ตอนพิเศษ เหตุเกิดเพราะความจำเสื่อมNC [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน]

ตอนพิเศษ เหตุเกิดเพราะความจำเสื่อม [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน]

“ฟางเซียน เหตุใดนางทำกับข้าเช่นนี้”

ลู่เสียนเท้าคางมองท่านเทพฉินซีที่เมามายด้วยฤทธิ์ของสุรา เขาเอาแต่พร่ำเพ้อหาแม่นางฟางเซียน ตลอดสองวันที่อยู่ที่นี่ในยามที่เขาเมาก็มักเป็นเช่นนี้ นางอยากรู้จริง ๆ ผู้หญิงแบบไหนถึงทิ้งคนที่รักนางได้

“ลู่เสียน ข้าดีไม่พอหรือ”

“ท่านดีพอแล้ว”

“แล้วเหตุใดนางถึงทำเช่นนี้ล่ะ นางไม่อยู่แล้ว นางมักนั่งดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าในยามนี้ไม่มีนางแล้ว”

“งั้นวันนี้ข้าจะเป็นฟางเซียนให้ท่านเอง มาเถิดข้าจะเมาเป็นเพื่อนท่านเอง”

ลู่เสียนยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบจอกสุรามาดื่ม ทั้งสองดื่มสุราและพูดคุยเรื่องต่าง ๆ มากมาย อาจจะเพราะไม่ชินในฤทธิ์ของสุราของแดนสวรรค์ เลยทำให้ลู่เสียนเกิดอาการเมาอย่างรวดเร็ว นางดื่มสุราจอกสุดท้ายก่อนฟุบหลับกับโต๊ะทันที

“เหตุใดจึงคออ่อนเช่นนี้”

ท่านเทพฉินที่ยังพอมีสติมองไปที่ลู่เสียน เขาวางจอกเหล้าลง ก่อนเดินไปอุ้มนางทันที กลิ่นดอกบัวที่เขาคุ้นเคยลอยโชยขึ้นมาจนได้กลิ่น แม้จะเป็นดอกบัวสวรรค์เหมือนกันแต่ กลิ่นกับต่างกันโดยสิ้นเชิง กลิ่นดอกบัวของลู่เสียนในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย สบายใจ

“เจ้าจะเป็นนางให้ข้าได้อย่างไร ลู่เสียนเจ้ากับนางไม่เหมือนกันสักนิด”

ท่านเทพฉินวางลู่เสียนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา เขาเผลอใช้มือลูบใบหน้าของนางอย่างเบามือ ก่อนจะยิ้มออกมา

“เจ้าก็คือเจ้า จะเทียบกันได้เช่นไร”

“งืมมม อย่าทิ้งข้า”

ลู่เสียนที่หลับอยู่ นางคว้ามือของท่านเทพฉินจับไว้แน่น ท่านเทพฉินจึงทำได้เพียงนั่งเฝ้านางอยู่ข้างเตียง เพราะดูแล้วหญิงตรงหน้าจะปล่อยแขนเขาได้ยากหากจะให้ดึงออกก็เกรงว่านางจะตื่นขึ้นมา

ลู่เสียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา นางรู้สึกหนักที่หัว ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ห้องนอน นางมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรือว่า....

“ท่านเทพฉินซี???”

ลู่เสียนพูดออกมาอย่างแปลกใจเมื่อเห็นคนที่นอนหลับอยู่ข้างนางคือท่านเทพฉินซี

“พอมองหน้าชัด ๆ แล้ว.....อยากได้...”

“แม้อยากได้ข้าก็คงไม่ได้”

“ข้าจะเอา”

“ลู่เสียน เจ้ากับข้าไม่ได้ ข้าบอกแล้วไง ไม่อาจแต่งให้เจ้าเช่นซีห่าว”

“ข้าบอกแล้วไงข้าจำไม่ได้ว่าซีห่าวคือใคร แต่ในตอนนี้ข้าอยากได้ท่าน”

“ไม่ได้!!!”

“ข้าจะเอา!!!”

“ลู่เสียน ฟังข้า เจ้าในตอนนี้จำอะไรไม่ได้”

“ข้าจำไม่ได้แล้วอย่างไร ในเมื่อในตอนนี้ข้าปักใจในตัวท่านแล้ว ท่านจะใจร้ายกับข้าได้ลงคอจริง ๆ หรอ”

ลู่เสียนลุกขึ้นไปนั่งคร่อมบนตัวของท่านเทพฉิน ท่านเทพฉินเองก็มองลู่เสียนนิ่ง เดิมทีในตอนแรกเขาเคยคิดจะเสพสมกับนาง แต่เพราะรู้ว่าไม่อาจแต่งให้นางได้ จึงเลือกที่จะตัดใจไป แต่พอมาเจอนางแบบนี้....

