บทที่ 33 ค่าตอบแทนขององุ่นแห้ง

เสียงต่อสู้พร้อมเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเหล่าทหารดังก้อง ลู่เสียนจับกระบี่ในมือแน่น มองไปยังทางเข้ากระโจมด้วยความกังวล

“คุ้มกันกระโจมองค์ชาย!!!”

เสียงทหารด้านนอกดังขึ้น ลู่เสียนรู้ทันทีว่ากำลังจะเกิดเรื่องด้านนอก มือที่จับกระบี่สั่นด้วยความกลัว เสียงดาบกระทบกันดังลั่น นางคิดถึงสามีทั้งเจ็ดของนางหากพวกเขาอยู่นางคงไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

“ฆ่าให้หมด”

เสียงสั่งการขององค์ชายดังลั่น ลู่เสียนที่ได้ยินเสียนนี้ก็จำได้ดี เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามาในกระโจม ลู่เสียนกำกระบี่แน่น นางซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง

“หยกขาว ออกมาได้แล้ว ข้าเอง”

ทันทีที่รู้ว่าเป็นใครลู่เสียนทิ้งกระบี่ในมือก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดคนตรงหน้าทันที

“อย่าให้ข้าอยู่คนเดียวเช่นนี้อีก เจ้ารู้หรือไม่ข้ากลัวมากแค่ไหน”

องค์ชายไม่ตอบอะไรเขาเพียงกอดนางไว้ในอ้อมกอด ลูบหัวนางเบา ๆ เดิมทีเขาควรอยู่เพื่อฆ่าศัตรูที่ยอมจำนนหลังจากเขาไปตัดหัวแม่ทัพของมัน แต่เพราะห่วงคนตรงหน้า จึงทำได้เพียงสั่งการออกไป

“หากสามีข้าอยู่ พวกเขาจะไม่ปล่อยให้ข้าเป็นเช่นนี้”

ลู่เสียนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ องค์ชายเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ลู่เสียนที่เริ่มสงบลง นางก็รู้ตัวว่าเผลอกอดคนตรงหน้า ก็ดันตัวออกจากอ้อมกอดทันที

“ด้านนอกเป็นอย่างไรบ้าง”

“ตอนนี้สงบแล้ว แต่ทหารที่บาดเจ็บมีมาก เจ้าอย่าพึ่งออกไปเลยด้านนอกไม่น่ามองนัก”

ลู่เสียนไม่ฟังคำองค์ชาย นางเดินออกไปทันที ภาพที่นางเห็นตอนนี้ เหล่าทหารต่างนอนร้องด้วยความเจ็บปวด บางคนนอนหายใจรวยริน ท่านหมอในตอนนี้ก็เร่งรักษา แต่เพราะหมอในค่ายมีจำนวนน้อยแต่คนเจ็บมีมากจึงทำให้เกิดความล่าช้า ลู่เสียนที่เดินอยู่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมีบางอย่างมาดึงชายกระโปรงนางไว้ พอหันไปพบทหารที่เคยนำองุ่นแห้งมาให้นางอยู่บ่อยครั้ง เขาหายใจรวยรินนั่งพิงถังมองนางน้ำตาคลอ

“ท่านหมอ...ช่วยลูกข้าได้หรือไม่...ถึงข้าจะหมดหวังแล้ว แต่ลูกชายข้าเขายังเด็กนัก”

“ท่าน....”

“ข้าขอร้อง...ช่วยเขาด้วย....ข้ารู้ตัวว่าข้าไม่รอดแล้ว...ได้โปรดท่านหมอ....”

ลู่เสียนมองลูกชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะกวาดสายตามองเหล่าคนเจ็บ นางเม้มปากแน่น พวกเขาต่างเคยดีกับนาง แม้จะระยะเวลาอันสั้นแต่นางก็สัมผัสถึงความหวังดีจากพวกเขาได้

“พวกเจ้า ไปนำน้ำมาใส่ถังนั้นจนเต็มแล้วยกไปให้ข้าในกระโจมขององค์ชาย”

ลู่เสียนสั่งทหารที่ไม่ได้บาดเจ็บมาก ก่อนจะนั่งลงกุมมือคนตรงหน้า

“วางใจเถิดท่านลุง ข้าจะช่วยทุกคน วันนี้ข้าจะไม่ยอมให้มีผู้ใดตายอีก...”

นางยิ้มออกมา พลางให้คำสัญญา ท่านลุงทหารน้ำตาคลอ แม้จะรู้ว่านางจิตใจดี แต่ไม่คิดว่านางจะมีเมตตาเช่นนี้

“ท่านอดทนรอยาของข้านะเจ้าคะ”

ลู่เสียนพูดจบก็เดินเข้าไปในกระโจมของโรงหมอนางหยิบสมุนไพรบางตัว องค์ชายเองก็ตามนางเข้ามา

“เจ้าจะทำอะไร”

“รักษาไงเพคะ หม่อมฉันเป็นหมอย่อมต้องรักษาคนไข้”

“แต่เจ้าก็รู้ว่าท่านอาฟงหายใจรวยรินเช่นนั้นคงอยู่ได้ไม่นาน เจ้าไม่ควรหลอกให้ท่านอาฟงมีความหวัง”

“หม่อมฉันจะไม่พูดอะไรที่หม่อมฉันทำไม่ได้เพคะ องค์ชายเถิดเพคะ หากว่างนักก็ช่วยเหล่าทหารตักน้ำให้เต็มถังจะได้เต็มเร็วขึ้น”

พูดจบลู่เสียนก็มีจัดการกับสมุนไพรต่อ ส่วนองค์ชายแม้จะไม่พอใจแต่ก็ไปช่วยจัดการนำน้ำมาเทจนเต็มถัง ลู่เสียนที่พึ่งเข้ามาในกระโจมพร้อมสมุนไพรที่บดเป็นผงแล้ว มองน้ำในอ่างอย่าพอใจ

“พวกเจ้าออกไปเตรียมถ้วยยา หากข้าปรุงยาเสร็จจะเรียกเข้ามา”

“ขอรับท่านหมอ”

เหล่าทหารออกไปตามคำสั่ง องค์ชายยืนมองลู่เสียนเขายิ้มออกมาอย่างภูมิใจ ที่นางสามารถคุมทหารของเขาได้ ลู่เสียนเดินไปที่อ่างน้ำก่อนจะนำสมุนไพรเทเข้าไปในอ่างทันที เดิมทีพวกนี้เป็นแค่สมุนไพรบำรุงเท่านั้น นางแค่นำมาผสมเพื่อให้กลบกลิ่นเลือดของนาง

“ข้าขอยืมมีดสั้นหน่อย”

องค์ชายหยิบมีดให้นาง เพราะอยากรู้ว่านางจะทำอะไร ทันทีที่เห็นลู่เสียนกรีดฝ่ามือตัวเองและนำเลือดหยดลงไปในน้ำก็เบิกตากว้าง เดิมก็รู้ว่าเลือดนางรักษาแผลได้ แต่ไม่ได้คิดว่านางจะยอมนำมารักษาทหารของเขาเช่นนี้ นางต้องการอะไรกันแน่ เป็นไปได้หรือที่จะมีคนยอมให้ยาที่วิเศษเช่นนี้กับคนอื่นโดยไม่หวังผลตอบแทนอะไร

“เจ้าต้องการอะไร”

“แค่ตอบแทน ค่าเสบียงที่เจ้าชอบว่าข้าไง”

ลู่เสียนยิ้มออกมาจาง ๆ แผลที่นางกรีดเริ่มกลับมาสมาน ลู่เสียนจึงต้องกรีดที่ฝ่ามืออีกครั้ง นางทำแบบนี้อยู่หลายครั้งจนได้ปริมาณเลือดที่ต้องการ ลู่เสียนในตอนนี้ตาพร่าเบลอ องค์ชายที่สังเกตอาการแปลก ๆ ของลู่เสียนก็รีบเข้ามาพยุงนางทันที

“เจ้าเป็นอะไร”

“ช่วยหยิบยาขวดสีขาวในเสื้อข้าให้ข้าหน่อย”

ลู่เสียนพูดออกมาเบา ๆ องค์ชายหยิบยาตามที่นางบอก แม้จะโดนร่างกายนางบางอย่างโดยไม่ต้องใจ เขาเปิดจุกขวดก่อนจะส่งให้นาง ลู่เสียนรับมาดื่มทันที ทันทีที่ดื่มจนหมดขวดแสงสีทองก็เปล่งออกจากตัวของนางแล้วจางหายไป

“ข้าดีขึ้นแล้ว”

“เจ้าเป็นอะไร”

“ข้าแค่เสียเลือดมากไป เจ้าห่วงข้าเกินไปแล้ว”

ลู่เสียนยิ้มออกมาอย่าล้อเลียน นางลงมือผสมน้ำตรงหน้าให้เข้ากัน

“พวกเจ้าเข้ามาได้แล้ว”

ทหารเข้ามาด้านใน ก่อนจะมองไปที่น้ำในอ่างที่มีสีดำ และมีกลิ่นสมุนไพรรุนแรง

“ตักใส่ถ้วยยาและไปให้ทุกคนดื่ม หากผู้ใดมีแผลก็ตักไปให้มากหน่อย ให้ทาลงบนที่มีบาดแผล แม้คนที่หายใจรวยรินก็ต้องให้ดื่ม วันนี้ต้องไม่มีใครตายอีก เข้าใจไหม”

“ขอรับ”

องค์ชายที่ยืนนิ่งอยู่นาน มองการกระทำตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม เขาไม่แน่ใจ ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นางเริ่มมาอยู่ในสายตา จนตอนนี้แทบละสายตาจากนางไม่ได้ แต่ที่แน่ใจตอนนี้ สตรีเช่นนางควรที่แต่งเข้าตำหนักเขาและเป็นสนมเอกหรือฮองเฮา หาใช่ไปเป็นอนุให้ตระกูลจาง!!!