บทที่ 47 สุรามงคล END

“เจ้าเป็นลูกของถิงถิงหรอ”

“อาหญิง ข้าจะเป็นลูกของนางได้อย่างไรกัน ท่านแม่ของข้าคือฮองเฮาส่วนท่านพ่อเป็นถึงฮ่องเต้เชียวนะ”

“ลูกของลี่อิน???”

ลู่เสียนมองสำรวจใบหน้า ที่มีส่วนคล้ายฝ่าบาทอยู่หลายส่วนพลางยิ้มออกมา

“เจ้าคล้ายท่านพ่อของเจ้ามาก”

“มีแต่คนบอกว่าข้า รูปงามเช่นท่านพ่อและท่านอา”

ลู่เสียนลูบหัวคนตรงหน้า

“อาหญิง ท่านงดงามนัก”

หลีหมิ่นซบหน้าลงที่หน้าท้องลู่เสียนพลางลูบท้องนางเบา ๆ

“ท่านอาหญิง”

“หืมว่าไง”

ลู่เสียนที่นั่งพิงขอบเตียง ก้มหน้าลงมองเด็กตรงหน้าอย่างเอ็นดู

“ข้าอยากมีน้องสาว.....”

“น้องสาว???”

“ท่านแม่บอกข้าว่านางมีให้ข้าไม่ได้แล้ว เพราะนางป่วย เช่นนั้นอาหญิงช่วยมีให้ข้าได้หรือไม่”

ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไร นางเพียงครุ่นคิดหากนางมีบุตรจริง ๆ จะเป็นเช่นไร ในเมื่อนางเลือกจะอยู่ที่นี่แล้วย่อมต้องวางแผนสำหรับการใช้ชีวิตในชาตินี้ พลางนึกถึงยามก่อนที่จะเข้าร่าง ท่านเทพฉินซีให้นางเลือก จะกลับมา หรือไปเกิดใหม่ และนางเลือกจะกลับมา....

เพล้ง!!!!

เสียงของแตกดังขึ้น ลู่เสียนหันหน้าไปมองทางต้นเสียงพบว่าเป็นถิงถิง ที่มองนางอยู่

“คะ...คะ..คุณหนู….”

ถิงถิงน้ำตาคลอ มองหญิงสาวในชุดสีฟ้าที่นั่งยิ้มให้นางอยู่

“ฟื้นแล้ว คุณหนูของข้าฟื้นแล้ว”

ถิงถิงตั้งสติได้ก็รีบวิ่งออกไปด้านนอกทันที

“ฟื้นแล้วคุณหนูฟื้นแล้ว เจ้าส่งคนไปตามอ๋องสี่ที่หอนางโลม ส่วนเจ้าไปแจ้งอ๋องสามที่โรงหมอ ที่เหลือไปแจ้งท่านแม่ทัพ และอ๋องท่านอื่น”

“จะ...เจ้าค่ะ”

ถิงถิงวิ่งเข้าไปในห้องอีกครั้ง นางค่อย ๆ เดินเข้าไปหาลู่เสียน

“ถิงถิง เจ้าโตขึ้นมากเลย”

“คุณหนู”

ถิงถิงทรุดเข่าลงอยู่ข้างเตียงพลางจับมือลู่เสียนมาแนบที่แก้มนางไว้ องค์ชายหลีหมิ่นมองภาพตรงหน้าอย่างงุนงง ยังไม่ทันจะได้เอ่ยถาม ก็ได้ยินเสียฝีเท้ามากมายวิ่งเข้ามาในห้อง พบอ๋องสอง อ๋องห้า อ๋องหก และอ๋องเจ็ด

“น้องหญิง เจ้ากลับมาแล้ว”

“เจ้าค่ะ กลับมาแล้ว”

ลู่เสียนยิ้มออกมาจาง ๆ อ๋องสองเดินเข้ามา ก่อนจะอุ้มหลีหมิ่นให้ลงจากเตียงและเขาเข้าไปนั่งแทน อ๋องห้า อ๋องหก และอ๋องเจ็ดก็ทำเช่นกัน ทำให้ตอนนี้ทั้งถิงถิงและองค์ชายหลีหมิ่นโดนดันออกมายืนไกลจากเตียง

