ตอนพิเศษ มาเป็นฮูหยินข้าNC [ลู่จื้อ-ถิงถิง]

ตอนพิเศษ มาเป็นฮูหยินข้า [ลู่จื้อ-ถิงถิง]

ถิงถิงวัย 4 ขวบ

“ถิงถิง ถ้าโตข้าจะแต่งเจ้าเข้าจวน”

“แต่งเข้าจวนคืออะไร”

“ข้าเองก็ไม่รู้ ท่านแม่บอกเพียงว่าให้แต่งกับคนที่ข้ารัก”

“แล้วคนที่รักคืออะไร”

ถิงถิงเด็กสาวเอียงคอถาม คุณชายที่อายุห่างจากนางเพียงสองปี

“ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ลู่เสียนเคยบอกว่า ต้องเป็นคนที่เห็นแล้วดีใจเมื่อได้เจอ”

“ถิงถิงดีใจที่เจอคุณชาย เช่นนั้นถิงถิงก็รักคุณชาย คุณชายชอบเอาขนมอร่อย ๆ มาให้ถิงถิง”

ถิงถิงวัย 8 ขวบ

“ถิงถิง ข้ารู้มาว่าเจ้าจะไปรับใช้ลู่เสียนเหรอ”

“เจ้าค่ะคุณชาย”

“คุณชายอะไรกัน ข้าบอกให้เจ้าเรียกว่าพี่ลู่จื้อไง”

ถิงถิงยิ้มออกมา ลู่จื้อเองเมื่อเห็นรอยยิ้มนางก็หน้าแดงก่ำ แต่สายตาเหลือบไปเห็นมือนางที่มีรอยแดง

“มือเจ้าไปโดนอะไรมา”

“ข้าซุ่มซ่ามทำน้ำชาหก ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ โชคดีที่คุณหนูใจดีไม่เอาเรื่องข้า”

ลู่จื้อจับมือถิงถิงขึ้นมาประคองก่อนก้มลงเป่าเบา ๆ

“หากมือเป็นแผล แล้วท่านแม่ไม่ชอบเจ้าจะทำเช่นไร ข้าก็จะแต่งเจ้าได้ลำบาก ตามข้ามาข้าจะหายาทาให้”

“คุณชาย จะแต่งข้าจริง ๆ หรือเจ้าคะ”

“ถิงถิงน้อย ย่อมต้องเป็นเจ้า”

ถิงถิงวัย 18 ปี

“ถิงถิง ข้าชอบเจ้า”

“คือว่าข้า.....”

“ข้าชอบเจ้าจริง ๆ นะ”

เด็กชายสวมกอดถิงถิงแน่น ถิงถิงได้แต่ตกใจนิ่ง ยื่นแข็งทำอะไรไม่ถูก ลู่จื้อที่รีบกลับหลังจากเรียนกับท่านอาจารย์แล้ว มือของเขาเต็มไปด้วยขนมที่จะนำไปฝากถิงถิง แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้าขนมในมือก็ร่วงลงกับพื้นทันที เขาเม้มปากกำมือแน่น นางทำเช่นนี้ได้อย่างไร!!!

“พวกเจ้าทำอะไรกัน!!!”

“คุณชาย”

เด็กหนุ่มรีบผละออกจากถิงถิง ก่อนจะก้มหน้าลง ลู่จื้อเดินเข้ามาด้วยโทสะก่อนจะผลักเด็กหนุ่มตรงหน้าล้ม

“ถิงถิงเป็นของข้า!!!”

ลู่จื้อพูดจบก็กระชากแขนถิงถิงออกไป ถิงถิงน้ำตาคลอด้วยความรู้สึกเจ็บ นางโดนลากมาจนถึงห้องนอนของคุณชาย บ่าวรับใช้ต่างมองพวกเขาเป็นตาเดียว

ตุบ!!

ถิงถิงโดนจับให้นอนราบกับเตียงโดยมีคุณชายคร่อมตัวนางอยู่

“มันมีดีอะไร เหตุใดต้องเลือกมัน เหตุใดไม่ใช่ข้า!!!”

