LOGINShare
บทที่ 19 ท่านรับหญิงเช่นข้าได้หรือไม่...
Last Updated:
2026-01-24 22:17:41“เจ้าจะแต่งน้องหกกับน้องเจ็ดด้วยหรือไม่”
“น้องหกกับน้องเจ็ด มาตามหาหยู่ถง ที่ตำหนักข้าและน้องห้า”
“แล้วยังไง ในเมื่อตอนนี้ข้าคือลู่เสียน หาใช่หยู่ถงแล้ว”
“แล้วคืนนั้นเจ้าไม่ชอบหรืออย่างไร เดิมทีข้าจะเข้าไปช่วย แต่เห็นเจ้าเอาแต่ร้องขอพวกเขาข้าเลย....”
เสียงสนทนาในห้องทำให้ชายทั้งสองที่เฝ้ามองอยู่ด้านบน ได้รู้ความจริง ทั้งสองพยักหน้าให้กันอย่างเข้าใจ ก็จะออกไปจากตำหนักองค์ชายสามทันที
ตำหนักองค์ชายสี่
ลู่เสียนมองชามยาบำรุงในมือที่นางตั้งใจปรุงขึ้นหลังได้ยินว่าองค์ชายสี่มีอาการนอนไม่หลับจนร่างกายอ่อนเพลีย นางจำไปขอร้องอ้อนวอนให้องค์ชายสามพานางมา จนองค์ชามทนไม่ไหวได้แต่เดินเข้าตำหนักองค์ชายสี่ด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“ทำหน้าดีดีหน่อยสิเพคะ”
“เจ้าอยากมาไม่ใช่ข้าอยากมา น้องสี่อยู่ในห้องหนังสือเจ้าเข้าไปเถอะ ข้าเองก็จะไปทำเรื่องของข้า”
พูดจบองค์ชายสามก็เดินออกไป เขาต้องหาวิญญาณที่เคยส่งมาสืบเรื่องราวในตำหนักเพื่อทำการถามไถ่เรื่องราว ใช่แล้วการที่เขารู้ทุกเรื่องนั้นมาจากการที่เขาเห็นวิญญาณ และใช้พวกนั้นเป็นคนสืบข่าวต่าง ๆ นั้นเอง....
ลู่เสียนมองประตูตรงหน้าอย่างชั่งใจ เขาจะจำนางได้หรือไม่ หากจำได้เขาจะผิดหวังกับนางหรือไม่ที่นางตัดสินใจให้เขาลืมนางไป....เขาจะรับได้หรือไม่ที่นางจะแต่งบุรุษมากมายเข้าจวน....
“ท่านหมอเข้าไปเถิดเจ้าค่ะ”
นางกำนัลที่มาตอนไหนไม่รู้เอ่ยขึ้น ลู่เสียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ เรียกความกล้า ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องหนังสือที่นางนั้นคุ้นเคยดี นางและเขาต่างใช้เวลาในห้องนี้ซะส่วนใหญ่
“ข้าและองค์ชายสามนำยาบำรุงมาให้ท่าน ได้ข่าวว่าท่านนอนไม่หลับยามค่ำคืน”
“..........”
“ขะ....ข้าตั้งใจปรุงยามาให้ท่าน ท่านควรดื่มตอนที่ยังอุ่น ๆ ”
ลู่เสียนในตอนนี้รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง องค์ชายสี่เพียงมองมาที่นางนิ่ง ไม่มีแม้แต่คำพูดที่จะพูดกับนาง ลู่เสียนเดินนำถ้วยยาไปวางบนโต๊ะ องค์ชายเพียงปรายตามองถ้วยชาที่อยู่บนโต๊ะเท่านั้น เขาไม่แม้แต่จะแตะยานั้นเลยสักนิด...
“หากท่านกลัวมียาพิษ ข้าจะดื่มกะ.....”
ตุบ!!!!
องค์ชายสี่วางหนังสือลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาประชิดตัวลู่เสียน ลู่เสียนที่เห็นแบบนั้นก็ถอยออกห่างสองสามก้าว
“ลู่เสียน” ???
“เพคะ” ???
“หยู่ถง” ???
“ว่าไงเพคะ” ???
“อาเฉิง...”