“ข้าเชื่อมาตลอดว่าเจ้าต้องกลับมา”

“ครั้งนี้ห้ามไปไหน”

“น้องหญิง ในที่สุดก็กลับมา”

อ๋องทั้งสี่น้ำตาคลอ ลู่เสียนทำเพียงยิ้มออกมา ก่อนจะจับมือพวกเขามากุมไว้

“ข้าไม่ไปไหนแล้ว ท่านพี่อย่ากังวลเลยนะ คิดถึงข้าหรือไม่”

“คิดถึง”

ทั้งสี่ตอบพร้อมกันก่อนจะเข้าไปกอดลู่เสียนแน่น องค์ชายหลีหมิ่นมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา ให้ตายสิใครจะไปคิดว่าอ๋องที่ดูน่ากลัวนิ่งขรึมจะมีอาการร้องไห้เป็นเด็กเช่นนี้ หากท่านแม่เห็นคงจะหัวเราะแน่ ๆ

“องค์ชายไม่ชินตาใช่ไหมเจ้าคะ”

“ข้าแค่ไม่เคยเห็นท่านอาเป็นเช่นนี้”

“เช่นนั้นองค์ชายคงต้องชินได้แล้วเพคะ คุณหนูข้ามักเป็นที่รักเช่นนี้”

“เช่นนั้น ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเรือนนี้...”

“ยอมเป็นคุณหนูของข้าเจ้าคะ”

ถิงถิงพูดออกมาอย่างภูมิใจ แต่องค์ชายมองภาพตรงหน้าก่อนจะส่ายหัวออกมา ให้ตายเถอะ โชคดีที่ท่านพ่อและแม่ข้ามิเป็นเช่นนี้.....

ไม่เป็นเช่นนี้....ซะที่ไหน องค์ชายหลี่หมิ่นกุมขมับมองมารดาของตนที่กำลังกอดแขนลู่เสียนไม่ยอมปล่อย แม้ตอนทานข้าว ก็เอาแต่คีบอาหารให้ท่านอาหญิงเต็มจาน ข้าไม่เคยเห็นท่านแม่ยิ้มเช่นนี้ให้ท่านพ่อเลย องค์ชายหลีหมิ่นมองบิดาที่ตอนนี้มองไปที่ลู่เสียนและลี่อินด้วยสายตายากคาดเดา ก่อนจะดื่มสุรากับเหล่าท่านอาและแม่ทัพจาง

“ท่านแม่....”

“ว่าอย่างไร”

“ข้าอยากคุยกับท่านอาหญิง”

ลู่เสียนที่ได้ยินก็หันไปมององค์ชายหลีหมิ่นที่มองนางอย่างตำหนิ ลู่เสียนเอียงคออย่างสงสัย ก่อนจะหันไปมองลี่อิน

“ลี่อิน เข้าไปหาฝ่าบาทก่อนเถิด ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้าก้อนแป้ง”

“พี่หญิงข้าฟังด้วยไม่ได้หรือ หลีหมิ่นให้แม่ฟังด้วยนะ”

“ท่านแม่เชิญ”

ลี่อินสลดลง ก่อนจะเดินออกไป ลู่เสียนยิ้มให้เด็กชายตรงหน้า

“มานี่สิ”

“ข้าจะนั่งตรงนี้”

“ไหนบอกมาสิ ว่าอยากคุยอะไรกับข้า”

องค์ชายหลีหมิ่นกอดอกตัวเองแน่น พลางมองไปที่ลู่เสียนที่ตอนนี้ยิ้มให้เขาอย่างใสซื่อ ก่อนจะถอนหายใจขึ้นมา

“ท่านอาหญิงมองข้าเช่นนี้ แล้วข้าจะทำอย่างไร”

“ท่านแม่ของเจ้า นับถือข้าเป็นพี่สาว ส่วนพ่อเจ้านางย่อมรักเช่นสามี มิเช่นนั้นจะเกิดเจ้าก้อนแป้งเช่นเจ้ามาได้อย่างไร”