“คุณชาย ข้าเจ็บ”

แขนทั้งสองของถิงถิง ถูกตรึงไว้

“คุณชายออกไปก่อน ท่านกำลังเข้าใจผิด”

“ข้าจับไม่ได้ แต่มันกอดเจ้าได้งั้นเหรอ ดียิ่งถิงถิงเจ้าดียิ่ง”

“ไม่ใช่นะ ข้าไม่ได้”

“เจ้าเป็นของข้า ของข้าคนเดียว!! จริงสิหากเจ้าเป็นของข้าแล้ว ผู้ใดก็แย่งไปไม่ได้”

ลู่จื้อยิ้มออกมาก่อนจะจูบลงที่ปากอวบอิ่มของถิงถิง แม้เขาจะไม่มีประสบการณ์แต่ก็ศึกษาจากตำราและสหายที่มักจะเล่าเรื่องบนเตียงกับสาวใช้อุ่นเตียง

“อื้ม....”

เสื้อของถิงถิงถูกกระชากออกจากกันจนขาด ทำให้เห็นเนินอกขาวเนียนของนาง ลู่จื้อถอนจูบพลางมองเนินอกก็กลืนน้ำลายลงคอ ถิงถิงที่ตอนนี้ตกใจจนสติหลุด นางร้องไห้ออกมาทันที

“พี่ลู่จื้อ อย่าทำถิงถิง”

ลู่จื้อที่เห็นน้ำตาของถิงถิงก็ใจอ่อนยวบ เข้าปล่อยนางเป็นอิสระทันที ถิงถิงที่เป็นอิสระก็วิ่งร้องไห้ออกจากห้องทันที หลังจากนั้นมา ถิงถิงก็มักหลบหน้าลู่จื้อ และความสัมพันธ์ของถิงถิงและคุณชายลู่จื้อก็ห่างหายไป....

ถิงถิงนั่งปักถุงหอมอย่างตั้งใจ แม้จะดึกเพียงใดนางยังคงตั้งใจปักจนเสร็จ ถิงถิงยิ้มออกมาทันทีที่เห็นถุงหอมลายกระต่ายที่นางตั้งใจปักจนเสร็จ เมื่อเสร็จแล้วนางก็นำสมุนไพรใส่ไปในถุงทันที

“แม่นมจะชอบใช่ไหม ข้าควรปักลายอื่นเพิ่มหรือไม่”

ถิงถิงยิ้มออกมานางกำลังทำของขวัญวันเกิดให้แม่นม

“ถิงถิงเปิดประตูหน่อยยยย”

ถิงถิงที่ได้ยินเสียงก็ขมวดคิ้วทันที เสียงนี้มัน......ไม่หรอก ท่านผู้นั้นอยู่ชายแดนมิใช่หรือ

“หากเจ้าไม่เปิดข้าจะพังเข้าไป”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นถิงถิงจึงรีบไปเปิดประตูทันที พบคุณชายลู่จื้อที่นอนกอดไหเหล้าอยู่ ถิงถิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย คุณชายอยู่ชายแดนมิใช่หรือเหตุมานอนกอดไหเหล้าอยู่หน้าห้องนางกัน ถิงถิงย่อตัวลงก่อนจะเขย่าตัวเขาเบา ๆ

“คุณชาย คุณชาย คุณชาย”

“ถิงถิง เจ้าจริง ๆ หรือไม่ ถิงถิงน้อยของข้า”

คุณชายดึงถิงถิงเข้ามาสวมกอดทันที เขากอดนางจนนางแทบหายใจไม่ออก ถิงถิงตีที่ไหล่ของเขาเบา ๆ

“คุณชาย ปล่อยข้าก่อน”

“หากปล่อยเจ้าก็จะวิ่งไปอีก เจ้าก็จะหลบหน้าข้าอีก”

“ปล่อยเถิดเจ้าค่ะ ข้าสัญญาไม่ไปไหนแล้ว”

ลู่จื้อค่อย ๆ คลายอ้อมกอด เขามองหน้าถิงถิงด้วยรอยยิ้ม

“รู้หรือไม่ข้าคิดถึงเจ้าแค่ไหน”

“ท่านมาทำอะไรที่นี่ ท่านมิได้อยู่ชายแดนหรอกหรือ ตอนนี้คุณหนูอยู่ชายแดนนะเจ้าคะ”

“ข้ารู้แล้วนางกำลังกลับมา แต่ข้าล่วงหน้ามาก่อน ถิงถิงพาข้าเข้าไปข้างในหน่อยได้หรือไม่ ที่พื้นมันเย็นยิ่งนัก”

ถิงถิงที่ใจอ่อนก็พยุงลู่จื้อเข้าไปในห้องโดยไม่เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของลู่จื้อเลยสักนิด

“เหตุใดจริงเมาเช่นนี้”

“หากถิงถิงไม่ให้ดื่ม ข้าก็จะไม่ดื่มแล้ว”

ถิงถิงไม่ได้ตอบอะไร นางเพียงพยุงคุณชายเข้าไปนั่งด้านใน

“ข้าไปต้มน้ำแกงให้นะเจ้าคะ”

ลู่จื้อที่เห็นถิงถิงกำลังออกไป เข้าจึงดึงนางมานั่งที่ตักก่อนจะกอดนางไว้

“ไหนสัญญาว่าจะไม่ไป...”

