บทที่ 20 พวกข้าจะแต่งเข้าตระกูลเจ้า

หลังจากที่ลู่เสียนกลับจากการเข้าเฝ้าฝ่าบาท ก็ตรงกลับไปที่ตำหนักองค์ชายสี่ทันที เดิมที่เรื่องที่นางจะทำนั้นยังไม่เสร็จเรียบร้อย นางต้องการพบชายาสี่......ผู้ที่คิดจะขายนางและทำให้นางเกือบถูกรุมข่มขืน

“เจ้าจะพบนางอีกทำไม”

“ข้าแค่อยากพบนาง ท่านช่วยพาข้าไป...”

องค์ชายสี่เดินนำลู่เสียนไปที่เรือนร้างหลังตำหนัก ที่นี่ทรุดโทรมไม่มีแม้คนทำความสะอาด ทั้งสองเดินเข้าไปในห้อง พบเจ้ากรมการคลังและสาวใช้ที่ตอนนี้กำลังพาชายผู้หนึ่งมา ลู่เสียนมองคนตรงหน้านิ่ง หน้าคนตรงหน้าช่างคล้ายกับ....

“องค์ชายสี่”

“ข้าเคยบอกแล้วใช่ไหม นอกจากสาวใช้ของนาง ไม่ให้ใครเข้าเฝ้าพระชายา พระชายาป่วยเป็นโรคติดต่อร้ายแรงไม่อาจพบผู้ใดได้”

เจ้ากรมการคลังหน้าซีดเผือด เขารู้ดีที่บุตรสาวเป็นเช่นนี้เพราะชายหนุ่มตรงหน้า หลังจากที่รู้เรื่องบุตรสาวจากสาวใช้ของนาง เขาก็รีบตามหมอหลวงมาดูอาการบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง แต่กลับโดนหมอหลวงปฏิเสธเนื่องจากองค์ชายสี่ได้สั่งไว้ เขาจึงได้แต่จำใจนำหมอจากภายนอกปลอมตัวเป็นคนติดตามเข้ามา

“องค์ชาย....ท่านเจ้ากรมการคลังพาท่านหมอเข้าไปเถิด”

ลู่เสียนพูดออกมา เจ้ากรมการคลังมองนางด้วยแววตาขอบคุณก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง

“นางทำร้ายเจ้า น้องหกเล่าทุกอย่างให้ข้าฟังหมดแล้ว”

“ข้ารู้....แต่พอเห็นพ่อของนางแล้วข้า......”

นางคิดถึงพ่อของนาง เพราะเจ้ากรมการคลังหน้าตาคล้ายพ่อของนาง..... พ่อของนางก็คงมีแววตาเศร้าเช่นนี้ตอนที่รู้ข่าวการตายของนาง....

“เจ้าใจอ่อนเกินไป....”

“มียาถอนพิษหรือไม่”

“ไม่มี...”

องค์ชายสี่ตอบออกไปเสียงเรียบ ไม่นานก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังออกมาจากห้อง ท่านหมอที่มารักษาเดินหน้าซีด ออกมาเขาได้แต่ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ลู่เสียนที่เห็นดังนั้น จึงเดินเข้าไปในห้อง พบเจ้ากรมการคลังที่กอดร่างลูกสาวพร้อมสาวใช้ที่ยืนร้องไห้อยู่ข้าง ๆ

“เจ้าเป็นหมอใช่หรือไม่ ช่วยบุตรสาวข้าได้หรือไม่ ข้าขอร้อง”

“.........”

ลู่เสียนไม่ตอบได้แต่เดินเข้าไปมองชายาสี่ตอนนี้นางดูซูบผอม ร่างกายสกปรกมีกลิ่นเหม็นโชยมา นางไม่อาจบังคับหรือขยับตัวได้ด้วยซ้ำ

“องค์ชายสี่ ข้าจะสนับสนุนท่านเป็นรัชทายาท หากท่านยอมรักษาบุตรสาวข้า”

“ข้าในตอนนี้มิได้อยากเป็นรัชทายาท......ข้าจะปลดนาง แต่ต้องให้นางยินยอม”

“ข้ายินยอม บุตรสาวข้ายินยอม”

“ไม่มียาแก้พิษ ถึงแม้ท่านจะยินยอม”

“เจ้า!!!!”

เจ้ากรมการคลังมององค์ชายสี่ด้วยสายตาแค้นเคือง เขากอดบุตรสาวไว้แน่น ลู่เสียนที่เห็นดังนั้นได้แต่ถอนหายใจออกมาเดิมทีแค่จะมาดูหน้าคนที่จะทำร้ายนาง แต่พอเห็นคนที่หน้าเหมือนพ่อตัวเองมาร้องอ้อนวอนแบบนี้มันชั่ง....

“ท่านและสาวใช้ออกไปก่อน หากต้องการให้ข้าช่วย”

ลู่เสียนพูดออกมา พวกเขายอมออกไปแต่โดยดี

“เจ้าจะช่วยนาง” ??