“แต่ข้าไม่เคยเห็นท่านแม่บอกรักท่านพ่อเลย วันนี้ทั้งวัน ข้าเห็นเหล่าท่านอาเอาแต่บอกรักอาหญิง แต่ท่านแม่ข้าไม่เคยทำ”

“เอาอย่างนี้ ยามพ่อเจ้าป่วยผู้ใดป้อนยา”

“ท่านแม่ข้า นางเฝ้าท่านพ่อข้าทุกคืน”

“แล้วเจ้าเคยเห็นพ่อเจ้ามีสตรีอื่นหรือไม่นอกจากแม่เจ้า”

องค์ชายหลีหมิ่นส่ายหัว

“เห็นหรือไม่ แม่พวกเขาไม่บอกรักต่อหน้าเจ้าอาจจะเพราะพวกเขาแสดงออกอย่างอื่นแทน”

องค์ชายหลี่หมิ่นที่ได้ฟังก็ยิ้มออกมา เขาหันไปมองที่ท่านพ่อและท่านแม่ของเขาในตอนนี้แม้จะถกเถียงกันไปมา แต่ท่านแม่ก็ยังคีบอาหารใส่จานท่านพ่อ ท่านพ่อเองก็ยิ้มให้ท่านแม่เช่นกัน

ลู่เสียนมองเด็กชายตรงหน้าก่อนจะมองไปที่ฮองเฮาและฝ่าบาท โชคดีที่นางจับสังเกตเด็กชายตรงหน้าได้จึงได้บังคับให้พวกเขาแสดงท่าทางรักกันหวานชื่น แม้มันจะผิดที่โกหกแต่การให้เด็กตรงหน้ามารู้ว่าพ่อแม่แต่งงานเพราะเหตุผลอะไรนั้นมันก็ไม่เป็นการดี แต่จากที่ดูการแสดง ก็คงฝืนทนได้เท่านี้ละนะ

“ไปหาพ่อแม่เจ้าเถิด”

องค์ชายพยักหน้า ก่อนจะวิ่งออกไป ลู่เสียนรินสุราก่อนจะยกดื่ม จะเป็นอย่างไรกันหากนางมีบุตรขึ้นมา

“อย่าดื่มจนเมามาย”

“ท่านพี่ซี....มาได้อย่างไร ไหนว่าอีกนานไง”

“สามีเจ้าไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรง่าย ๆ อะนี่ข้าเก็บไว้ให้”

ท่านเทพซียื่นกล่องไม้ใบเล็ก ๆ ให้ลู่เสียน นางรับมาก่อนจะเปิดดูพบว่าเป็นเชือกด้ายแดงที่นางเคยซื้อไว้

“ของแทนใจของเจ้า”

“ช่างเป็น สามีเอกที่ดี”

ลู่เสียนเท้าคางมองท่านเทพซีก่อนจะยิ้มออกมา

“ข้าทำใจยอมรับอยู่นาน แม้จะไม่ถูกใจเจ้าพวกนั้นอยู่บ้าง แต่ก็พอรับได้”

“น้องหญิง....”

ลู่เสียนมองไปที่สามีของนางที่กำลังเดินมา พวกเขายิ้มให้นางก่อนนั่งลง ถึงเวลาที่นางจะต้องบอกเรื่องที่ตัดสินใจแล้ว

“ข้าตัดสินใจจะมีบุตร”

“.........”

พวกเขาชะงักก่อนจะมองลู่เสียนนิ่ง

“จริง ๆ นะ เจ้าพูดจริง ๆ ใช่ไหม”

“เจ้าค่ะ แต่แค่สองคนนะเจ้าคะ”

“แค่นั้นก็พอแล้ว ไม่ได้แล้วข้าต้องบอกแม่ทัพจาง เขาต้องดีใจมากแน่ ๆ ให้ตายสิ”

ท่านอ๋องตายเดินไปหาแม่ทัพจางด้วยความดีใจ เหลือเพียงท่านเทพและลู่เสียนที่นั่งอยู่

“ขอบคุณนะที่เลือกจะกลับมา”

“เจ้าค่ะ”

ลู่เสียนยิ้มออกมาก่อน นางเท้าคางมองไปรอบ แม่ทัพจากที่ดื่มสุรากับลูกชายและเหล่าอ๋อง ที่เหมือนจงใจจะมอมเหล้าแม่ทัพจางแต่กับเป็นพวกเขาเองที่ดูเมามาย ส่วนลู่อินและฝ่าบาทก็เอาอกเอาใจป้อนขนมบุตรชาย ลู่เสียนยิ้มออกมากับภาพตรงหน้า

“ข้าต้องกลับมาสิ จะให้ทิ้งครอบครัวอย่างไร”

ห้องนอนของลู่เสียน

“ข้ามีของจะให้ท่านพี่”

ลู่เสียนมองไปที่สามีของนาง ที่ตอนนี้มองมาที่นางอย่างสงสัย นางหยิบกล่องไม้ใบเล็กออกมา

“ด้ายแดงนี้ข้าตั้งใจนำมาให้ ข้าเองก็อยากมีด้ายแดงที่เชื่อมกับท่านพี่ ขอท่านพี่ยื่นมือออกมาหน่อย”

เหล่าองค์ชายยื่นมือออกมาอย่างว่าง่าย ลู่เสียนยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบด้ายแดงมาผูกที่ข้อมือของสามีนางทีละคน จนมาหยุดที่ตรงหน้าท่านเทพ

“มีของข้าด้วยงั้นหรอ แต่ข้านับได้หกนะ”

“ข้าย่อมต้องหามาให้ท่านเหมือนกัน ขอมือเจ้าค่ะ”

ลู่เสียนผูกด้ายแดงที่ข้อมือของท่านเทพซี ท่านเทพซียิ้มออกมาอย่างพอใจ เมื่อเห็นที่ข้อมือลู่เสียนเองก็มีกำไลด้ายแดงอยู่

“ข้ายังมีอีกอย่างที่อยากทำเจ้าค่ะ ถิงถิงให้คนยกเข้ามา”

สิ้นเสียงบ่าวรับใช้ต่างยกอาหารมามากมาย ตามด้วยสุรา ทั้งหมดถูกวางบนโต๊ะกลางห้อง ถิงถิงเรียงจอกสุราจำนวนแปดจอก ก่อนจะรินสุราอย่างตั้งใจ

“น้องหญิง นี่คือ”

“ในเมื่อเป็นสามีภรรยา ในคืนนั้นข้าและพวกท่านยังมิได้ดื่มสุรามงคลร่วมกันเลย ข้าแค่อยากดื่มสุรามงคลร่วมกับท่านพี่ ถิงถิง เจ้าออกไปเถิด”

“เจ้าค่ะ”

ถิงถิงเดินออกไปจากห้อง ลู่เสียนก็หยิบจอกสุราส่งให้สามีด้วยรอยยิ้ม พวกเขามองลู่เสียนด้วยรอยยิ้ม ไม่คิดว่านางนั้นจะใส่ใจเช่นนี้

“ในเมื่อข้ามีสามีหลายคนย่อมต้องดื่มเยอะหน่อย”

ลู่เสียนเดินไปตรงหน้าท่านเทพซี

“ท่านพี่ซีในฐานะสามีเอกของ ข้า ท่านพี่ซีย่อมเป็นใหญ่ที่สุดรองจากข้า แต่อำนาจที่ข้าให้มิได้ให้ท่านรังแกผู้อื่นเข้าใจหรือไม่ ตัวข้าเองก็จะเคารพในการตัดสินใจของท่านเช่นกัน”

“อืม ข้าจะพยายาม”

ลู่เสียนและท่านเทพซีคล้องแขนดื่มสุรา

“ท่านพี่สอง นิสัยใจร้อนของท่านย่อมต้องปรับปรุง ตัวข้าเองก็จะใส่ใจท่านมากขึ้นเช่นกัน”

ลู่เสียนและอ๋องสองคล้องแขนดื่มสุรา

“ท่านพี่สาม ข้ารู้ว่าท่านรู้สึกผิด ในคืนนั้นเป็นข้าที่เลือกเอง หลังจากนี้มาเริ่มต้นใหม่เถิด ส่วนบัญชีของโรงหมอข้าต้องฝากท่านพี่แล้ว”

ลู่เสียนและอ๋องสามคล้องแขนดื่มสุรา

“ท่านพี่สี่ ท่านรู้ใช่หรือไม่ว่าข้ารักท่านที่สุด แต่ไม่ได้แปลว่าข้าจะยอมให้ท่านเอาเปรียบผู้อื่นรู้ใช่หรือไม่ ส่วนกิจการข้าที่หอนางโลมข้าต้องฝากท่านพี่ดูแล และอยากให้ข้ารู้ว่าท่านชายตามองหญิงคนใด เข้าใจไหมเจ้าคะ”

ลู่เสียนและอ๋องสี่คล้องแขนดื่มสุรา

“ท่านอาจารย์ ท่านไม่ต้องพูดหรอก ข้าย่อมทำตามที่ท่านสั่ง ในบรรดาพี่น้อง ข้าย่อมเชื่อฟังท่านที่สุด”

“เด็กดี”

ลู่เสียนและอ๋องห้าคล้องแขนดื่มสุรา

“ท่านพี่หก...”

“ข้าเชื่อฟัง”

ลู่เสียนกระตุกยิ้ม ก่อนจะคล้องแขนดื่มสุรา

“ข้าเชื่อฟัง เชื่อฟังเพียงเจ้า สาบานเลย”

“ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยเจ้าค่ะ ท่านพี่เจ็ด”

ทุกคนหัวเราะออกมาจากท่าทางของอ๋องเจ็ด ลู่เสียนส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม อ๋องเจ็ดเองก็เกาแก้มแก้เขินเบา ๆ

“มาเจ้าค่ะ”

ลู่เสียนและอ๋องเจ็ดคล้องแขนดื่มสุรา

“ข้าเห็นวันนี้พวกท่านยังไม่ได้กินอะไร เลยให้ถิงถิงเตรียมไว้ นั่ง นั่ง ข้าจะดูแลท่านพี่เอง”

ทุกคนนั่งที่เก้าอี้ด้วยรอยยิ้ม มองลู่เสียนที่คีบอาหารให้พวกเขาอย่างตั้งใจ

“จริงสิ ข้าคิดมาแล้วนะเรื่องร่วมเตียงของเรา”

สิ้นเสียงของลู่เสียนทุกคนก็สำลักออกมาทันที ไม่คิดว่านางจะพูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้

“คนละวันละกันนะเจ้าคะ เริ่มจากท่านพี่ซีก่อน ส่วนท่านพี่หกและท่านพี่เจ็ด ยังไงก็ใช้ค่ำคืนเดียวกัน เช่นนั้นอีกวันให้ข้าพักผ่อนเถิดนะเจ้าคะ”

“ตะ...ตะ..ตามใจเจ้า”

ลู่เสียนมองสามีที่มีใบหน้าเขินอายก็ยิ้มขึ้นมาทันที นางส่ายหัวพลางคีบอาหารให้สามีอย่างตั้งใจ

“จริง ๆ พวกข้าเองก็มีของจะให้เจ้า”

ท่านเทพซีพูดจบ ก็ยืนขึ้นเดินเข้าไปด้านในสุดของห้อง ก่อนจะเดินออกมาพร้อมถาดใบหนึ่งที่มีกุญแจเรียงมากมาย

“อะไรเจ้าคะ”

ลู่เสียนหยิบกุญแจมาดูที่ด้ามกุญแจสลักชื่อของอ๋องแต่ละคนเอาไว้

“กุญแจห้องสมบัติ”

“หะ”

“ยกให้เจ้าทั้งหมดเลย”