“ข้าจะไปต้มน้ำแกงให้ท่าน”

“ไม่เป็นไร ข้ามีถิงถิงแค่นี้ก็ไม่เมาแล้ว”

ถิงถิงถอนหายใจออกมา นางควรจะพูดเรื่องนี้ให้ชัดเจนสักที

“คุณชาย ท่านไม่ควรทำเช่นนี้ หากท่านต้องการสาวใช้อุ่นเตียงท่านไปหาคนอื่นเถิด”

“ข้าไม่ได้อยากได้สาวใช้ ข้าอยากแต่งเจ้า....”

“.........”

“เหตุใดเจ้าเงียบเช่นนี้”

ลู่จื้อใจไม่ดีที่เห็นถิงถิงเงียบไป

“ถิงถิงน้อย...”

“ในเมื่อท่านรู้ว่าข้าแต่งเข้าจวนให้ท่านไม่ได้เหตุใดถึงเอาแต่พูดเช่นนี้เจ้าคะ ข้าไม่อยากมีสามีที่มีภรรยาหลายคน ข้าไม่อาจแบ่งสามีให้ผู้ใดได้”

“เหตุใดจะแต่งไม่ได้ ถิงถิงข้าจะแต่งเพียงเจ้าผู้เดียว”

“คุณชายท่านเมาแล้วเจ้าค่ะ”

ใช่นางจะเชื่อคำคนเมาเช่นเขาไม่ได้ ลู่จื้อไม่ตอบอะไรเขาเพียงอุ้มถิงถิงในท่าเจ้าสาวและเดินตรงไปที่เตียงทันที ลู่จื้อวางถิงถิงบนเตียงอย่างเบามือ ถิงถิงนอนสั่นด้วยความหวาดกลัว ลู่จื้อมองแววตาลูกกวางน้อยของถิงถิง

“ไม่ต้องกลัว ข้าแค่อยากพักเท่านั้น”

ลู่จื้อลงไปนอนข้าง ๆ ถิงถิง ก่อนจะดึงนางเข้ามากอดแน่น ถิงถิงพยายามดันมือออกแต่ไม่เป็นผล

“ไม่แค่อยากพักจริง ๆ นะถิงถิงน้อย”

“เช่นนั้นคุณชายก็ปล่อยข้า”

“ขออยู่แบบนี้ก่อนได้หรือไม่ ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน เจ้าใจร้ายมากนะที่ไม่เคยแม้แต่จะตอบจดหมายข้า คิดบ้างหรือไม่เล่าหากข้าตายในสนามรบสิ่งที่ข้ารอคอยก็คือจดหมายจากเจ้า...ถิงถิงน้อยเจ้าไม่คิดถึงข้าบ้างหรอ”

“........”

ไม่มีเสียงตอบกลับมา ถิงถิง นางรู้ดีว่าเรื่องของนางและคุณชายไม่อาจเป็นไปได้ ไม่เคยมีสาวใช้ได้แต่เป็นฮูหยินหรอก มากสุดก็เพียงอนุเท่านั้น ซึ่งนางไม่ต้องการ แต่เสียงคุณชายในตอนนี้เขาช่างดูเหนื่อยล้าเหลือทน เช่นนั้นจะเป็นไรหรือไม่หากนางโอบกอดบุรุษตรงหน้าด้วยความคิดถึง.......

“คุณชาย......คุณชาย...พี่ลู่จื้อ”

ถิงถิงเรียกลู่จื้อก็พบว่าไม่มีเสียงตอบกลับมา นั้นแสดงว่าหลับไปแล้วสินะ หากเช่นนั้น....ถิงถิงใช้แขนค่อย ๆ โอบกอดร่างของลู่จื้อ ก่อนจะซบลงไปที่อกของเขาด้วยความคิดถึง

“ถิงถิงก็คิดถึงพี่ลู่จื้อเจ้าค่ะ”

ไม่ว่านานแค่ไหน คุณชาย ก็ยังเป็นพี่ลู่จื้อที่แสนใจดีในใจนางตลอดไป ถิงถิงหลับตาลงก่อนจะเผลอหลับไป.....

หลังจากหญิงสาวในอ้อมกอดเงียบไป ลู่จื้อก็ลืมตาขึ้นก้มลงมองถิงถิงที่หลับอยู่ในอ้อมกอด เขามองสำรวจใบหน้าขาวนวลแม้จะดูธรรมดาแต่ในใจเขากลับคิดว่านางงดงาม ใบหน้าที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอด เขากระชับอ้อมกอดแน่น ก่อนจะหลับตาลง

1 อาทิตย์ต่อมา

ถิงถิงที่ยืนอยู่หน้าห้องหนังสือ นางมองขนมที่กำลังถือในมือก่อนจะถอนหายใจออกมา หลังจากวันนั้นคุณหนูก็กลับมา ส่วนคุณชายก็เฝ้าแวะเวียนมาหานางทุกค่ำคืน แม้จะทำเพียงนอนกอดนางเท่านั้น

“เจอเจ้าพอดี ตามข้ามา”

ลู่จื้อที่ออกมาจากห้องหนังสือ ยิ้มออกมาเมื่อเห็นถิงถิง เข้าจับมือนางก่อนจะลากออกไป ถิงถิงเองก็ตามไปอย่างช่วงไม่ได้ ลู่จื้ออุ้มถิงถิงขึ้นม้าก่อนจะขึ้นไปนั่งกับนางและขี่ออกไปนอกจวน

“ท่านจะพาข้าไปไหน”

“เมื่อคืนข้าได้ยินเจ้าบ่นมาเหนื่อย ปวดเหมื่อยตามร่างกาย ข้าคิดว่าหากเจ้าแช่น้ำคงจะผ่อนคลาย”

“แล้วไงเจ้าคะ”

ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ลู่จื้อเร่งความเร็วม้าให้เร็วขึ้น ทั้งสองใช้เวลาอยู่นานกว่าจะถึงจุดหมาย เบื้องหน้ามีบ่อน้ำร้อนขนาดใหญ่ ข้าง ๆ มีบ้านไม้หลังเล็ก ๆ ตั้งอยู่ ถิงถิงมองลู่จื้ออย่างต้องการคำตอบ

“ฝ่าบาทประทานที่นี่ให้ข้า พอข้าสำรวจก็พบที่นี่ มาเถิด”

ลู่จื้ออุ้มถิงถิงลงอย่างเบามือก่อนจะจูงมือถิงถิงเข้าไปในบ้าน ถิงถิงมองสำรวจภายในบ้านแม้จะไม่ใหญ่มากแต่ดูสะอาดตา

“ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไม หากคุณหนูตามหาข้า”

“ข้าให้แม่นมบอกลู่เสียนแล้ว เจ้าพักผ่อนเถิดเราจะอยู่ที่นี่สักพัก”

ถิงถิง ไม่ได้ตอบอะไรนางเดินสำรวจภายในบ้านรอบ ๆ จนรู้ได้ว่า ที่นี่มีเพียงเตียงเดียวเท่านั้น!! ถิงถิงกำมือแน่น นางต้องกลับจวนหากนางยังอยู่ที่นี่เกรงว่าจะไม่อาจห้ามความต้องการที่มีในใจได้....

“พาข้ากลับ”

“แต่ว่า”

“ข้าจะกลับ หากท่านไม่พาไปข้าก็จะเดินไป”

ถิงถิงเดินออกมาจากบ้านทันที ลู่จื้อเมื่อเห็นเช่นนั้นก็หยิบยาขึ้นมาก่อนจะกินเข้าไปทันทีคงมีเพียงวิธีนี้ เขาวิ่งตามถิงถิงไปก่อนจะกระชากแขนนาง

“ปล่อยข้า!!”

ทันทีที่ถิงถิงหันมา ลู่จื้อก็กระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก ก่อนจะทรุดตัวลงทันที ถิงถิงที่เห็นเช่นนั้นรีบเข้าไปพยุงลู่จื้อ

“คุณชายท่านเป็นอะไร”

“ถิงถิงน้อยของข้า ข้าไม่เป็นอะไร”

พูดจบก็กระอักเลือดอีกครั้งทันที ถิงถิงที่เห็นเช่นนั้นก็ร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว นางใช้ชุดนางเช็ดเลือดให้เขาทั้งน้ำตา ลู่จื้อยิ้มออกมา

“ข้าจะพาท่านไปหาหมอ ไปเจ้าค่ะ ข้าจะพาท่านไปเอง”

ถิงถิงพยายามพยุงลู่จื้อ แต่ก็ไม่เป็นผล ลู่จื้อส่ายหัวออกมา เขาชี้มือไปที่กระท่อม

“ยาข้าอยู่ในนั้น พาข้าเข้าไป”

ถิงถิงพยักหน้า ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มีพยุงลู่จื้อเข้าไปในกระท่อม ลู่จื้อถูกพยุงมานอนที่เตียง ถิงถิงเองก็ค้นหายาอย่างร้อนรน ก่อนจะเจอขวดยาที่ต้องการ

“ขวดนี้ใช่ไหมเจ้าคะ”

“อืม เอามาให้ข้า”

ลู่จื้อดื่มยาที่ถิงถิงส่งให้ก่อนจะนอนลง ถิงถิงมองคนป่วยที่ตอนนี้เขาก็มองนางอยู่เช่นกัน

“เหตุใดเป็นเช่นนี้ ท่านเป็นอะไร”

“ตอนข้าอยู่ชายแดน ข้าโดนลอบวางยาพิษ แม้ท่านหมอจะรักษาข้า แต่อาการและความเจ็บปวดก็ยังติดตัวข้า ถิงถิงน้อยข้าอาจกำลังจะตาย อาจอยู่ได้ไม่ถึงปีด้วยซ้ำ”

ถิงถิงที่ได้ฟังนั่งนิ่ง นางร้องไห้โฮออกมาก่อนจะเข้าไปกอดลู่จื้อทันที ลู่จื้อลูบที่หลังนางเป็นการปลอบประโลม แม้จะสงสารนางที่โดนเขาหลอกแบบนี้ แต่หากไม่ทำเช่นนี้มีหรือนางจะยอมรับและยอมแต่งให้เขา

“ข้าก็เป็นเช่นนี้แล้ว เจ้ายังจะผลักไสข้าไปให้ผู้ใดอีกหรือไม่ เจ้าจะทำตามความต้องการของคนใกล้ตายเช่นข้าได้หรือไม่”

“เจ้าค่ะ ข้าทำ ข้าทำทุกอย่าง”

“แต่งให้ข้า เป็นฮูหยินของข้า ข้าอยากเห็นหน้าบุตรของตัวเองที่เกิดจากเจ้า”

ถิงถิงพยักหน้า นางเฝ้าแต่โทษตัวเองเหตุใดนางถึงไม่รู้ว่าคนที่นางรักเป็นเช่นนี้ หากนางรู้นางย่อมไม่ผลักไสเขาออกไปเช่นนี้ ถิงถิง เจ้าช่างโง่งมจริง ๆ ลู่จื้อมองคนตรงหน้าแม้จะสงสาร แต่เขาในตอนนี้หันกลับไปไม่ได้แล้ว มือหนาเช็ดหน้าตาบนใบหน้าขาวเนียนพลางส่งยิ้มจางจาง

“แต่นายท่านจะว่าเช่นไรข้าเองก็มีฐานะเพียงแค่บ่าวรับใช้เท่านั้น”

“ข้าแจ้งเรื่องนี้แก่ท่านพ่อแล้ว ท่านพ่อเองก็ไม่ได้ว่าอะไร ตอนนี้คงรอเพียงเจ้าและข้าไปยกน้ำชาให้”

“แล้วคุณหนู....”

“ลู่เสียนนางเองก็คงไม่ว่าอะไร”

“เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นข้าขอพักที่นี่สักสองสามวันรักษาอาการก่อนจะได้หรือไม่”

“แต่ว่า.....”

ถิงถิงมองไปที่เตียง มันมีเพียงเตียงเดียว หากเป็นเช่นนั้น เขาและนางต้องนอนร่วมกัน แม้ตอนอยู่ในจวนคุณชายมักจะเข้ามานอนกอดนาง แต่พอนางไล่ออกไปเขาก็จะไปแต่โดยดี แต่หากนอนพักที่นี่......

ลู่จื้อที่เห็นถิงถิงมีท่าทางไม่ยินยอมเขาก็แสร้งไอออกมาก่อน ทำท่าจะลุกขึ้น

“หากเจ้าอยากกลับข้าจะพากลับเอง”

“คะ....คุณชาย....ไม่ต้องเจ้าค่ะ ท่านอาการเป็นเช่นนี้จะขี่ม้าได้อย่างไง ข้าไม่ดีเอง เช่นนั้นก็เอาตามที่คุณชายว่า ยะ..อยู่ที่นี่ก็ได้”

ลู่จื้อยิ้มออกมาทันที ก่อนจะแสร้งลงไปนอนอย่างอ่อนแรง

“คุณชาย คุณชาย คุณชาย ทำไมถึงเอาแต่เรียกข้าเช่นนี้”

“ก็ท่านคือคุณชาย”

“ถิงถิงน้อย ข้าคือคนที่จะมาเป็นสามีของเจ้า เรียกท่านพี่ได้แล้ว”

“ก็ยังไม่ได้เป็นไม่ใช่หรือไง...”

ถิงถิงพูดออกมาเบา ๆ ลู่จื้อถอนหายใจออกมา เขาควรจะทำยังไงกับเด็กดื้อตรงหน้าดี

“คุณชายพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”

“แล้วเจ้า...”

“ข้าจะนั่งเฝ้าท่านตรงนี้เจ้าค่ะ”

ลู่จื้อมองถิงถิงยกเก้าอี้ออกมาตั้งข้างเตียงก่อนจะนั่งลง เขาเอื้อมมือไปคว้ามือของถิงถิงมากุมไว้ แม้จะไม่ได้เป็นอะไร แต่ยาที่กินไปทำให้เขาอ่อนแรงและเหนื่อยล้าลงจริง ๆ ลู่จื้อหลับตาลงแต่ยังคงจับมือถิงถิงไว้ ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา

“ข้าควรทำตัวให้ชินใช่หรือไม่”

ถิงถิงมองเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำก่อนจะพูดกับตัวเองเบาเบา หลังจากที่ลู่จื้อหลับ ถิงถิงก็เช็ดทำความสะอาดใบหน้าของเขา นางบรรจงเช็ดคราบเลือดออกจนหมด ก่อนจะพาตัวเองมานั่งข้างบ่อน้ำพุ นางมองตัวเองที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเลือดของลู่จื้อ ก่อนจะตัดสินใจปลดเปลื้องเสื้อผ้าของนางออก เหลือเพียงชุดสีขาวผืนบางลงไปแช่น้ำร้อนในบ่อ นางเอนกายพิงก้อนหินใหญ่เล็กน้อย ก่อนจะหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย

“อย่างน้อย คุณชายก็พูดถูก สบายจริง ๆ ”

“ข้าไม่เคยโกหกเจ้าเด็กดื้อ”

ถิงถิงลืมตาขึ้นทันทีมองไปทางต้นเสียงพบลู่จื้อที่ตอนนี้อยู่ที่ในน้ำ ท่อนบนเปลือยเปล่าถิงถิงไล้สายตามองหน้าท้องและอกแกร่งไม่วางตา คุณชายในตอนนี้ต่างกับเขาในตอนเด็กจริง ๆ ลู่จื้อที่เห็นเช่นนั้นก็กระตุกยิ้มทันที

“สามีเจ้า ถูกใจหรือไม่”

ถิงถิงที่ตั้งสติได้นางหันหน้าหนีทันที ลู่จื้อหัวเราะออกมาก่อนจะเดินเข้าไปหา

“คะ...คะ...คุณชาย อย่าเข้ามา คุณชาย พี่ลู่จื้อ”

ลู่จื้อเดินเข้าไปหาถิงถิง ก่อนจะวางมือบนหัวของนางโยกไปมา

“พี่ลู่จื้อ ของเจ้าไม่ทำเรื่องเช่นนั้นหากเจ้าไม่ยินยอมหรอก”

ถิงถิงลืมตาขึ้นมองคนที่โยกหัวนางไปมาตอนนี้เขาลงไปนอนแช่น้ำข้าง ๆ นางแล้ว เขาเอนหลังก่อนจะหลับตาลงอย่างที่นางทำเมื่อกี้ ถิงถิงใจเต้นรั่วแต่ก็ยังคงทำนิ่งเฉย นางเอนกายลงเช่นกันแต่ยังคงลืมตามองท้องฟ้าที่ตอนนี้เต็มไปด้วยดวงดาวมากมาย พลางคิดเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นวันนี้

“มาเป็นฮูหยินของข้า...”