“ท่านจะใจร้ายปฏิเสธข้าได้ลงจริง ๆ หรอ”

ท่านเทพฉินไม่พูดอะไร เขามองในตานางนิ่ง ก่อนจะตัดสินใจบางอย่าง เอาใช้มือลูบที่แก้มและริมฝีปากลู่เสียนเบา ๆ

“หากทำลงไป ข้าจะไม่หยุดจนกว่าจะพอใจ ถึงตอนนั้นต่อให้เจ้าอ้อนวอนก็ไม่ทันแล้ว เจ้าจะเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน”

“ข้ายินยอม”

ลู่เสียนอมปลายนิ้วของท่านเทพ พร้อมมองไปที่เขาด้วยสายตายั่วยวน ท่านเทพฉินยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะโน้มหน้าของนางลงมาจูบอย่างดูดดื่ม เขาส่งลิ้นเข้าไปในปากของนางพร้อมทั้งตวัดไปมา มือทั้งสองข้างลูบไล้ไปทั่วร่างกายของนาง ชุดของลู่เสียนและท่านเทพฉินค่อย ๆ ถูกปลดออกจากตัว และโยนไปที่พื้นข้างเตียง

“อ่าส์....ละ...ลู่เสียน...จะ...เจ้า..ซี๊ดดด...ดูดเบาๆ ก่อน”

ท่านเทพจับที่ผมของลู่เสียนที่ตอนนี้กำลังดูเลียท่อนเอ็นของเขาอย่างเอาแต่ใจ นางใช้สกิลแม่เล้าทั้งอมทั้งเลีย ทั้งดูด ท่านเทพแม้จะรู้ว่านางเก่ง แต่นางในตอนนี้เก่งกว่าคราวก่อนหรือไม่

จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ

เสียงดังขึ้น ลู่เสียงมองท่านเทพที่หลับตาเคลิ้มอย่างพอใจ นางล่ะจากท่อนเอ็นก่อนจะคลานขึ้นไปนั่งคร่ออมตรงหน้าท่านเทพ ก่อนจะยิ้มออกมา

“เช่นนั้นก็ทำให้ดูหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ว่าดูดเบา ๆ ทำเช่นไร”

ท่านเทพมองดอกไม้สาวตรงหน้า ก่อนจะกลืนน้ำลายออกมา มือทั้งสองของเขาบีบนวดที่สะโพกของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะยกหน้าขึ้นไปเลียดอกไม้สาว เขาค่อย ๆ ตวัดปลายลิ้นไปมาหยอกล้อเม้นเสียว อย่างเอาใจ ด้านลู่เสียนเองก็ไม่น้อยหน้า นางเอื้อมมือจากทางด้านหลัง จับท่อนเอ็นชักขึ้นลงและเร่งจังหวะขึ้นเรื่อย ๆ

“อะ...ซี๊ดดดด......ท่านเองก็เก่ง....อ่าส์”

ลู่เสียนบดสะโพกลงพร้อมทั้งร่อนเอวใส่ปากท่านเทพไปมา

“อะ... อะ...ไม่ไหวแล้ว....”

ลู่เสียนกระตุก เบา ๆ ก่อนจะบดสะโพกวนไปมา ท่านเทพเมื่อเห็นว่าลู่เสียนเสร็จไปก่อนก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“จริง ๆ ท่านก็ต้องการข้าใช่ไหม”

ลู่เสียนพูดออกมา นางลุกขึ้นไปนั่งคร่อมบนตัวของท่านเทพแท่น ก่อนจะจับท่อนเอ็นจ่อที่รูสวาท

“เจ้าคิดว่าอย่างไรละ อะ.....ซี๊ดดดด....นี่เจ้ากดลงทีเดียวเลยหรือ...อ่าส์”

ท่านเทพมองท่อนเอ็นที่เข้าไปดูในรูสวาทจนสุดลำ ลู่เสียนกระตุกยิ้มออกมา ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกขึ้นลงจากช้าเนิบ ๆ ละเร่งจังหวะเร็วขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วบริเวณ ลู่เสียนเองก็ครางออกมาอย่างไม่อายใคร

“อะ....อ่าส์....ร่านจริง ๆ ”

“ข้ามัน...อึก.....หญิงร่าน.....ซี๊ดดด”

ลู่เสียนร่อนเอวบดสะโพกไปมา นางมองท่านเทพด้วยสายตายั่วยวน ท่านเทพเองในตอนนี้ก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เขาจับนางพลิกนอนลง

“คลาน”

ลู่เสียนกระตุกยิ้ม นางทำท่าคลาน ให้เขาอย่างรู้ใจ ท่านเทพจับท่อนเอ็นจอที่รูสวาทก่อนจะดันเข้าไปสุดลำ ก่อนจะขยับสะโพกเร็วและแรงขึ้น

“อะ.....อ่าส์......แรงอีก...แรงอีก”

“ซี๊ด....แน่นชิบ....อะ..”