“ใช่ ขอมีด”

นางเดินไปที่โต๊ะน้ำชากลางห้อง ก่อนจะรินน้ำชาอย่างใจเย็น ก่อนจะนำมีดกรีดลงที่ฝ่ามือ เลือดไหลลงไปในถ้วยผสมกับน้ำชา เมื่อเห็นว่าได้ตามต้องการลู่เสียนก็เอาผ้ามาพันแผลที่มือไว้

“เจ้าทำอะไร!!!!”

“ไม่เป็นไร พวกท่านเข้ามาได้แล้ว”

ลู่เสียนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง นางรู้สึกมึนหัว เห็นภาพรางๆ

“ให้นางดื่มชาในถ้วยแล้วจะ.....”

พึบ!!!!

ลู่เสียนล้มลงทันทีนางยืนต่อไม่ไหวแล้ว ภาพทุกอย่างเลือนราง องค์ชายสี่ที่เห็นนั้นรีบเข้ามาอุ้มนางทันที ก่อนจะปรายตาไปมองคนทั้งสาม

“พาบุตรสาวท่านออกไป ต่อจากนี้นางมิใช่ชายาสี่อีก หากยังพูดอะไรออกไปหรือมายุ่งกับข้าหรือคนของข้า นางจะตายจนท่านหาศพไม่เจอ”

พูดจบก็อุ้มลู่เสียนเดินจากไป ลู่เสียนที่ถูกอุ้มอยู่นางในตอนนี้สติเลือนราง ทำได้เพียงซุกลงในอ้อมกอด นางมึนหัว และหมดเรี่ยวแรง ก่อนสติจะดับวูบไป......

ตำหนักองค์ชายสี่

นางกำนัลและองครักษ์ตำหนักองค์ชายสี่ได้แต่มอง ห้องบรรทมขององค์ชาย ที่ตอนนี้มีหมอหลวงวิ่งเข้าออกไปมา พร้อมทั้งเหล่าองค์ชาย ทั้งหกพระองค์มารวมตัวกันอยู่ที่ห้องบรรทม เหล่าองค์ชายต่างมีสีหน้าร้อนรน กระวนกระวาย มีเสียงถกเถียงกันไปมาดังไปทั่ว เสียงซุบซิบได้ดังไปทั่ววัง ว่าสาเหตุที่เป็นแบบนี้เกิดจาก คุณหนูตระกูลจาง.....

“เมื่อไหร่นางจะฟื้น”

“กระหม่อมได้กราบทูลไปแล้วว่าคุณหนูจางต้องพักผ่อน ข้าว่าเชิญพวกท่านออกไปก่อนจะดีกว่า”

หมอหลวงพูดออกมาอย่างเหลืออด เพราะเหล่าองค์ชายเอาแต่กดดันและถามพวกเขาด้วยคำถามเดิม ๆ แถมยังใช้องครักษ์เงาลากตัวหมอหลวงทุกคนมาที่นี่ แม่นางผู้นี้คงสำคัญยิ่ง

“ทำให้นางฟื้น ก่อนที่ข้าจะให้คนจับพวกเจ้าทุกคนไปโบย”

“องค์ชายสอง ทุกอย่างต้องใช้เวลาพ่ะย่ะค่ะ ขอพระองค์ระงับโทสะ”

“ทำให้นางฟื้นภายในคืนนี้”

“............”

ไม่มีเสียงตอบรับจากหมอหลวงแต่อย่างใด พวกเขาได้แต่ก้มหน้าลง สร้างความไม่พอใจให้เหล่าองค์ชายเป็นอย่างมาก

“ไร้ประโยชน์ เอาพวกมันไปโบย”

องค์ชายสามที่นั่งจิบน้ำชา พูดออกมาเสียงเรียบ เขาหันไปมองร่างของลู่เสียนที่ตอนนี้ไม่ได้สติ ตอนแรกที่ได้ยินว่านางสลบไปจากเหล่าวิญญาณที่มากราบทูล ก็มุ่งมาหานางทันที ยิ่งเห็นนางในตอนนี้เขายิ่งกลัว กลัวว่านางจะเป็นอะไรไป...ในตอนนี้เขารู้แล้วว่าสิ่งใดที่เขาต้องการ

“ปล่อยพวกข้า....องค์ชายได้โปรดพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงของบรรดาหมอหลวงโวยวาย หลังจากถูกองครักษ์พยายามจับตัว เสียงดังในห้องทำให้ลู่เสียนที่นอนไม่ได้สติ ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา นางขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ

“เงียบหน่อย”

เสียงของลู่เสียนทำให้ทุกอย่างเงียบลง เหล่าองค์ชายเข้าไปรุมล้อมที่เตียงทันที

“ออกไปข้าหายใจไม่ออก”

สิ้นเสียงนาง องค์ชายทั้งหก ก็มานั่งที่เก้าอี้ตามคำสั่งทันที หมอหลวงและองครักษ์ได้แต่นิ่งค้างกับการกระทำของเหล่าองค์ชายตรงหน้า องค์ชายสองผู้มีจิตใจโหดเหี่ยวตอนนี้กลายเป็นลูกไก่ไปซะแล้ว

“พวกท่านมาทำอะไร....”

