บทที่ 34 นางโลมงดงามหรือไม่??

“ท่านหมอหญิง”

ลู่เสียนที่กำลังป้อนยาที่นางปรุงให้เหล่าทหาร หันไปมองทางต้นเสียงพบว่าท่านลุงที่เคยนอนหายใจรวยริน ตอนนี้ลุกขึ้นและเดินมาหานาง ลู่เสียนส่งยาให้ทหารข้าง ๆ เพื่อให้เขานำไปป้อนคนเจ็บต่อ

“ท่านดีขึ้นแล้ว”

“บุญคุณของท่านอาฟงและพวกข้าจะไม่มีวันลืม”

ลู่เสียนมองอาฟงและเหล่าทหารที่รักษาจนหายดี ตอนนี้กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้านาง ลู่เสียนทำตัวไม่ถูก นางที่เป็นแม่เล้าไม่เคยคิดว่าจะทำประโยชน์จนมีคนยอมคุกเข่าตรงหน้าขนาดนี้

“เหอะ สตรีชั้นต่ำ”

หมอเฒ่าพูดออกมาเบา ๆ ที่เห็นภาพนั้น ก่อนที่เขาและบรรดาหมอต่างพากันออกไปจากตรงนั้น พวกเขาไม่พอใจ นางมีสิทธิ์อะไรมาแย่งความชอบ ทหารสวะพวกนั้นก็กระไร ยกย่องสตรีชั้นต่ำได้อย่างไรกัน เมื่อถึงกระโจมพวกเขาก็ได้พูดถึงยารักษาที่วิเศษของลู่เสียน

“ยาของนาง ข้าไม่เคยเจอ สามารถรักษาบาดแผลจนหายภายในเวลาเพียงไม่นาน แม้คนที่ใกล้ตายพอดื่มกลับลุกขึ้นมาเดินเหมือนไม่เคยเจ็บป่วยมาก่อน”

“ใช่ท่านอาจารย์ข้าลองดมยาของนาง ก็มีเพียงกลิ่นของยาที่บำรุงร่างกายแต่ที่ข้าแปลกใจคือกลิ่นของเลือดที่ปนอยู่แม้กลิ่นจะจางมากแต่ข้าที่อยู่กับสมุนไพรมาทั้งชีวิตย่อมแยกออก หรือนางจะมียาสูตรลับ”

“แล้วอย่างไร นางนำยาไปปรุงในกระโจมองค์ชาย เจ้ากล้าเข้าไปหรืออย่างไร เห็นหรือไม่องค์ชายเอาแต่มองนาง เห็นทีอีกไม่นานนางคงมาคุมโรงหมอแทนท่านอาจารย์เป็นแน่”

เปรี๊ยะ!!!!

เสียงแก้วแตกกระทบกับพื้นด้วยฝีมือของหมอเฒ่า กว่าเขาจะได้คุมที่นี่ต้องแลกมาด้วยความสามารถมากมาย แล้วนางเป็นใครกล้ามาคิดแทนที่

“ท่านอาจารย์อย่าร้อนใจไป นางปีศาจนั้นย่อมสู้ท่านไม่ได้”

หมอเฒ่าที่ได้ยินเช่นนั้นก็กระตุกยิ้ม พลางคิดบางอย่างได้

“ใช่แล้วนางเป็นปีศาจ ยาของนางล้วนมาจากเลือดของปีศาจ ไม่นานผู้ที่ดื่มเข้าไปไม่ช้าจะกลายเป็นสมุนของนาง องค์ชายที่เป็นเช่นนั้นข้าเกรงว่าจะโดนนางปีศาจสะกดจิตไว้...”