พับ พับ พับ!!!

เสียงครางที่ฟังไม่เป็นภาษาดังขึ้นไม่ขาดสาย กลิ่นคาวจากน้ำกามยิ่งกระตุ้นอารมณ์ให้ทั้งสองมากขึ้น ลู่เสียนที่โดนกระแทกอยู่ ร่างกายของนางขยับไปตามจังหวะ อกอวบอิ่มทั้งสองข้างของนางกระเพื่อมไหวตามแรงกระแทกช่างน่ามอง แต่แล้วความจำของลู่เสียนก็เริ่มกลับมา

“อะ...ท่านเทพฉิน.....ทะ...ทะ...ซี๊ดดดด....ขะ...ข้าจำได้แล้ว....แรงไปแล้ว....อะ....อ่าส์”

“หึ..ต้องโดนกระแทกก่อน.....ซี๊ด...ความจำถึงจะกลับมา..หรือไง...อะ.....อะ”

ท่านเทพไม่ได้หยุดหรือเบาที่จะขยับสะโพกแต่อย่างใด เขาเพียงจับนางเปลี่ยนท่าเท่านั้น ลู่เสียนถูกอุ้มขึ้นขาทั้งสองข้างของนางถูกช้อนขึ้นมา ท่อนเอ็นยังคงเชื่อมอยู่กับรูสวาทของนาง ท่านเทพอุ้มลู่เสียนเดินไปทั่วห้องพร้อมยังขยับท่อนเอ็นเข้าออกไปมา

“ฉินซีเจ้าอยู่หรือไม่”

“ท่านพี่ซี.....อะ...ซี๊ดด”

ลู่เสียนเอ่ยมาอย่างแผ่วเบา ท่านเทพฉินซีกระตุกยิ้มออกมา ก่อนจะวางลู่เสียนในลงไปนอนที่โต๊ะน้ำชากลางห้อง

“ท่านจะทำอะไร ถ้าท่านพี่ซีเห็น”

“เจ้าก็อย่าเสียงดังสิ”

พูดจบเขาก็กระแทกท่อนเอ็นอีกครั้ง ลู่เสียนเม้มปากเน้น แม้นางจะอยากครางออกมาแค่ไหนแต่ไม่สามารถทำได้ เพราะเกรงคนตรงหน้า

“งั้นข้าเข้าไปนะ”

“ไม่นะ...อะ...อุ๊บ”

ฉินซีเอื้อมมือไปปิดปากลู่เสียน ก่อนจะเร่งขยับสะโพกเร็วขึ้น ลู่เสียนมองไปทางประตูที่ตอนนี้ถูกเปิดออก ท่านเทพซีห่าวเดินเข้ามา ก่อนจะมองไปรอบ ๆ เมื่อเขาไมเห็นผู้ใดจึงปิดประตูและเดินออกไป

“อะ....เจ้าชื่อชอบเช่นนี้หรือ...ซี๊ดดด บีบรัดท่อนเอ็นข้าซะแน่น....อ่าส์”

“อะ.....ท่าน......แรงอีก....ข้าจะไม่ไหวแล้ว....ซี๊ดดดด”

“อ่าส์/อ่าส์”

ทั้งลู่เสียนและท่านเทพฉินตัวกระตุกพร้อมกัน ท่อนเทพแช่ท่อนเอนไว้อยู่นานก่อนจะค่อย ๆ ดึงออกมา เขามองน้ำสีขาวขุนที่ไหลออกมาจากรูสวาทด้วยรอยยิ้ม

“ให้ตายสิ ลู่เสียนเจ้าทำให้ข้ากลายเป็นชู้ผู้อื่นแล้ว”

ลู่เสียนนางไม่ได้พูดอะไร นางทำเพียงหอบหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า นางลุกขึ้นมองท่านเทพฉินซี ที่ตอนนี้มองมาที่นางเช่นกัน

“ในเมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้แล้ว......”

“ลู่เสียน เจ้าจะจบแค่ครั้งนี้หรือจริง ๆ หรือ”

ท่านเทพฉินจับมือลู่เสียนมาลูบไล้ที่ใบหน้าของเขา เพราะเขารู้ดีนางชื่อชอบใบหน้าเขาแค่ไหน ลู่เสียนเม้มปากแน่น ก่อนจะยิ้มออกมา นางเคยบอกแล้วใช่หรือไม่นางมิใช่คนดี

“จูบได้ไหมเจ้าคะ...”

จบตอนพิเศษ เหตุเกิดเพราะความจำเสื่อม [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน]