บทที่ 21 ตอบแทนด้วยสุกี้หม้อรวม NC

“แต่ว่า...ทุกอย่างย่อมมีข้อแลกเปลี่ยนถูกไหมน้องหญิง....”

“.........”

ข้าเริ่มรู้สึกไม่ดีมาก ๆ เหมือนเทพเจ้าแห่งหายนะกำลังมายืนบนหัวของข้า และยืนยันได้โดยมอง ผู้ชายรูปงามทั้งหกคนที่จ้องมองมาที่ฉันอย่างสื่อความหมาย....

“ข้าป่วย.....”

“แน่นอนย่อมมิใช่ตอนนี้”

ลู่เสียนมองพวกเขาอย่างใช้ความคิด ก่อนจะยกยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

“หากผู้ใดทำให้ข้าพึงพอใจ ข้าจะตอบแทนคนผู้นั้นจนพอใจ....”

“เหอะ...เจ้าเล่ห์”

องค์ชายสามพูดออกมา เข้าคิดไว้แล้วหญิงเจ้าเล่ห์เช่นนางไม่มีทางยอมให้ผู้อื่นเอาเปรียบง่าย ๆ

“ไปสิเจ้าคะ ไปทำให้ข้าเห็นว่าพวกท่านตั้งใจ ใส่ใจข้าเพียงใด....”

ลู่เสียนยิ้มหวานออกมา ก่อนเหล่าองค์ชายจะขอตัวไปทำตามที่เคยพูดไว้กับนาง ครั้งห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบอีกครั้งลู่เสียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“หากเจ้าไม่ชอบ ก็แต่แค่พูดออกมา พวกเราไม่มีทางบังคับเจ้าหรอก”

องค์ชายสามพูดขึ้น หลังจากเห็นท่าทีของลู่เสียน ลู่เสียนรู้สึกแปลกใจที่เขายังอยู่

“ข้าแค่รู้สึกเหนื่อย”

“เจ้าใช้เลือดรักษานั้นคือสิ่งที่เจ้าต้องตอบแทน ยิ่งเจ้ารักษามากเท่าไหร่ร่างกายของเจ้าก็จะยิ่งอ่อนแอลง..”

องค์ชายสามพูดจบก็เดินไปหาลู่เสียน ก่อนจะยื่นขวดบางอย่างให้นาง

“มันช่วยได้”

ลู่เสียนรับมา นางมองน้ำสีฟ้าในขวดใส ก่อนจะเปิดฝาดื่มทันที องค์ชายสามที่เห็นดังนั้นรีบดึงขวดออกทันที แต่ไม่ทันลู่เสียนในตอนนี้กินน้ำสีฟ้าจนหมดขวด

“ใครให้เจ้ากินน้ำตาของข้า ข้าให้เจ้าดม ไม่ใช่...”

ลู่เสียนในตอนนี้เม้มปากแน่น นางรู้สึกหายใจไม่ออก ก่อนจะรู้สึกเหมือนมีใครมาบีบคอมีแสงสีฟ้าปรากฏอยู่รอบคอนาง ลู่เสียนลงไปนอนราบที่เตียงก่อนจะดิ้นไปมาอย่างทรมาน

“หากมิใช่เจ้า ข้าคงปล่อยให้ตาย...”

พูดจบเขาก็พยุงลู่เสียนขึ้นมา ก่อนจะบรรจงจูบนาง ความทรมานที่เคยมีในตอนนี้หายไปทันที ทั้งสองจูบกันเนิ่นนาน ในตอนนี้ผมขององค์ชายสามค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีดำเป็นขาว ดวงตาของเขาในตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีทอง

“งืมมมม”

ลู่เสียนครางออกมาอย่างประท้วง นางในตอนนี้หายใจแทบไม่ออก เอาแต่ตีอกขององค์ชายสามซ้ำ ๆ จนทั้งสองผละออกจากกัน ลู่เสียนรีบหายใจโกยอากาศเข้าปอดทันที เขาจะสูบวิญญาณนางไปด้วยหรือยังไง นางหันไปจะต่อว่าเขา แต่พอเห็นสีผมและดวงตาที่เปลี่ยนไป นางก็นิ่งค้างทันที องค์ชายสามที่เห็นการกระทำของลู่เสียนก็ยิ้มออกมาอย่างสมเพช

“ข้ารู้ว่ามันอัปลักษณ์ ทนมองอีกสักหน่อย หากพลังข้ากลับมาเดี๋ยวข้าจะเปลี่ยนกลับไปดังเดิม”

“ทำไมท่านถึง....”

“เจ้าก็รู้ว่าข้ามีสายเลือดเทพธิดา น้ำตาของเทพธิดาหากสูดดมจะช่วยรักษา แต่หาดื่มเข้าไปจะกายเป็นยาพิษที่ร้ายแรง สิ่งเดียวที่สามารถแก้พิษได้คือจูบจากเจ้าของน้ำตา แต่ก็ต้องแลกหากมีการรักษา สายเลือดเทพธิดาจะกลับคืนร่าง หากต้องการกลับไปเป็นดังเดิม ทำได้เพียงรอ.... ข้าออกไปตอนนี้ไม่ได้ เจ้าเองก็ทนมองหน่อยเถิด”

“..........”

“งั้นข้าจะไปหลบที่มุมห้อง เจ้าจะได้ไม่ต้องมอง”

ลู่เสียนรีบดึงชายเสื้อขององค์ชายสามไว้ นางไม่พูดอะไรเพียงแค่กระโจนเข้าไปสวมกอดองค์ชายสามทันที นางมองไปที่แววตาที่เจ็บปวดขององค์ชายสาม ผู้ชายคนนี้เคยเจออะไรมากันแน่ ลู่เสียนกระชับอ้อมก่อนแน่นทั้งสองไม่มีคำพูดใดใดออกมา

“เจ้าไม่กลัว หรือรังเกียจข้าหรอ....ข้าอาจพาโชคร้ายมา.....”

“แล้วอย่างไร ท่านพี่....ตอนนี้ท่านมีข้าแล้ว....”

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง องค์ชายสามกอดลู่เสียนแน่น เขาในตอนนี้รู้สึกอุ่นใจที่มีนาง ใช่แล้วนางไม่เหมือนใคร ไม่เหมือน ไม่เหมือน ชายผู้นั้นที่สั่งสังหารลูกตัวเอง......

“เจ้าไม่กลัวข้าสูบวิญญาณหรอ”

“ข้าเป็นดอกบัวไม่ใช่หรือ จะมีจิตวิญญาณได้ยังไง”

ลู่เสียนส่งยิ้มจาง ๆ ให้องค์ชายสาม

“ท่านพี่..ข้าชอบให้เจ้าเรียกเช่นนี้”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่สาม...”

“พรุ่งนี้ข้าจะออกนอกวัง ไปช่วยเจ้าจัดการเรื่องหอนางโลม”

“ไม่ใช่ว่าท่านต้องการจะทำคะแนน ให้ข้าพึงพอใจหรอกหรือเจ้าคะ”

ลู่เสียนยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน แต่องค์ชายสามกับยกยิ้มมุมปากขึ้นมา เดิมทีเขาก็เหมือนคนที่ตายแล้วการจากไปจากวังก็คงไม่มีใครสงสัยอะไร ส่วนเรื่องทำให้นางพึงพอใจ.....

องค์ชายสามอุ้มลู่เสียนขึ้นมานั่งตักทันที ก่อนจะซุกลงไปที่คอของนาง

“เหตุใดต้องทำเช่นนั้นให้เจ้าพอใจ ข้าไม่ใช่พวกโง่นั่น เจ้าก็รู้ไม่ใช่หรือลู่เสียนสิ่งใดที่จะทำให้เจ้าพึงพอใจที่สุด....”

“นั้นสิ....แล้วเหตุใดพวกเขาถึงคิดไม่ได้....”

ลู่เสียนเท้าคางก่อนจะมองทอดไปด้านนอก ที่มีเสียงเหล่าองค์ชายที่ดังโวยวายสั่งงานองครักษ์อยู่ด้านนอก องค์ชายสามไม่พูดอะไรเขาเพียงกอดนางไว้ในอ้อมกอดเท่านั้น ทำไมเขาต้องแข่งในเมื่อเกมนี้ยังไงก็ไม่มีผู้แพ้ นางย่อมให้รางวัลทุกคนอยู่แล้ว....

วันออกนอกวัง

“ทำไมเจ้าต้องไปกับนางด้วย”

องค์ชายห้าพูดออกมา เขารู้แล้วว่าองค์ชายสามผู้นี้แกล้งบ้าและความจริงนั้นเจ้าเล่ห์แค่ไหน. แล้วนี่คงวางแผนอะไรแน่ ๆ

“นางสัญญาว่าจะดูแลข้า หากนางไปข้าก็ต้องตามนางไปสิ”

องค์ชายสามยิ้มออกมา ก่อนจะเดินขึ้นรถม้าตามลู่เสียนไป

“ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะเลี้ยงดูท่านเองหากออกจากวังแล้ว คงต้องพาท่านไปซื้อชุดใหม่ก่อน”

“ตามเจ้าเลยน้องหญิง”

รถม้าเคลื่อนตัวออกจากวัง โดยมีผู้ติดตามขององค์ชายสามคอยคุ้มกัน ลู่เสียนมองพวกเขาด้วยความสงสัย....

“หากสงสัยก็ถาม”

“ท่านพี่สาม ท่านยากจนขนาดนี้เหตุใดจึงมีผู้ติดตามได้”

“ข้ามิเคยบอกว่าข้ายากจน....”

ลู่เสียนเลือกที่จะไม่พูดต่อ นางคิดว่าเขาคงอายหากบอกนางตรง ๆ เรื่องทรัพย์สิน องค์ชายสามที่ดูการกระทำของนางก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาใช้จังหวะที่นางเผลอ อุ้มนางมานั่งคร่อมเขาทันที ทำให้ตอนนี้นางและเขาหันประจันหน้ากัน

“ข้ามิได้ยากจน แต่ข้ามีเหตุผลของข้า ไว้วันแต่งข้าเข้าจวนสมบัติหรือคนของข้าทั้งหมดย่อมยกให้เจ้า.....”

“เจ้าค่ะ....”

เอาเถอะ ว่าที่สามีนางคงดื้อรั้นจริง ๆ องค์ชายสามซุกหน้าลงบนอกของลู่เสียนอย่างคุ้นเคย หากไม่ใช่เพราะกฎของเผ่า เขาคงจับนางกินซะตอนนี้ ใครกันเป็นผู้ตั้ง สายเลือดเทพธิดาต้องรักษาพรหมจรรย์จนกว่าจะถึงคืนเข้าหอ มิเช่นนั้นคำสาปจะปรากฏ....และเรื่องนี้เขาก็ได้บอกนางแล้วเช่นกัน....

“ท่านพี่สาม....อีกนานเลยนะเจ้าคะกว่าจะถึงจวน”

“อืมมมมม”

องค์ชายสามเพียงขานรับเบา ๆ ลู่เสียนเพียงลูบหัวคนตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังพรมจูบตามซอกคอและหน้าอกของนาง ที่ไม่รู้ว่าโดนถอดเสื้อคลุมไปตอนไหน ทำให้ตอนนี้ลู่เสียนเปลือยท่อนบนอยู่ โดยมีองค์ชายสามกำลังหยอกเล่นกับหน้าอกของนางเขาพรมจูบไปทั่ว

“น้องหญิง รีบแต่งข้าเข้าในเร็ววันเถิด ข้าแทบทนไม่ไหวแล้ว....”

“อืมมม ข้าขอปรึกษาท่านพ่อก่อนนะเจ้าคะ งืมมมม”

องค์ชายสามคลึงหน้าอกนางพร้อมพรมจูบซอกคอจนลู่เสียนตัวเกร็ง นางปรายตาไปที่หน้าต่างที่มีองครักษ์หญิงเดินประกบรถม้าอยู่ ลู่เสียนเอามือปิดปากตัวเองทันที

“หากเจ้าไม่แต่งพี่ในเร็ววัน พี่คงต้องแหกกฎเพราะเจ้าเข้าสักวัน...”

“ข้าขอเวลาหน่อยนะเจ้าคะ...อะ....พอก่อนเถิดเจ้าค่ะ...”

“ไหนเจ้าว่าอีกนานกว่าจะถึงจวนไง...ลู่เสียนคืนนี้พี่นอนกับเจ้าได้หรือไม่...”

องค์ชายสามทำสีหน้าอ้อนวอน ลู่เสียนที่เห็นแบบนั้นก็พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต

“ข้าทรมานนัก.....”

องค์ชายสามซุกหน้าลงที่อกนาง เขาอยากร่วมรักกับนางแต่ทำได้เพียงกอดจูบนางเท่านั้น ลู่เสียนที่เห็นเช่นนั้นก็กดสะโพกลง ให้กลีบดอกไม้เสียดสีกับท่อนเอ็นที่ตั้งอยู่ด้านล่าง

“เจ้าจะทำอะไร จะทรมานพี่หรือ....เจ้าก็รู้พี่ทำให้เจ้าไม่ได้...”

“ข้ามีวิธีเจ้าค่ะ”

ลู่เสียนกระซิบลงข้าง ๆ หู อย่างแผ่วเบา ลู่เสียนนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะจับท่อนเอ็นขององค์ชายสามที่อยู่ตรงหน้ารูดขึ้นลง พร้อมค่อย ๆ กดท่อนเอ็นเข้าไปในปากของนาง

จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ

เสียงดังแผ่วเบาที่มาด้านล่างยิ่งสร้างความเสียวซ่านให้องค์ชายสามยิ่งนัก แม้เขาไม่เคยผ่านสตรีใด แต่ใช่ว่าเรื่องเช่นนี้มิเคยศึกษา เขามักแอบดูองค์ชายกับเหล่าชายาร่วมรักกันอยู่บ่อยครั้ง แต่คนที่ทำให้เขารู้สึกมีอารมณ์จนกลับไปฝันได้มีเพียงนาง

“ซี๊ดดด....น้องหญิง....”

ลู่เสียนดูดท่อนเอ็นดังขึ้นลงไม่หยุด ลีลาการดูดท่อนเอ็นทำให้เขาแทบจะคุมสติไว้ไม่อยู่ ลู่เสียนที่ใช้เวลาอยู่นานรู้สึกถึงท่อนเอ็นกระตุก นางจึงพรมจูบลงที่ส่วนปลายอย่างหลงใหล องค์ชายสามที่เห็นภาพนั้นก็ทนไม่ไหว ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาทันที

“ข้าขอโทษ น้องหญิง..”

“รสชาติดีเจ้าค่ะ ไว้ข้าจะคั้นกินบ่อย ๆ นะเจ้าคะ”

ทั้งสองจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนองค์ชายสามจะบรรจงเช็ดหน้าให้นางอย่างเอาใจ

“ข้าเป็นเช่นนี้ท่านรับได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ย่อมรับได้ทุกอย่างที่เป็นเจ้า...”

“แม้ข้าจะทำเช่นนี้กับบุรุษอื่นต่อหน้าท่าน”

“น้องหญิง หากมิใช่พวกข้า ผู้ใดที่เจ้าหมายจะแต่งเข้ามา คงไม่ได้ตายดี....”

องค์ชายสามยิ้มเย็น กว่าพวกเขาจะตกลงกันได้เรื่องของนางที่เถียงกันจนเหนื่อย หรือเกือบฆ่ากันตาย แล้วหากบุรุษใดคิดจะเอานางไปง่าย ๆ เห็นทีคงต้องไม่ตายดี....