“ถึงเขาจะหน้าตาคล้ายท่านแต่ข้าก็รู้ว่าตรงหน้าข้าคือองค์ชายสี่ มิใช่อาเฉิงเพคะ”
สวบ!!!!
“องค์ชาย....”
องค์ชายสี่เข้าไปโอบกอดลู่เสียนด้วยความคิดถึง หลายวันมานี้เขาจำทุกอย่างได้ ตั้งแต่วันที่ หยู่ถงจากไป ความทรงจำต่าง ๆ ก็เริ่มกลับมา เขาไปตามหาลู่เสียนที่ตำหนักพี่สองแต่ก็พบว่าคนที่อยู่ในร่างกลับไม่ใช่นาง และการที่นางมาที่นี่ในตอนแรกนั้นเขาไม่แน่ใจ เดิมทีคิดว่าพี่สองให้นางมาวางยาเขา แต่พอเป็นแบบนี้.....
“เจ้ากลับมาแล้ว......”
“เจ้าค่ะกลับมาแล้ว”
ทั้งสองโอบกอดกันอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะมานั่งคุยกันกับเรื่องที่ผ่านมา องค์ชายสี่เอาแต่ตำหนินางที่ให้เขาดื่มน้ำลืมเลือน ลู่เสียนเองก็ได้แต่พูดขอโทษออกไป หลังจากปรับความเข้าใจกันแล้ว ลู่เสียนเอื้อมมือไปกุมมือองค์ชายสี่ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความกล้า
“ว่าอย่างไร”
“หากข้าแต่งบุรุษหลายคนเข้าจวน.....ท่านจะยอมแต่งให้ข้าไหม....”
องค์ชายสองที่ได้ฟัง เขานิ่งค้างตามคำนาง นั้นไม่ใช่เพราะนางจะแต่บุรุษเข้าจวน แต่เป็นเพราะนางจะแต่งเขาต่างหาก!!!!
“ท่านผิดหวังใช่หรือไหมเพคะ ที่ข้าเป็นหญิงละโมบเช่นนี้....”
ลู่เสียนพูดออกมาน้ำตาคลอ นางทำใจมาอยู่บ้างแล้วแค่พอเป็นแบบนี้ยิ่งทำให้นางรู้สึกแย่ องค์ชายสี่ลูบหัวนางเบา ๆ ก่อนจะยิ้มออกมา
“ข้ามิได้ผิดหวัง ถึงแม้เจ้าจะแต่งบุรุษมากมายแค่ไหน แค่เจ้าไม่ทอดทิ้งข้า หรือให้ข้าลืมเลือนเจ้าก็พอแล้ว....”
“แล้วหากข้าแต่งองค์ชายเข้าจวนละเพคะ...”
“เห็นทีเจ้าคงต้องซื้อจวนใหม่แล้วล่ะ องค์ชายเช่นพวกข้านั้นสมบัติเยอะพอควร”
องค์ชายสี่ยิ้มออกมา เขาไม่ว่านางหรอก แม้นางจะมีความคิดที่ผิดแปลก แต่หากผู้ใดบังอาจมาว่านาง เขานี่แหละจะทำให้มันไม่มีปากแม้แต่จะพูด...
“หากเงินขาดมือจงบอกข้า ของข้าก็คือของเจ้า”
“คือว่าข้าคิดจะเปิดหอนะ.......”
“ขออภัยเจ้าค่ะท่านหมอ... กงกงให้ข้ามาแจ้งท่านว่าฝ่าบาทให้ท่านเข้าเฝ้าด่วน”
เสียงนางกำนัลดังขึ้น ลู่เสียนได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มจาง ๆ ให้องค์ชายสี่ที่มองนางมาด้วยความเป็นห่วง
“หากพระองค์ทำสายตาลูกกวางน้อยเช่นนี้หม่อมฉันจะไม่ไปแล้วนะเพคะ”
“ก็ไม่ต้องไปสิ”
องค์ชายสี่พูดออกมาด้วยความเอาแต่ใจ ลู่เสียนยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
“หม่อมฉันไปไม่นานเพคะ”
ลู่เสียนในตอนนี้กำลังคุกเข่าอยู่ องค์ฮ่องเต้ที่ตอนนี้กำลังนั่งชมนางรำที่ร่ายรำอย่างเพลิดเพลิน พระองค์ดื่มสุราโดยไม่สนใจนาง โดนมีพระสนม มารดาขององค์ชายสองนั่งรินสุราให้ นางปรายตามองมาที่ลู่เสียนก่อนจะยิ้มออกมา
“ฝ่าบาทเพคะ คุณหนูจาง นางเจ็บขาหมดแล้วเพคะ”
“แต่นางกล้าทำร้ายเจ้า”
“นางคงทำไปเพราะไม่มีใครอบรมสั่งสอนเพคะ หากพระองค์ยกนางให้หม่อมฉันอบรม....”