“เจ้าจะทำตามความต้องการของคนใกล้ตายเช่นข้าได้หรือไม่”

“ข้าอยากเห็นหน้าบุตรของตัวเองที่เกิดจากเจ้า”

“ถิงถิงน้อยข้าอาจกำลังจะตาย อาจอยู่ได้ไม่ถึงปีด้วยซ้ำ”

คำพูดของชายที่นอนอยู่ข้าง ๆ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของนาง นางละสายตาจากดวงดาวไปมองยังบุรุษที่นอนหลับตาอยู่ข้าง ๆ ถิงถิงเจ้ายังจะกังวลอะไรอีก คนที่เจ้ารักอาจจะอยู่กับเจ้าได้ไม่ถึงปี เขาทำเพื่อเจ้ามามาก แค่ให้เขาได้เห็นหน้าบุตรก่อนเขาจากไป เจ้ายังต้องตัดสินใจอะไรอีก

“คุณชาย...ไม่สิ พี่ลู่จื้อ สิ่งที่ท่านอยากได้คือได้เห็นหน้าลูกของท่านใช่หรือไม่”

ถิงถิงถูมือทั้งสองของนางไปมา

“ลูกของข้าที่เกิดจากถิงถิงน้อยข้าย่อมอยากเห็น”

“เช่นนั้น.....”

ถิงถิงที่ตัดสินใจบางอย่างได้ ก็ขึ้นไปนั่งคร่อมบนหน้าขาของลู่จื้อทันที ลู่จื้อที่รู้สึกถึงน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นก็ลืมตาขึ้นทันที เขามองถิงถิงที่นั่งอยู่เบื้องหน้า นางมองมาที่เขา ก่อนจะค่อย ๆ ใช้มือของนางดึงเชือกจากปมกางเกงของเขา ลู่จื้อที่เห็นดังนั้นก็จับมือนางไว้ทันที

“ถิงถิงน้อย เจ้าจะทำอะไร”

“ข้ายินยอม”

“นี่เจ้า”

“ข้าบอกว่าข้ายินยอม”

ลู่จื้อมองภาพตรงหน้าดูก็รู้ว่านางฝืนใจเช่นไร เขาทำเพียงยิ้มออกมาจาง ๆ ก่อนจะลูบหัวนางเบา ๆ

“ยินยอมเช่นไร น้ำตาคลอเช่นนี้ ถิงถิงน้อย ข้ารอได้”

“แต่ว่า...”

“แช่น้ำนานแล้ว จะไม่สบาย”

ลู่จื้ออุ้มถิงถิงขึ้นก่อนจะเดินไปที่กระท่อมทันที เขาวางนางลงก่อนเดินไปหยิบชุดที่ให้คนเตรียมไว้ออกมาจากห่อผ้า และส่งให้ถิงถิง

“เจ้าไปเปลี่ยนในห้องเดี๋ยวข้าจะอยู่ด้านนอก”

“.......”

ถิงถิงไม่ได้ตอบอะไรนางเพียงเดินเข้าไปด้านใน ลู่จื้อเองก็จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเอง เขามองแท่งเอ็นของตัวเองในตอนนี้ที่ตั้งชี้ขึ้นมา ให้ตายสิ คงต้องรอให้นางหลับก่อนถึงจะจัดการได้

ลู่จื้อที่ข่มอารมณ์มาหลายชั่วยาม เขามองถิงถิงที่นอนนิ่งคิดว่านางคงจะหลับแล้ว ก็ถอดหายใจออกมา ให้ตายเถอะ

“ข้าต้องทำเช่นนี้ข้าง ๆ หญิงที่ข้ารักจริง ๆ งั้นเหรอ”

เขามองท่อนเอ็นที่ตอนนี้ยังไม่สงบ เขาลูบท่อนเอ็นนอกกางเกงไปมาก่อนจะค่อย ๆ แก้ปมเชือกกางเกงแต่ก็ต้องชะงัก

“ให้ข้าทำนะเจ้าคะ”

“จะ...จะ...เจ้า”

“ให้ข้าช่วยท่าน เถิดนะเจ้าคะ”

“เจ้าทำเป็นหรือ”

“ข้าเคยศึกษาจากตำราในหอนางโลมเจ้าค่ะ”