1เดือนต่อมา

ลู่เสียนมองกิจการหอนางโลมของนาง ที่กำลังไปได้ดีจากชั้นบน ลูกค้าที่เข้ามาต่างเอ่ยปากชม ทั้งรสชาติอาหาร สาวงาม หรือแม้แต่สุรารสเลิศ ขุนนางมากมายต่างเป็นลูกค้าประจำในหอของนาง จึงทำให้ในตอนนี้ หอนางโลมแห่งนี้มีชื่อเสียงโด่งดัง มีรายได้ดีจนคนทั้งเมืองต่างถามหาเจ้าของที่แท้จริงของที่นี่ และยิ่งมีข่าวลือว่าที่นี่เป็นสถานที่โปรดที่เหล่าองค์ชายต่างพากันมา เพราะหลงใหลในตัวนางโลมอันดับหนึ่งของที่นี่ ลู่เสียนหันไปมององค์ชายทั้งหกที่ตอนนี้กำลังดื่มสุรากันอย่างสนิทสนม ใช่แล้วในตอนนี้พวกเขามิได้ตีกันเช่นเมื่อก่อนแล้ว.....

“พวกท่านหลงใหลใน ไป๋อิง หรือไป๋ลู่ เล่า ข้าจะได้เรียกพวกนางมาให้”

ลู่เสียนพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ถึงข่าวลือที่พวกเขามาติดนางโลมของที่นี่ ก่อนจะยกสุราดื่ม

“เจ้าไม่รู้จริง ๆ หรือว่าพวกข้าหลงใหลในผู้ใด..”

“นั้นสิเจ้าคะ หลงใหลผู้ใดกัน...”

“ลู่เสียน.....”

องค์ชายทั้งหกเรียกชื่อนางเสียงต่ำเป็นการตักเตือนว่านางควรเลิกแกล้งพวกเขาได้แล้ว ลู่เสียนมององค์ชายทั้งหกที่อีกไม่นานนางจะแต่งพวกเขาเข้าจวน คงเกิดเสียงนินทาหนาวหูแน่ ๆ ถึงตอนนั้นท่านพ่อของนางจะว่าอย่างไรกันนะ...

“ลู่เสียนเจ้ายังไม่ได้ลืมใช่หรือไม่ ตอนนี้บอกได้หรือยังว่าผู้ใดทำให้เจ้าพอใจที่สุด”

“ข้าเตรียมรางวัลไว้แล้วตามมาสิเพคะ”

ลู่เสียนเดินนำพวกเขาไปห้องที่อยู่ชั้นบนสุดของหอ ที่นี่เงียบสงบ ไม่มีแม้แต่คนรบกวน เมื่อเดินเข้าไปด้านในห้องก็พบเตียงนอนขนาดใหญ่ ตั้งอยู่กลางห้อง

“ขอบคุณที่ช่วยข้ามาตลอด 1 เดือนนะเจ้าคะ วันนี้ขอจะทำให้ท่านพี่ทั้งหลายพึงพอใจเองเจ้าค่ะ”

ลู่เสียนพูดจบ ก่อนค่อย ๆ ปลดชุดนางออกทีละชิ้น พร้อมทั้งเดินขึ้นไปนอนบนเตียง ก็ปรายตายั่วยวนบุรุษหกคนตรงหน้า มองนางไม่วางตา

“ว่าไงเจ้าคะ ท่านพี่...ข้าในตอนนี้มิเป็นที่พอใจแล้วหรือเจ้าคะ”

สิ้นเสียงลู่เสียน องค์ชายก็พากันถอดชุดออกทันทีก่อนจะกระโจนเข้าไปลู่เสียนที่นอนรออยู่

“น้องหญิง เจ้าฝืนใจหรือไม่”

“ข้าเต็มใจเจ้าค่ะ....”

องค์ชายทั้งหกต่างรุมล้อมและเล้าโลมลู่เสียนอย่างต่อเนื่องและหนักหน่วง ทั้งลูบไปทุกๆ ส่วนที่กระตุ้นความเสียวให้ลู่เสียนได้ ยิ่งได้ยินเสียงนางครางออกมากพวกเขาก็ยิ่งพอใจ องค์ชายสองและองค์ชายสี่ เลือกที่จะเล้าโลมที่หน้าอกทั้งสองข้างของนาง ทั้งสองผลัดกันดูดหน้าอกที่ตั้งเต้าเต่งตึง ปลายลิ้นตวัดเลียรอบหัวที่ตั้งชูชันขึ้นสู้เรียวลิ้นนั้นอย่างหื่นกระหาย

“อะ...ตรงนั้น...”

ลู่เสียนลูบไล้ไปที่กลีบดอกไม้สาว ที่ตอนนี้องค์ชายหกและองค์ชายเจ็ดกำลังหยอกล้ออยู่กับมัน ทั้งสองตวัดลิ้นไปมาอย่างชำนาญ ลู่เสียนเองก็ยกสะโพกขึ้นก่อนจะส่ายร่อนไปมา นางเหลือกตาไปเห็นองค์ชายห้าและองค์ชายสามที่ตอนนี้มองมาที่นางและชักท่อนเอ็นขึ้นลง

“อ่าห์...ทะ..พะ...พวกท่านพอก่อน.....ให้ข้าทำบ้าง....อ่าห์...อะ...อะ”

ลู่เสียนครางออกมาไม่เป็นภาษา ยิ่งทำให้พวกเขาได้ใจ จึงลงน้ำหนักมือและเร่งจังหวะเร็วขึ้น องค์ชายห้าและองค์ชายสามเดินเข้ามาร่วมวง ทั้งสองจ่อท่อนเอ็นไปที่ลู่เสียน ลู่เสียนเองก็กำท่อนเอ็นทั้งสองชักขึ้นลงอย่างรู้งาน...

“ปากเจ้าว่างไม่ใช่หรือไง บ่าวเช่นเจ้าบังอาจเกียจคร้านหรือ”

องค์ชายสองพูดออกมา ก่อนจะขยับเอาท่อนเอ็นไปจ่อที่ปากนาง ลู่เสียนเองก็อ้าปากรับ ก่อนจะใช้ปากรูดขึ้นลง ไม่นานตัวลู่เสียนก็กระตุกเกร็ง ก่อนจะมีน้ำใสใสไหลออกมาจากรูสวาท

“เจ้าพร้อมแล้วสินะ”

ทั้งหกจัดท่าทางให้นางใหม่ ลู่เสียนในตอนนี้ถูกอุ้มให้นั่งคล่อมองค์ชายสองโดยมีองค์ชายสี่ประกบนางอยู่ด้านหลังรูสวาทของนางทั้งสองรูคับแน่นไปหมด ด้านหน้าของนางของนางตอนนี้มีแท่นเอ็นสี่แท่งที่ชี้มาที่หน้านางมองภาพตรงหน้าก็จะยกยิ้มขึ้นมา นางเริ่มขยับสะโพกขึ้นลงอย่างยากลำบาก พร้อมทั้งจับท่อนเอ็นด้านหน้ามาดูดเลียและชักขึ้นลง องค์ชายสี่เองก็เริ่มขยับท่อนเอ็นเข้าออกอย่างช้า ๆ

“อ่าห์.....ซี๊ดดดด....อู๊ยยย.....”

พับ พับ พับ

“แน่น ซี๊ดดด น้องหญิง อ่าห์”

อ๊อก อ๊อก พับ พับ

เสียงเนื้อกระทบกันและเสียงกระแทกท่อนเอ็น ดังไปทั่วห้อง ตามด้วยเสียงครางไม่ได้ศัพท์ของทั้งเจ็ดคน ลู่เสียนตัวสั่นตามแรงกระแทก นางเสร็จสมไปหลายครั้ง แต่พวกเขายังไม่แม้แต่จะเสร็จเลยสักน้ำ!!!

“น้องห้าเจ้ามาต่อเถิด ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ไหว ซี๊ดดดด”

องค์ชายสองพูดออกมา องค์ชายห้าพยักหน้า นี่เป็นครั้งแรกของเขาและนาง.....เขาจับลู่เสียนตะแคงก่อนจะกดท่อนเอ็นเข้าไปในทีเดียวสุดโคน ลู่เสียนสะดุ้ง นางทั้งจุกทั้งเสียว

“อาจารย์ แบบนี้ผิดหรือไม่ การที่เราทำแบบนี้ท่านชอบหรือไม่”

องค์ชายห้ากระซิบข้างหูนางก่อนจะ เริ่มขยับท่อนเอ็น ลู่เสียนเองก็บีบรัดท่อนเอ็นแน่น องค์ชายห้ากระตุกยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“อ่าห์...รัดข้าเช่นนี้...อู๊ยยยย ชอบใช่หรือไม่.....งั้นศิษย์ไม่เกรงใจแล้ว...อ่าห์”

พับ พับ พับ

พูดจบก็เร่งจังหวะอีกครั้ง ลู่เสียนที่กำลังอมท่อนเอ็นอยู่ นางได้แต่แอ่นสะโพกเข้าหาอย่างเอาใจ

“น้องหญิง อ่าส์ อย่าโกรธข้านะ ซี๊ดดด”

อ๊อก อ๊อก อ๊อก

องค์ชายสามพูดจบก็กดหัวลู่เสียนให้อมท่อนเอ็นจนสุดโคน ก่อนเขาจะกระแทกท่อนเอ็นเข้าออกเร็วและแรงขึ้น แม้เขาและนางจะทำแบบนี้บ่อยที่สุดแต่ก็ไม่เคยได้เสพสมกับนางสักที ทำได้เพียงวิธีนี้เท่านั้น

อ๊อก อ๊อก พับ พับ พับ

“โอยยยย....ซี๊ดดดด...อร่อยเหลือเกินน้องหญิงจ๋า”

“ท่านพี่ข้าจะไม่ไหวแล้ว...อะ....อ่าห์”

“อู๊ยยยย เช่นนั้นพร้อมกันเถิด ซี๊ดดดดด”

องค์ชายสามและสอง จ่อท่อนเอ็นไปให้ลู่เสียน ก่อนจะเร่งจังหวะชักขึ้นลง ส่วนองค์ชายสี่และองค์ชายห้า ก็เร่งขยับสะโพกเร็วขึ้น

อ๊อก อ๊อก พับ พับ พับ

“อ่าห์.......”

เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นไปทั่วห้องพร้อมเสียงครางที่ดังกว่าเดิม ลู่เสียนขยับสะโพกไปมา พร้อมจัดการท่อนเอ็นทั้งสองตรงหน้า

“ไม่ไหวแล้วววว อ่าห์....”

น้ำสีขาวขุ่นได้ฉีดเข้าไปที่ตัวลู่เสียน  ทำให้รูสวาททั้งสองและตามใบหน้าของนางเต็มไปด้วยน้ำรักของพวกเขา ทั้งห้านอนฟุบลงกับที่นอนด้วยความหมดแรง ลู่เสียนนอนหอบหายใจ จบแล้วสินะ.... แต่ทำไมนางรู้สึกเหมือนยังไม่จบ.....ลู่เสียนหลับตาลง วันนี้นางเหนื่อยเหลือเกิน.....

“น้องหญิงเจ้าลืมข้าทั้งสองหรือไม่.....”

องค์ชายหกและองค์ชายเจ็ด อุ้มลู่เสียนมานั่งบนตัก ลู่เสียนลืมตามองทั้งสอง

“วันอื่นได้หรือไม่”

“ข้ายังไม่ได้เลย เจ้าอย่าใจร้ายกับพี่เลย”

องค์ชายเจ็ดแสร้งตีหน้าเศร้าและมันได้ผล ลู่เสียนรู้สึกสงสารจนเผลอพยักหน้าเป็นการอนุญาต รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จึงปรากฏทันที

“หลอกข้า” ???