พูดจบพวกเขากินอาหารต่อ ท่านเทพซีก็เช่นกัน ลู่เสียนมองพวกเขาอย่างไม่เชื่อหูตัวเองเช่นนี้ไม่ได้แปลว่านางร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวงหรอกหรือ เมื่อนึกได้เช่นนั้นลู่เสียนก็ยิ้มออกมา พลางลูบท้องของตัวเองเบา ๆ เจ้าก้อนแป้งน้อยหากเจ้ามาเกิดกับแม่เจ้าจะมีแม่ที่ร่ำรวยที่สุด ถึงตอนนั้นเจ้าจะไม่มีทางลำบาก ส่วนพ่อของเจ้านั้น.....

“ท่านพี่ซีท่านนี่”

“น้องห้ามาดื่มกับข้าสักจอก”

ลู่เสียนมองภาพตรงหน้าก่อนจะยิ้มออกมา ส่วนพ่อของเจ้า เป็นผู้ใดก็ได้ เพราะพวกเขาต่างรักเจ้าที่สุด แม่มั่นใจหากเจ้าเกิดมาต้องเป็นเด็กที่ได้รับความรักมากที่สุด จะไม่มีเด็กคนใดได้รับความรักได้เท่าเจ้า  แม่เชื่อว่าเจ้าจะเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุดเช่นแน่ในตอนนี้ พวกเขาจะรักและปกป้องเจ้าเช่นเดียวกับที่รักแม่ครอบครัวของเรารอเจ้าอยู่นะเจ้าก้อนแป้งน้องของแม่....

-END-

สปอยตอนพิเศษ [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน] 

“ข้าจะเอา”

“ลู่เสียน เจ้ากับข้าไม่ได้ ข้าบอกแล้วไง ไม่อาจแต่งให้เจ้าเช่นซีห่าว”

“ข้าบอกแล้วไงข้าจำไม่ได้ว่าซีห่าวคือใคร แต่ในตอนนี้ข้าอยากได้ท่าน”

“ไม่ได้!!!”

“ข้าจะเอา!!!”

-------------------------------

“อะ.....อ่าส์......แรงอีก...แรงอีก”

“ซี๊ด....แน่นชิบ....อะ..”

พับ พับ พับ!!!

“อะ...ท่านเทพฉิน.....ทะ...ทะ...ซี๊ดดดด....ขะ...ข้าจำได้แล้ว....แรงไปแล้ว....อะ....อ่าส์”

“หึ..ต้องโดนกระแทกก่อน.....ซี๊ด...ความจำถึงจะกลับมา..หรือไง...อะ.....อะ”

สปอยตอนพิเศษ คืนเข้าหอ [องค์ชายใหญ่-ลี่อิน] 

“อูยยยย…ซี๊ดดดด…มันส์ดีเหลือเกิน…ซี๊ดดดด…กระแทกแรงๆ มาเลย โอยยยย… ไม่ต้องกลัวฉันเจ็บแล้ว…”

“อะ...อย่าแอ่นแบบนั้น....ซี๊ดดดด...เป็นไงรสชาติที่ไม่ชอบ....อะ...อะ......อย่ารัด”

“ไม่เห็นรู้สึก....อะ....อ่าส์...อะไรเลย.....อะ...ระ...แรงไป....โอยยย....”

“อย่ารัดสิวะ......อะ.......อ่าส...เสียวหัว......อย่าดื้อดิวะ.....ซี๊ดดดดด”

สปอยตอนพิเศษ บ่อน้ำผุ [ลู่จื้อ-ถิงถิง] 

“เด็กดิ....ค่อย ๆ อะ...โดนฟันเจ้า...อะค่อย ๆ .....ซี๊ดดด”

บ้วบ บ้วบ

“อืม..เด็กดีเชื่อฟัง..ซี๊ดดด.....เลียปลายลำหน่อยสิ..อ่าส์...ถิงถิงเด็กดีของข้า”

ขอบคุณนักอ่านที่ติดตามกันมาตลอด อย่าลืมกดติดตามไว้น้า เวลาไรท์เปิดเรื่องใหม่จะได้มาคุยกัน

thank you