“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันมีเรื่องกราบทูลเพคะ”
ลู่เสียนพูดขัดพระสนมทันที นางรู้ว่าสนมผู้นี้ต้องการอะไร พระสนมมองนางด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์
“ขอท่านให้ทุกคนออกไปก่อนเพคะ”
“พูดมาเถิด”
“พระอาการขององค์ชะ.....”
“พวกเจ้าออกไป!!!”
ทุกคนออกไปตามคำสั่ง ไม่เว้นแม้แต่พระสนม ในตอนนี้มีเพียงความเงียบปกคลุม
“เจ้าลุกขึ้น แล้วพูด!!!”
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเหล่าองค์ชายเอาแต่ใจได้ใคร.....
“พระอาการขององค์ชายทุกพระองค์ในตอนนี้สามารถให้กำเนิดบุตรได้เพคะ เหลือเพียงแค่องค์ชายใหญ่ที่ตอนนี้หม่อมฉันยังมิอาจรักษาได้...เพราะองค์ชายประทับอยู่ชายแดนเพคะ”
“เช่นนั้นก็ถือว่าเจ้าทำได้ดีไม่น้อย”
“หม่อมฉันจะขอให้พระองค์ทรงอนุญาตให้หม่อมฉันกลับจวนเพคะ เพราะตอนนี้ในจวนของหม่อมฉันเองไม่มีใครดูแลเพคะ”
ฝ่าบาทมองลู่เสียน ก่อนจะใช้ความคิด หากรั้งนางไว้ก็มีแต่ความวุ่นวาย สนมที่รักของเขาก็เอาแต่ร้องไห้น้อยใจที่เขาให้ท้ายลู่เสียน
“ข้าอนุญาต แต่เห็นแก่ที่เจ้าห่างบิดาและพี่ชายมานาน ข้าจะให้เจ้าได้เจอหน้ากันสักครา อีกสามเดือนเจ้าจงเดินทางไปกับขบวนของเหล่าองค์ชายที่จะไปเชื่อมสัมพันธ์ที่ชายแดน ถึงที่นั่นก็จงอย่าได้ลืมหน้าที่ แล้วเจ้าจะได้ทุกอย่างตามสัญญา...”
“เพคะ”
ลู่เสียนทำความเคารพก่อนจะเดินออกมา นางรู้ดีที่ส่งนางไปเพราะองค์ชายใหญ่...สามเดือนก็เกินพอสำหรับนาง ก็แค่หอนางโลมไม่ใช่หรือไง แม่เล้าแห่งโลกอนาคตเช่นนางมีหรือจะทำไม่ได้
Latest chapter
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 ตอนพิเศษ เหตุเกิดเพราะความจำเสื่อมNC [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน]
ตอนพิเศษ เหตุเกิดเพราะความจำเสื่อม [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน]“ฟางเซียน เหตุใดนางทำกับข้าเช่นนี้”ลู่เสียนเท้าคางมองท่านเทพฉินซีที่เมามายด้วยฤทธิ์ของสุรา เขาเอาแต่พร่ำเพ้อหาแม่นางฟางเซียน ตลอดสองวันที่อยู่ที่นี่ในยามที่เขาเมาก็มักเป็นเช่นนี้ นางอยากรู้จริง ๆ ผู้หญิงแบบไหนถึงทิ้งคนที่รักนางได้“ลู่เสียน ข้าดีไม่พอหรือ”“ท่านดีพอแล้ว”“แล้วเหตุใดนางถึงทำเช่นนี้ล่ะ นางไม่อยู่แล้ว นางมักนั่งดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าในยามนี้ไม่มีนางแล้ว”“งั้นวันนี้ข้าจะเป็นฟางเซียนให้ท่านเอง มาเถิดข้าจะเมาเป็นเพื่อนท่านเอง”ลู่เสียนยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบจอกสุรามาดื่ม ทั้งสองดื่มสุราและพูดคุยเรื่องต่าง ๆ มากมาย อาจจะเพราะไม่ชินในฤทธิ์ของสุราของแดนสวรรค์ เลยทำให้ลู่เสียนเกิดอาการเมาอย่างรวดเร็ว