“น้องหญิงอนุญาตแล้ว”

พูดจบองค์ชายหกก็เอากดสะโพกลู่เสียนลงทำให้ท่อนเอ็นเสียบเข้าไปในรูสวาททันที ก่อนจะเอาแขนสอดเข้าที่ใต้ขาพับทั้งสองข้างของนาง ทำให้รูสวาทของลู่เสียนแอ่นมาข้างหน้า แนบชิดกับท่อนเอ็น องค์ชายหกลุกยืนขึ้นทำให้ลู่เสียนโผลเข้ากอดเขาทันทีด้วยความตกใจ

“เดี๋ยวข้าตกหรอก”

“สามีเจ้าคนนี้แข็งแรงพอ ไม่ทำเจ้าตกหรอก”

องค์ชายเจ็ดที่เห็นดังนั้นก็เข้ามาช่วยอุ้มนางจากด้านหลังก่อนจะจ่อท่อนเอ็นตรงกับรูสวาทอีกรูของลู่เสียนพอดี องค์ชายเจ็ดออกแรงกระแทกใส่เข้าไปด้านในสุดแรง จนลู่เสียนสะดุ้งนางครางออกมาอย่างลืมตัว

“โอยยยย...ซี๊ดดดด..”

ลู่เสียนน้ำตาคลอ นางทั้งจุกและเสียว องค์ชายหกที่เห็นแบบนั้นก็จูบซับที่ด้วยตาของนางอย่างแผ่วเบา

“ไม่เจ็บนะน้องหญิงของพี่ พี่จะเริ่มขยับแล้ว...”

ทั้งสามเริ่มขยับสะโพกเดินไปทั่วห้อง ลู่เสียนกอดคอองค์ชายหกแน่น หน้าอกของนางเบียดเสียดสีกับหน้าอกขององค์ชายหก เอวของนางก็เลื่อนขึ้นลงด้วยแรงยกขาขององค์ชายทั้งสอง ที่ต้องการให้ท่อนเอ็นครูดกับรูสวาทของนาง ทำให้ลู่เสียนเองร้องครวญครางออกมาอย่างพอใจ

“อ่าห์.....ท่านี้ดีนักพี่หก..ซี๊ดดดด เจ้าชอบไหม....”

“อู๊ยยยยย ชะ.....อะ...อะ...อ่าห์..ชอบเพคะ...”

ลู่เสียนเองอยากเอาใจพวกเขา จึงกอดคอองค์ชายหกแน่น แล้วยกตัวขย่มขึ้นลงอย่างแรง องค์ชายทั้งสองเกร็งเอวแอ่นท่อนเอ็นเสยสวนเข้ารูสวาทนางอย่างจัง

พลั่ก พลั่ก พลั่ก พลั่ก

เสียงขย่มดังไปทั่วพร้อมเสียงครางของทั้งสามคน เสียงขย่มดังขึ้นอีกสองสามทีทั้งสามก็กระตุกทันที ทำให้รู้ว่าตอนนี้ทั้งสามไปแตะที่ขอบสวรรค์แล้ว หลังจากเสียงครางเงียบลง ก็มีเสียงหอบหายใจมาแทน

“น้องหญิงเจ้ายังไหวหรือไม่...”

ลู่เสียนที่ตอนนี้ตาจะปิด นางในตอนนี้เพลียทั้งร่างกายไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะเดิน นางประมาณพวกเขาต่ำไปจริง นางจะไม่มีวันทำเช่นนี้อีกแน่นอน การนอนกับบุรุษถึงหกคนแม้จะเป็นร่างบัวสวรรค์ ก็ใช่ว่าจะไม่ตาย.... องค์ชายหกอุ้มลู่เสียนมานอนที่เตียง มองตามตัวนางในตอนนี้มีแต่รอยแดงที่พวกเขาทำสัญญาลักษณ์ไว้อย่างพอใจ เขาลงไปนอนกอดนาง ก่อนจะพรมจูบไปทั่วแผ่นหลังของนางอย่างหลงใหล 

“ว่าอย่างไรน้องหญิง ข้าต่ออีกทีได้หรือไม่”

“อย่าได้ฝันว่าข้าจะยอมให้พวกท่านรักแกข้าเช่นนี้อีก”