ลู่จื้อแม้จะตกใจที่นางตื่นขึ้นมา แต่พอมองไปที่แววตาของนางก็ปฏิเสธไม่ลง ทำเพียงพยักหน้า เขามองถิงถิงในตอนนี้ที่กำลังดึงปมเชือกกางเกงของเขา ไม่นานก็เผยให้เห็นท่อนเอ็นของเขาที่ตอนนี้แม้จะไม่แข็งเต็มที แต่ก็ชี้โด่อยู่ที่หน้าของถิงถิง

“ข้าจะทำให้ดีเจ้าค่ะ”

พูดจบถิงถิงก็จับท่อนเอ็นชักขึ้นลงอย่างเชื่องช้า พร้อมกับบีบเบา ๆ นางจูบลงบนส่วนปลาย ลู่จื้อทำได้เพียงเม้มปากเน้น ลูบไล้ผมของเธอ

ถิงถิงเร่งจังหวะเร่งขึ้นเรื่อย ๆ ลิ้นของนางเองก็ทำหน้าที่ตวัดไปมาที่บริเวณส่วนปลาย

“อะ..เด็กดี...”

ลู่จื้อเผลอครางออกมาเมื่อ นางครอบริมฝีปากลงมาอมท่อนเอ็นให้เขา นางค่อยขยับริมฝีปากเข้าออกช้า ๆ ส่วนลิ้นก็ทำหน้าที่ตวัดไปมาเลียลำในปากอย่างเอาใจ

“เด็กดิ....ค่อย ๆ อะ...โดนฟันเจ้า...อะค่อย ๆ .....ซี๊ดดด”

บ้วบ บ้วบ

ถิงถิงทำตามอย่างว่าง่าย ยิ่งนางเชื่อฟังลู่จื้อยิ่งพอใจ เขาครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน บางครั้งแอ่นกายขึ้นตามจังหวะ ถิงถิงเริ่มออกแรงดูดแรงขึ้น

“อืม..เด็กดีเชื่อฟัง..ซี๊ดดด.....เลียปลายลำหน่อยสิ..อ่าส์...ถิงถิงเด็กดีของข้า”

ถิงถิงตวัดลิ้นไปมาบริเวณปลายลำอย่างเชื่อฟัง นั่งใช้มือของนางกำรูดท่อนเอ็นขึ้นลงเร็วขึ้น

“อะ...ถิงถิง...ข้า....ไม่ไหว....”

ลู่จื้อเองในตอนนี้เริ่มทนไม่ไหว เขาเอื้อมมือไปกดลงที่หัวของถิงถิงลง พร้อมกับเด้งสะโพกสวนขึ้นเข้าปากของนางด้วยความเร็ว ถิงถิงเองที่ไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งโหยง

อ๊อก อ๊อก อ๊อก อ๊อก

เสียงท่อนเอ็นถูกส่งไปในปากและลำคอของถิงถิงดังต่อเนื่อง ถิงถิงเองก็น้ำตาซึม แต่ก็ยังคงทำหน้าที่ของนางเพื่อให้คุณชายพอใจ

“อะ....เด็กดี.....อีกนิด....อะ....อ่าส์....”

ลู่จื้อชักท่อนเอ็นออกมา ก่อนจะชักที่ลำอย่างเร็ว ก่อนน้ำสีขาวขุ่นจะฉีดออกมาจากส่วนปลายลงไปบนหน้าของถิงถิง ถิงถิงเองก็อ้าปากรอรับอย่างไม่รังเกียจ

“ซี๊ดดดดด.....ถิงถิงเด็กดีชอบไหม”

ลู่จื้อถูปลายลำที่แก้มของนางไปมา เขามองนางตอนนี้เหตุใดนางในตอนนี้ช่างน่ามองยิ่งนัก

“ชอบเจ้าค่ะ อะ...อื้มมมมม”

ถิงถิงถูกจูบโดยไม่ทันตั้งตัว ลู่จื้อในตอนนี้แทบจะอดใจไม่ไหว เขาอยากขย้ำนางในตอนนี้เลย แต่ต้องข่มใจไว้ เขาอยากเก็บนางไว้กินในคืนเข้าหอ เด็กน้อยหากถึงวันนั้นเมื่อไหร่ ข้าจะคิดคืนทบต้นทบดอกที่เจ้าเอาแต่ยั่วยวนข้าเช่นนี้....

จบตอนพิเศษ มาเป็นฮูหยินข้า [ลู่จื้อ-ถิงถิง]