นางดื่มสุราจอกสุดท้ายก่อนฟุบหลับกับโต๊ะทันที“เหตุใดจึงคออ่อนเช่นนี้”ท่านเทพฉินที่ยังพอมีสติมองไปที่ลู่เสียน เขาวางจอกเหล้าลง ก่อนเดินไปอุ้มนางทันที กลิ่นดอกบัวที่เขาคุ้นเคยลอยโชยขึ้นมาจนได้กลิ่น แม้จะเป็นดอกบัวสวรรค์เหมือนกันแต่ กลิ่นกับต่างกันโดยสิ้นเชิง กลิ่นดอกบัวของลู่เสียนในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย สบายใจ“เจ้า
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 ตอนพิเศษ คืนเข้าหอNC [องค์ชายใหญ่-ลี่อิน]
ตอนพิเศษ คืนเข้าหอ [องค์ชายใหญ่-ลี่อิน]“ฝ่าบาทเสด็จ”เสียงดังจากหน้าประตูตำหนักดังขึ้น ฮองเฮาที่กำลังยืนรออยู่ได้แต่กลอกตามองบน นางมองบุรุษที่กำลังเดินเข้ามาในตำหนักด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับไม่ต่างจากนาง เมื่อทั้งสองสบตากันก็แสร้งยิ้มออกมา“ฮองเฮาของข้า มาเถิดเข้าไปด้านใน ข้าเกรงว่าเจ้าจะป่วย”“เพคะ”ทั้งสองโอบกอดกันด้วยรอยยิ้มก่อนจะพากันเดินเข้าไปในตำหนัก บรรดานางกำนัลและขันที ต่างมีสีหน้ายิ้มแย้ม ที่ทั้งสองรักกันเช่นนี้ แต่ใครเลยจะรู้ความจริง“พวกเจ้าออกไปให้หมด ข้าต้องการอยู่กับฮองเฮารักของข้า”ฮองเฮาที่ได้ยินเช่นนั้นก็แสร้งทำสีหน้าเขินอาย เมื่อนางกำนัลและขันทีออกไป ทั้งสองก็ผละออกจากกันทันที“อี๋ ออกไปห่าง ๆ ข้าเลย”“แหวะ ข้าอยากจะอ้วก”ทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้งก่อนจะเกิดอาการคลื่นไส้ ให้ตายเถอะอย่างไรก็ไม่ชิน ไม่ใช่ว่านางไม่ชื่นชอบบุรุษ แต่ว่าให้มากอดจูบบุรุษตรงหน้ามันช่าง......“ให้ตายเถอะรีบทำให้มันจบ ๆ ”ทั้งสองพยักหน้า ฮองเฮาเดินไปจุดกำยานที่ลู่เสียนเคยให้มา ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ ตรงข้ามฝ่าบาท“เจ้ารักลู่เสียน”“ใช่”ฮองเฮาพูดออกมา ก่อนจะจิบน้ำชาที่ผสมยาบำรุงสำหรับการมีบุตร“ท
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 ตอนพิเศษ มาเป็นฮูหยินข้าNC [ลู่จื้อ-ถิงถิง]
ตอนพิเศษ มาเป็นฮูหยินข้า [ลู่จื้อ-ถิงถิง]ถิงถิงวัย 4 ขวบ“ถิงถิง ถ้าโตข้าจะแต่งเจ้าเข้าจวน”“แต่งเข้าจวนคืออะไร”“ข้าเองก็ไม่รู้ ท่านแม่บอกเพียงว่าให้แต่งกับคนที่ข้ารัก”“แล้วคนที่รักคืออะไร”ถิงถิงเด็กสาวเอียงคอถาม คุณชายที่อายุห่างจากนางเพียงสองปี“ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ลู่เสียนเคยบอกว่า ต้องเป็นคนที่เห็นแล้วดีใจเมื่อได้เจอ”“ถิงถิงดีใจที่เจอคุณชาย เช่นนั้นถิงถิงก็รักคุณชาย คุณชายชอบเอาขนมอร่อย ๆ มาให้ถิงถิง”ถิงถิงวัย 8 ขวบ“ถิงถิง ข้ารู้มาว่าเจ้าจะไปรับใช้ลู่เสียนเหรอ”“เจ้าค่ะคุณชาย”“คุณชายอะไรกัน ข้าบอกให้เจ้าเรียกว่าพี่ลู่จื้อไง”ถิงถิงยิ้มออกมา ลู่จื้อเองเมื่อเห็นรอยยิ้มนางก็หน้าแดงก่ำ แต่สายตาเหลือบไปเห็นมือนางที่มีรอยแดง“มือเจ้าไปโดนอะไรมา”“ข้าซุ่มซ่ามทำน้ำชาหก ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ โชคดีที่คุณหนูใจดีไม่เอาเรื่องข้า”ลู่จื้อจับมือถิงถิงขึ้นมาประคองก่อนก้มลงเป่าเบา ๆ“หากมือเป็นแผล แล้วท่านแม่ไม่ชอบเจ้าจะทำเช่นไร ข้าก็จะแต่งเจ้าได้ลำบาก ตามข้ามาข้าจะหายาทาให้”“คุณชาย จะแต่งข้าจริง ๆ หรือเจ้าคะ”“ถิงถิงน้อย ย่อมต้องเป็นเจ้า”ถิงถิงวัย 18 ปี“ถิงถิง ข้าชอบเจ้า”“คือว่าข้า.....”“
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 บทที่ 47 สุรามงคล END
“เจ้าเป็นลูกของถิงถิงหรอ”“อาหญิง ข้าจะเป็นลูกของนางได้อย่างไรกัน ท่านแม่ของข้าคือฮองเฮาส่วนท่านพ่อเป็นถึงฮ่องเต้เชียวนะ”“ลูกของลี่อิน???”ลู่เสียนมองสำรวจใบหน้า ที่มีส่วนคล้ายฝ่าบาทอยู่หลายส่วนพลางยิ้มออกมา“เจ้าคล้ายท่านพ่อของเจ้ามาก”“มีแต่คนบอกว่าข้า รูปงามเช่นท่านพ่อและท่านอา”ลู่เสียนลูบหัวคนตรงหน้า“อาหญิง ท่านงดงามนัก”หลีหมิ่นซบหน้าลงที่หน้าท้องลู่เสียนพลางลูบท้องนางเบา ๆ“ท่านอาหญิง”“หืมว่าไง”ลู่เสียนที่นั่งพิงขอบเตียง ก้มหน้าลงมองเด็กตรงหน้าอย่างเอ็นดู“ข้าอยากมีน้องสาว.....”“น้องสาว???”“ท่านแม่บอกข้าว่านางมีให้ข้าไม่ได้แล้ว เพราะนางป่วย เช่นนั้นอาหญิงช่วยมีให้ข้าได้หรือไม่”ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไร นางเพียงครุ่นคิดหากนางมีบุตรจริง ๆ จะเป็นเช่นไร ในเมื่อนางเลือกจะอยู่ที่นี่แล้วย่อมต้องวางแผนสำหรับการใช้ชีวิตในชาตินี้ พลางนึกถึงยามก่อนที่จะเข้าร่าง ท่านเทพฉินซีให้นางเลือก จะกลับมา หรือไปเกิดใหม่ และนางเลือกจะกลับมา....เพล้ง!!!!เสียงของแตกดังขึ้น ลู่เสียนหันหน้าไปมองทางต้นเสียงพบว่าเป็นถิงถิง ที่มองนางอยู่“คะ...คะ..คุณหนู….”ถิงถิงน้ำตาคลอ มองหญิงสาวในชุดสีฟ้าที่นั่งยิ้ม
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 บทที่ 46 องค์ชายหลี่หมิ่น
1 ปีต่อมา“หนึ่งคำนับฟ้า.....ลุกขึ้น”“สองคำนับดิน.....ลุกขึ้น”“สามคำนับบุพการี......ลุกขึ้น”“สามีภรรยาคำนับกันและกัน.”ชายในชุดสีแดงที่มีผ้าคลุมหน้าทั้งเจ็ดคน ต่างโค้งคำนับหญิงสาวชุดสีแดงที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม่นมได้แต่มองภาพตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา เหตุใดงานแต่งของคุณหนูจึงเป็นเช่นนี้ คุณหนูที่แสนดีของนางสมควรมีความสุขที่สุดในวันนี้สิ“รับป้ายหยกประจำตัว..จากท่านแม่ทัพจาง..”“เสร็จสิ้นพิธี”เหล่าแขกที่มางานและบรรดาขุนนาง ต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความสมเพช เหตุใดเหล่าองค์ชายถึงเลือกที่จะแต่งเข้าจวนสกุลจาง แล้วยังแต่งกับสตรีที่มีสภาพไม่ต่างจากศพเช่นนี้ หรือว่าแม่ทัพจางกุมความลับอะไรของพวกเขาอยู่ องค์ชายโดนบังคับงั้นหรือ...