อิน]

“ฝ่าบาทเสด็จ”

เสียงดังจากหน้าประตูตำหนักดังขึ้น ฮองเฮาที่กำลังยืนรออยู่ได้แต่กลอกตามองบน นางมองบุรุษที่กำลังเดินเข้ามาในตำหนักด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับไม่ต่างจากนาง เมื่อทั้งสองสบตากันก็แสร้งยิ้มออกมา

“ฮองเฮาของข้า มาเถิดเข้าไปด้านใน ข้าเกรงว่าเจ้าจะป่วย”

“เพคะ”

ทั้งสองโอบกอดกันด้วยรอยยิ้มก่อนจะพากันเดินเข้าไปในตำหนัก บรรดานางกำนัลและขันที ต่างมีสีหน้ายิ้มแย้ม ที่ทั้งสองรักกันเช่นนี้ แต่ใครเลยจะรู้ความจริง

“พวกเจ้าออกไปให้หมด ข้าต้องการอยู่กับฮองเฮารักของข้า”

ฮองเฮาที่ได้ยินเช่นนั้นก็แสร้งทำสีหน้าเขินอาย เมื่อนางกำนัลและขันทีออกไป ทั้งสองก็ผละออกจากกันทันที

“อี๋ ออกไปห่าง ๆ ข้าเลย”

“แหวะ ข้าอยากจะอ้วก”

ทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้งก่อนจะเกิดอาการคลื่นไส้ ให้ตายเถอะอย่างไรก็ไม่ชิน ไม่ใช่ว่านางไม่ชื่นชอบบุรุษ แต่ว่าให้มากอดจูบบุรุษตรงหน้ามันช่าง......

“ให้ตายเถอะรีบทำให้มันจบ ๆ ”

ทั้งสองพยักหน้า ฮองเฮาเดินไปจุดกำยานที่ลู่เสียนเคยให้มา ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ ตรงข้ามฝ่าบาท

“เจ้ารักลู่เสียน”

“ใช่”

ฮองเฮาพูดออกมา ก่อนจะจิบน้ำชาที่ผสมยาบำรุงสำหรับการมีบุตร

“ท่านเองก็เช่นกันไม่ใช่หรือไง”

“ใช่...แต่ข้าไม่อาจทิ้งอำนาจไปหานางได้”

“ข้าเองก็ไม่อาจทิ้งความแค้นไปหาพี่หญิงได้เช่นเดียวกัน”

“เห้อ....”

ทั้งสองถอดหายใจออกมาพร้อมกัน พลางนึกถึงหญิงอันเป็นที่รัก ที่นอนตอนนี้นอนป่วยไม่ได้สติ

“หากเป็นไปได้ข้าก็อยากกักขังนางไว้ ให้เป็นของข้าเพียงผู้เดียว”

“ข้าเองก็เช่นกัน”

ทั้งสองต่างเป็นผู้แพ้สำหรับเรื่องนี้ ฝ่าบาทที่เห็นเช่นนั้นก็รินสุราก่อนจะส่งให้ฮองเฮาเป็นการปลอบใจในฐานะเพื่อนร่วมชะตากรรม

“แม้เป็นคนรักไม่ได้ เจ้ากับข้าก็ยังพอเป็นสหายให้นางได้”

ทั้งสองดื่มสุราและพูดคุยเรื่องต่าง ๆ มากมาย จนยาปลุกกำหนัดเริ่มออกฤทธิ์ ฮองเฮาในตอนนี้ค่อย ๆ ปลดผ้าออกทีละชิ้น ส่งฝ่าบาทเองก็เช่นกัน ทั้งสองพยักหน้าให้กันและกัน และต่างจัดการเสื้อผ้าออกตัวเองพร้อมตรงไปที่เตียง

ฮองเฮาในตอนนี้พาร่างกายเปลือยเปล่าขึ้นไปนอนรอบนเตียง นางบิดกายไปมาใช้มือสัมผัสร่างกายตัวเองไปมาก่อนจะมองฝ่าบาทด้วยสายตายั่วยวน ขาทั้งสองข้างค่อย ๆ แยกออกจากกันเผยให้เห็นดอกไม้สาวที่ปิดสนิท นางลูบไล้ดอกไม้สาวไปมา ฝ่าบาทเองก็จ้องมองภาพตรงหน้าไม่วางตา

“เอาท่อนเอ็นโง่ ๆ ของเจ้าใส่เข้ามา”

“ข้าจะทำเบาเบา”

ฝ่าบาทพูดขึ้น ก่อนจะจับท่อนเอ็นเสียดสีกับกลีบดอกไม้สาว น้ำหวานสีใสของฮองเฮาถูกชโลมลงบนท่อนเอ็น ฝ่าบาทที่เห็นเช่นนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมา เขาก้มลงไปขบเม้นอกขาวเนียนที่ตั้งยอดขึ้นมา ส่วนท่อนเอ็นก็ยังคงถูเสียดสีเม็ดเสียวไม่หยุด

“อ่าส์....เอาเข้ามาได้แล้ว..”

“หากเจ็บก็อย่ามาโทษข้า”

ฝ่าบาทจับท่อนเอ็นก่อนจะค่อย ๆ กดเข้าไปในรูสวาททีละนิด ทั้งสองรู้สึกทั้งเสียวจนอยากจะหยุดทำ แต่ก็รู้สึกดีจนมันหยุดทำไม่ได้เช่นกัน เนื้อเสียดสีกันข้างในทั้งอุ่นทั้งสุข ไม่นานท่อนเอ็นก็เข้าไปในรูสวาทจนมิดด้าม

“อ่าส์...”