ลู่เสียนลุกขึ้นมานั่ง ก็จะปรายตามองไปที่พวกเขาและบรรดาหมอหลวงที่อยู่เต็มห้อง นางมองอย่างต้องการคำตอบ

“ก็เจ้าไม่ฟื้น พวกมันก็ไร้ประโยชน์”

“นี่พวกท่าน....บ้าไปแล้วหรือไง...หมอหลวงเยอะขนาดนี้มารักษาข้าคนเดียว....จะบ้าตาย”

ลู่เสียนกุมขมับตัวเอง นางมองไปที่หมอหลวงอย่างขอโทษ

“ท่านหมอท่านกลับไปก่อนเถอะ”

ลู่เสียนพูดออกมา พวกเขามองหน้ากัน ก่อนจะออกไปนอกห้องทันที ลู่เสียนมองเหล่าองค์ชายตรงหน้า ก่อนจะสะดุดตากับคู่แฝดที่นั่งส่งยิ้มให้นาง

“พวกท่านมาทำไม รู้จักข้าหรือไง”

“พวกข้ารู้ว่าเจ้าคือ หยู่ถง”

“.......”

ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไรกลับนางรู้ว่าความลับของนางแตกแล้ว และพวกเขาไม่มีทางปล่อยนางไป....

“พวกข้า จะแต่งให้เจ้า เจ้าต้องการเงินเท่าไหร่ที่จะซื้อจวน.....”

องค์ชายสองพูดออกมาก่อนจะมองลู่เสียนนิ่ง ลู่เสียนมองไปรอบ ๆ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางไม่ได้คิดจะแต่งบุรุษเยอะขนาดนี้ แล้วดูแววตาที่พวกเขาจ้องนางสิ แทบจะกลืนกินนาง.....

“แล้วตำแหน่งรัชทายาท....”

“เจ้าอย่างเป็นฮองเฮา???”

องค์ชายสามถามนาง แม้เขาจะรู้คำตอบดี ลู่เสียนส่ายหัวทันที นางมิได้อยากได้ตำแหน่งที่วุ่นวายขนาดนั้น

“ข้าแค่อยากเป็นหญิงที่ร่ำรวย”

“ถ้าอย่างนั้นก็สมใจเจ้าแล้ว สมบัติของพวกข้ารวมกัน เจ้าตายสิบชาติ หรือจะเลี้ยงบุรุษสักร้อยคน ก็ไม่หมด”

“แค่พวกท่านข้าก็รับมือไม่ไหวแล้ว...”

ลู่เสียนพึมพำกับตัวเอง เบา ๆ ชีวิตที่สงบสุขของนางคงไม่สงบอีกแล้ว....

“เรื่องนี้ข้าต้องปรึกษาท่านพ่อก่อน และพรุ่งนี้ข้าจะออกจากวัง”

“ทำไม!!!”

ทั้งหกพูดพร้อมกันทันที นางได้แต่ถอนหายใจออกมา

“ข้าเองก็มีเรื่องต้องทำ”

“นางจะเปิดหอนางโลม และนางกำลังขาดเงินทุน”

องค์ชายสามพูดออกมา เขายิ้มกวน ๆ ไปทางลู่เสียน

“ก็แค่เงินไม่ใช่หรือไง เอาของข้าไปก็ได้....” องค์ชายห้า

“ข้ามีสถานที่เหมาะจะตั้งหอนางโลม เจ้าเอาไปก็ได้” องค์ชายสอง

“ข้ารู้จักสาวงามในหอนางโลมมากมาย หากเจ้าต้องการข้าจะซื้อตัวมาไว้ที่หอเจ้า” องค์ชายเจ็ด

“พ่อครัวตำหนักข้าทำอาหารได้รสชาติดี หากเจ้าต้องการก็เอาเขาไปใช้งานได้” องค์ชายสี่

“สุราที่ตำหนักข้าหมัก รสชาติดีและเลื่องชื่อในเมืองหลวง หากเจ้าต้องการข้าจะให้คนนำไปให้” องค์ชายหก

“ส่วนข้า คงทำได้เพียงช่วยเจ้าเรื่องบัญชีกับสอดแนมเรื่องต่าง ๆ....” องค์ชายสาม

ลู่เสียนตาลุกวาวเมื่อได้ยิน นางคิดถูกแล้วใช่ไหมที่จะแต่งพวกเขาเข้าจวนนาง..สิ่งที่นางต้องการอยู่ตรงหน้าแล้ว นางยิ้มออกมาด้วยความพอใจ....

“แต่ว่า...ทุกอย่างย่อมมีข้อแลกเปลี่ยนถูกไหมน้องหญิง....”