เหล่าหมอที่นั่งฟังต่างตกใจ แต่เมื่อคิดตามยาของนางนั้นวิเศษเกินไป ไม่มียาใดที่ทำให้คนใกล้ตายแล้วฟื้นมาได้หรอก แล้วองค์ชายมิเคยแม้แต่จะสนใจสตรีในวันที่อุ้มนางเข้ามาพวกเขาก็ได้แต่แปลกใจ หากนางเป็นปีศาจนั้นย่อมหมายถึงองค์ชายโดนนางล่อลวง

“พวกเราควรทำเช่นไรท่านอาจารย์”

“ทำได้เพียงกระจายข่าวออกไป ให้พวกเขาขับไล่นางออกไปจากค่าย แต่เรื่องนี้ต้องระวังจะให้ถึงพวกเราไม่ได้”

“ขอรับศิษย์จะระวัง”

กระโจมองค์ชาย

ลู่เสียนมองชุดสีขาวสะอาดของนางที่ตอนนี้เปื้อนเลือดจนแทบจะกลายเป็นสีแดง

“อยากอาบน้ำจัง.....หากท่านพี่อยู่คงเร่งหาอ่างน้ำมาให้ข้าอาบเป็นแน่”

ลู่เสียนยิ้มออกมาเมื่อคิดภาพสามีของนางวิ่งวุ่นเตรียมน้ำให้นาง องค์ชายที่เข้ามาเขาได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที เหตุใดนางเอาแต่คิดถึงเจ้าลู่จื้อนั่น แค่อาบน้ำไม่ใช่หรือไง เขาเองก็ทำเพื่อนางได้

“เสียงบ่นของเจ้าทำข้ารำคาญ”

“ใครใช้ให้ท่านฟัง”

องค์ชายมองลู่เสียน ชุดที่เคยสะอาดของนางเต็มไปด้วยเลือดของทหาร

“ไปกับข้า”

“ไปไหน” ???

“สภาพเจ้าในตอนนี้อยู่ที่นี่ได้หรือไง”

องค์ชายไม่พูดอะไรต่อเขาเข้าไปจับมือลู่เสียนแล้วออกแรงดึงนางออกมาจากกระโจม เหล่าทหารที่อยู่ด้านนอกไปมองภาพองค์ชายที่ลากท่านหมอออกจากกระโจม ก่อนจะอุ้มนางขึ้นม้าแล้วขี่ม้าออกไป โดยมีเสียด่าทอของท่านหมอไม่ขาดสาย

“เจ้าคิดว่าท่านหมอเป็นเช่นไร”

“นางย่อมใจดี มีเมตตา เจ้าถามทำไม”

“เจ้ารู้หรือไม่อาฟง ตอนนี้มีข่าวของท่านหมอดังไปทั่วค่าย ว่านางเป็นปีศาจปลอมตัวมาเพื่อยั่วยวนองค์ชาย และยาที่นางให้พวกเรากันนั่นมาจากเลือดปีศาจของนาง เพื่อที่จะใช้เราเป็นสมุนของนางเพื่อดูดพลังชีวิต”

อาฟงที่ได้ฟังกำมือแน่น เขาปรายตาไปที่ทหารข้าง ๆ ท่านหมอนะหรือล่อลวงองค์ชาย จากที่เขาเห็นมีแค่องค์ชายที่อยากเข้าใกล้นาง แล้วหญิงจิตใจดีเช่นนางนะหรือจะมาดูดพลังชีวิต ดูก็รู้นางกลัวพวกเขาเพียงใดในตอนที่เจอครั้งแรก นางเอาระวังตัวจนพวกเขาต้องเป็นฝ่ายพูดคุยกับนาง อาฟงเอื้อมมือไปบีบคอคนข้าง ๆ

“ใครที่มันบังอาจใส่ร้ายท่านหมอหญิง บอกข้ามา!!!!”