“อะ ข้าจะขยับแล้วนะ...อะ....อย่ารัดแน่นสิ”

ฝ่าบาทค่อย ๆ ขยับสะโพกอย่างเชื่องช้า ทางด้านฮองเฮา ตอนนี้จากที่เจ็บกลายเป็นว่ามีเสียวเข้ามาแทนที นางหลับตาแน่นพลางนึกจินตนาการถึงลู่เสียน ฝ่าบาทเองก็เช่นกันเขาหลับตาลงก่อนจะนึกถึงเรือนร่างของลู่เสียนในยามเปลือยเปล่า

“ลู่เสียน.....อ่าส์”

“อะ...อะ...พี่หญิง....อะ.....ซี๊ดดดด”

เสียงเนื้อกระทบกันอย่างรุนแรงดังไปทั่วห้อง นางมองบุรุษตรงหน้าแม้จะขัดใจแต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาทำได้ดีจนนางเผลอครางออกมา

“อูยยยย…ซี๊ดดดด…มันส์ดีเหลือเกิน…ซี๊ดดดด…กระแทกแรงๆ มาเลย โอยยยย… ไม่ต้องกลัวเจ็บแล้ว…”

ฮองเฮาเองก็ยกสะโพกแอ่นร่อนไปมา ฝ่าบาทได้แต่กัดฟันแน่น มองหญิงตรงหน้าที่ในตอนนี้ดูจะชื่นชอบท่อนเอ็นเขายิ่งนัก เขาออกแรงกดสะโพกให้หนักขึ้น จนร่างบาทตัวสั่นตามแรงกระแทก

“อะ...อย่าแอ่นแบบนั้น....ซี๊ดดดด...เป็นไงรสชาติที่ไม่ชอบ....อะ...อะ......อย่ารัด”

“ไม่เห็นรู้สึก....อะ....อ่าส์...อะไรเลย.....อะ...ระ...แรงไป....โอยยย....”

ด้านในรูสวาทบีบรัดท่อนแอ่นแน่น ด้วยความเสียว เล็บของนางจิกลงที่บ่าของคนตรงหน้าเพื่อระบายความเสียว

“อย่ารัดสิวะ......อะ.......อ่าส...เสียวหัว......อย่าดื้อดิวะ.....ซี๊ดดดดด”

เสียงเนื้อกระทบกันดังได้สองสามที ก่อนจะเงียบลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสอง แม่จะไม่ชอบคนตรงหน้า แต่ก็พูดได้เลยว่าการเสพสมเมื่อครู่นี้นั้นถือว่าไม่เลว.....

“แค่คืนนี้ หลังจากคืนนี้ทุกอย่างจะไม่มีการสานต่อ”

ฮองเฮาพูดขึ้นมา ฝ่าบาทเองก็พยักหน้าเป็นการเห็นด้วย อาจจะเพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด เขาในตอนนี้ต้องการคนใต้ร่างซะเหลือเกิน ทั้งสองโน้มหน้าประกบปากเข้าหากันก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปในปากของอีกฝ่าย ท่อนเอ็นที่อยู่ในรูสวาทกลับมาขยับอีกครั้ง ทั้งสองเสพสมในรักจนกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วห้อง แต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุด เสียงครางดังออกมาเป็นจังหวะ แม้จะบอกว่าเพียงคืนเดียวแต่ผ่านไปสองวันสองคืนก็ยังไม่มีวี่แววว่าทั้งสองพระองค์จะออกมาจากตำหนัก คงเป็นข่าวดีว่าอีกไม่นานคงจะมีโอรสมาให้พวกเขาดูแลแล้ว.......

5ปีต่อมา

“เสด็จแม่ เสด็จพ่อ ข้าอยากมีน้องสาว”

องค์ชายหลี่หมิ่นพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ทำให้คนที่ฟังความต้องการได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ออกมา ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะส่ายหน้าทันที กว่าทำใจได้หลังจากเหตุการณ์นั้นก็ใช้เวลาอยู่นาน หากจะให้กลับไปทำอีกเห็นทีจะ.....ไม่ไหว...

“แม่คงมีน้องสาวให้เจ้าไม่ได้ เจ้าก็รู้ร่างกายแม่อ่อนแอแค่ไหน เช่นนั้นให้เสด็จพ่อเจ้ารับสนมดีหรือไม่”

“เช่นนั้นเสด็จพ่อ..”

“พ่อปักใจรักเพียงแม่เจ้า คงจะมีผู้อื่นไม่ได้ เช่นนั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่ รออาหญิงของเจ้าฟื้นแล้วลองขอท่านอาทั้งหกของเจ้าดู”

“แล้วอาหญิงคือผู้ใด เมื่อไหร่นางจะฟื้น”

ทั้งสองทำเพียงกอดบุตรชายไว้ ไม่ได้ตอบอะไร แม่และพ่อของเจ้าก็อยากรู้เช่นเดียวกันเหตุใดนางจะฟื้นขึ้นมา ข้าช่างคิดถึงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะนางยิ่งนัก...

จบตอนพิเศษตอนพิเศษ คืนเข้าหอ [องค์ชายใหญ่-ลี่อิน]