“ส่งตัวบ่าวสาว เข้าหอ”ท่านเทพซีห่าวอุ้มลู่เสียนขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะเดินออกไปตามด้วยเหล่าองค์ชาย ซีห่าวเดินเข้าไปในห้องหอที่มีเตียงอยู่กลางห้อง เขาวางลู่เสียนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเปิดผ้าคลุมหน้าของเขาออก พลางมองไปที่ลู่เสียนด้วยความสีหน้าไม่ดีนัก นางในตอนนี้ซูบผอมกว่าที่เขาเจอเมื่อครั้งที่แล้วนัก ร่างของลู่เสียนในตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่จิตวิญญาณของนาง“เจ้าอย
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 บทที่ 45 พวกมันตายอย่าทรมาน
ลู่เสียนที่ตอนนี้แทบจะไม่มีแรงขัดขืนฮุ่ยเหอที่กำลังฉีกเสื้อผ้าของนางออก นางทำได้เพียงยิ้มสมเพชตัวเอง นางในตอนนี้ช่างไม่ต่างกับนางในชาติที่แล้วเลย ชาตินี้มีสามีหลายคนแล้วอย่างไร เป็นเทพแล้วอย่างไร เวลาผ่านไปหลายวันเช่นนี้ไม่เห็นมีผู้ใดตามหานางพบ.... ลู่เสียนเห็นทีชาติหน้าเจ้าคงต้องพึ่งแต่ตัวเองแล้ว“เจ้ายิ้มโง่อะไร”“..........”ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไรนางเพียงหลับตาลงช้า ๆ ผ้าจากเสื้อด้านบนชิ้นสุดท้ายของลู่เสียนถูกฉีกออก ตอนนี้ลู่เสียนเพียงแค่เอี๊ยมและกระโปรงเท่านั้น คุณชายอี้มองสำรวจลู่เสียนก่อนจะบีบคางของลู่เสียนแน่น“นี่นะหรือหญิงงาม ไม่ต่างอะไรกับศพที่ยังมีชีวิต สวะ”“..........”“เหตุใดจึงเงียบเล่า อ้อนวอนสิ เหมือนตอนที่แม่ข้าอ้อนวอนต่อฝ่าบาทให้ไม่ส่งข้าไป”“ถุย” !!!ลู่เสียนถ่มเลือดในปากของนางลงบนหน้าของคุณชายอี้ ก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนคนเสียสติเพี๊ย!!!!หน้าของลู่เสียนหันไปตามแรงตบของคุณชายอี้ ก่อนคุณชายอี้จะเข้ามาบีบคอของนางด้วยโทสะ ฮุ่ยเหอที่เห็นลู่เสียนกำลังจะตาย ก็รีบผลักคุณชายอี้ออกทันที“ท่านจะบ้าหรือไง นางจะตายไม่ได้ ข้ายังต้องใช้เลือดนางหากิน”“แต่มันหยามข้า!!!”“ข้าบอกแล้ว
You may also like
ยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน165.2K viewsชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง42.7K viewsท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ
สกุลหยางมีบุตรสาว380.5K viewsข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน
ชาไทยเย็น19.1K viewsหย่ารักสามีปากร้ายยุค 80
วริษา3.3K viewsพันธนาการรัดรึงใจ
LiHong296 viewsอย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s
sanvittayam2.2K viewsเกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นสตรีไร้ใจ
ฝ้ายสีคราม1.7K views