เมืองหน้าด่าน

ลู่เสียนมองผู้คนตรงหน้าด้วยความตื่นตา ด้านหน้านางเป็นตลาดที่ผู้คนพลุกพล่าน องค์ชายพานางมาที่นี่เหตุใดนางไม่เคยรู้ว่ามีเมืองอยู่ใกล้ ๆ ผู้คนต่างแต่งกายแตกต่างกัน ลู่เสียนที่นั่งอยู่บนหลังม้ากับองค์ชาย มองอย่างสนใจ ส่วนองค์ชายเองที่เห็นนางเป็นเช่นนี้ก็ยิ้มอย่างพอใจ

“ข้าจะพาเจ้าไปอาบน้ำ แล้วหากเจ้าอยากออกมาซื้อของข้าจะพามา”

“ข้าไม่เคยรู้ว่ามีที่นี่”

“ข้าไม่เคยบอกเจ้าจะรู้ได้อย่างไร โง่หรือไง”

เหอะ เจ้านะสิโง่ ลู่เสียนมองไปรอบ ๆ ก่อนสายตาจะไปหยุดที่หอที่หอนางโลมที่มีผู้หญิงใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นมาเรียกแขกด้านหน้า ลู่เสียนมองอย่างสนใจก่อนจะหันไปถามคนด้านหลัง

“สตรีในหอนางโลมนั่นสวยหรือไม่”

“........”

“แล้วนางโลมอันดับหนึ่งของที่นี่หน้าตาเป็นเช่นไร”

“.......”

องค์ชายไม่ได้ตอบอะไรเขาเพียงบังคับม้าให้หยุดหน้าโรงเตี๊ยม เขาลงจากม้าก่อนจะอุ้มลู่เสียนลงมา

“ว่าอย่างไร....นางงดงามหรือไม่”

ลู่เสียนยังคงถามต่อ นางมีความคิดว่าหากงดงามถูกใจนาง นางจะขอซื้อตัวไปไว้ที่หอนางโลมของนาง

“ขอห้องพักที่ดีที่สุด”

“ตามข้ามาได้เลย”

ลู่เสียนและองค์ชายเดินตามไป ก่อนจะหยุดที่ห้องสุดทางเดินทั้งสองเดินเข้าไปพบห้องที่กว้าง พร้อมเตียงสองเตียงที่ตั้งอยู่ ลู่เสียนเดินสำรวจห้อง

“คืนนี้ก็พักที่นี่ เจ้าไปอาบน้ำเถิด เดี๋ยวข้ามา”

พูดจบองค์ชายก็เดินออกไป ลู่เสียนเดินเข้าไปสำรวจอ่างอาบน้ำที่อยู่หลังฉากกั้นห้อง นางมองไอร้อนพร้อมกลีบดอกไม้ลอยอยู่บนผิวน้ำ ก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ ลู่เสียนจะค่อย ๆ ปลดชุดออก ก่อนจะลงไปแช่น้ำอย่างสบายใจ

หอนางโลมเมืองหน้าด่าน

องค์ชายมองหอนางโลมตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจออกมา สถานที่เช่นนี้เดิมทีเขาไม่คิดแม้แต่จะย่างกายเข้าไป แต่เพราะนาง....

‘สตรีในหอนางโลมนั่นสวยหรือไม่’

‘แล้วนางโลมอันดับหนึ่งของที่นี่หน้าตาเป็นเช่นไร’

เหอะ ข้าจะตอบนางได้เช่นไร ในเมื่อเขาเองไม่เคยแม้แต่จะเข้ามาที่นี่

“คุณชายท่านนี้ เชิญเข้ามาก่อนเจ้าค่ะ อะ ข้าเจ็บนะ”

“อย่าแตะตัวข้า”

องค์ชายพูดขึ้น ก่อนจะปล่อยแขนสตรีตรงหน้า เข้าเดินเข้าไปในหอนางโลมก่อนจะมองไปรอบ ๆ เพื่อหาบางอย่าง

“คุณชายหาผู้ใดอยู่หรือเจ้าคะ”

“นำตัวสตรีที่คิดว่างดงามที่สุดมาให้ข้า”

องค์ชายพูดจบก็โยนทองไปให้แม่เล้า นางรับทองออกมาก่อนจะกัดมันเมื่อเห็นว่าเป็นทองแท้ก็ยิ้มออกมา

“คุณชายรอคืนนี้ดีหรือไม่ วันนี้มีสาวงามที่ข้าเพิ่งได้มา นางงดงามยิ่งงดงามยิ่งกว่านางโลมอันดับหนึ่งของเรา คืนนี้ท่านรอประมูลนางดีหรือไม่”

“เจ้าแน่ใจว่างดงามที่สุด” ???

“เจ้าค่ะ นางผู้หญิงจากแคว้นอื่น ข้าพึ่งได้นางมา หากท่ารอหน่อย อะ.....อะไรเจ้าคะ ทำไมให้ทองข้ามากถึงเพียง”

“ข้าซื้อนางไปเอานางตัวนางมา”

แม่เล้ามองทองในมือ ที่องค์ชายพึ่งโยนมาให้นาง ทองขนาดนี้ซื้อหอนางโลมนางทั้งหอก็ยังได้ แต่เขาโง่หรือไรนำมาซื้อเพียงหญิงคนเดียว แม้จะเสียดายที่นางงดงาม แต่ถ้าแลกกับทองขนาดนี้

“ไปเอาตัวนางมาส่งให้คุณชาย”

ไม่นานหญิงสาวที่ใส่ชุดน้อยชิ้นก็ถูกพาตัวมา นางถูกมัดมือและปากไว้ แม่เล้าส่งเชือกที่มัดมือนางให้กับองค์ชาย

“นี่นะหรืองดงามของเจ้า”

ลู่เสียนของข้างดงามกว่าเป็นไหน ๆ องค์ชายลากหญิงสาวออกจากหอนางโลม แต่นางขัดขืนไม่เดินตาม

“ขี้เหร่อย่างเจ้าข้าไม่ชายแต่แลหรอก หากเจอนางแล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป”

พูดจบก็ลากนางออกมา โชคดีที่โรงเตี๊ยมกับหอนางโลมอยู่ไม่ไกลเลยใช้เวลาไม่นาน เขาเปิดประตูก่อนจะผลักนางเข้าไป

“อะไรของเจ้า”

ลู่เสียนที่นั่งจิบน้ำชาอยู่ตกใจที่เห็นองค์ชายพาหญิงสาวที่ตอนนี้ลงไปนอนกับพื้นมาด้วย ลู่เสียนรีบเข้าไปพยุงนางทันที

“ก็เจ้าอยากเห็นข้าเลยพามา”

“???”

ลู่เสียนมองอย่างไม่เข้าใจ นางแกะเชือกที่มือกับปากของหญิงสาวตรงหน้า

“นางโลมไง เจ้าถามว่าที่งามที่สุดหน้าตาเป็นเช่นไร ข้าก็พามาแล้ว”

“นี่เจ้า!!ไปซื้อนางมา???”

“ใช่ ข้าดูแล้วก็ไม่เห็นงดงาม เจ้ารีบ ๆ ดูแล้วให้นางออกไปได้แล้ว”

ลู่เสียนมองหญิงสาวตรงหน้า ไม่งดงาม ไม่งดงามอะไร นางงดงามจนลู่เสียนละสายตาจากนางไม่ได้ นี่ใช่นางโลมจริง ๆ งั้นหรอ

“ข้ามิใช่นางโลม ข้าเป็นองค์หญิง!!!”

“เหอะ ข้าพึ่งซื้อเจ้ามาจากหอนางโลม ย่อมต้องเป็นนางโลม”

“เจ้านะสิ คนเถื่อน !!!!”

ผู้หญิงคนนั้นและองค์ชายต่างถกเถียงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ลู่เสียนมองทั้งสองก่อนจะขยี้ตา นี่นาง...เห็นด้ายแดงงั้นหรอ.... แล้วทำไม ด้ายแดงที่ปกติจะพันอยู่ที่ข้อมือ ถึงไปพันที่คอของทั้งสอง

“พวกเจ้า....”

ลู่เสียนเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะยกมือนางมาดู เหตุใดด้ายแดงของทั้งสอง จึงมาผูกที่ข้อมือนาง....