บทที่ 32 ให้เจ้าขึ้นเป็นฮองเฮา จะยอมหรือไม่

วังหลวง ตำหนักฮองเฮา

“เจ้าพวกลูกโง่ เป็นบ้ากันไปหมดแล้ว”

“ใช่เพคะ ตั้งแต่นางปีศาจนั่นเข้าวังมาบรรดาองค์ชายก็เป็นไป พวกเขาเอาแต่พร่ำเพ้อถึงชื่อนางปีศาจนั่น”

“ใช่เพคะ แม้แต่ลูกสี่ที่เชื่อฟัง ตอนนี้ก็.....”

เหล่าพระสนมต่างแสร้งร้องไห้ออกมา มีเพียงมารดาขององค์ชายหกและองค์ชายเจ็ดที่กลอกตามองบนให้กับการแสดงของพวกนาง ที่มาแสร้งเสียใจเช่นนี้ ก็เพราะว่าเหล่าองค์ชายต่างจะหันหลังให้บัลลังก์ไม่ใช่หรือไง

“ฮองเฮาเพคะ โปรดเมตตาช่วยพวกหม่อมฉันด้วยเพคะ”

ฮองเฮาปรายตามองพวกนาง นางในตอนนี้ไม่มีบุตรแม้แต่คนเดียว แต่ยังคงอยู่ในตำแหน่งนี้ได้เพราะอำนาจที่มีของตระกูลที่หนุนหลังนางอยู่ เมื่อปีที่แล้วหมอหลวงบอกว่าที่นางไม่อาจมีบุตรได้เพราะอาการป่วยของนาง บรรดาสนมที่รู้ข่าวก็ต่างพาบุตรชายมาเยี่ยมนาง แม้พูดว่ามาเยี่ยมแท้จริงแค่มาเยาะเย้ยนาง แล้วนี่อะไร ต้องการให้นางออกหน้าให้ เพียงเพราะจะจัดการลูกสาวแม่ทัพคนหนึ่ง ช่างน่าสมเพช

“ข้าคงช่วยอะไรไม่ได้”

“ฮองเฮา นางจะแต่งองค์ชายทั้งหกคนพร้อมกันนะเพคะ!!!”

“พวกเจ้าจะโวยวายไปทำไม เอาอย่างน้องหญิงหกสิบุตรชายนางทั้งสองคนมีภรรยาคนเดียวกันนางยังไม่เดือดร้อน”

ฮองเฮาเอ่ยขึ้นพลางจิบน้ำชา

“เพคะ มันคือความสุขของลูกหกและลูกเจ็ดหม่อมฉันเองก็ตามใจพวกเขามาตั้งแต่เด็กแล้ว จะตามใจอีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร หม่อมฉันคิดว่าผู้เป็นแม่ย่อมอยากเห็นลูกมีความสุขเพคะ”

“ความสุขอะไรกัน มันผิดประเพณี ฮองเฮาเพคะหม่อมฉันคิดว่า ตระกูลจางกำลังคิดก่อกบฏเพคะ ในมือของตระกูลจางมีกองกำลังทหาร หากแต่งเหล่าองค์ชายเข้าไปนั้นหมายความว่าอำนาจทุกตระกูลจะอยู่ที่ตระกูลจาง อำนาจและกองกำลัง ฮองเฮาทรงคิดดูเพคะจะเกิดอะไรขึ้น”

พระสนมผู้เป็นมารดาขององค์ชายห้าเอ่ยออกมาเสียงเรียบ หากต้องการให้ฮองเฮาผู้นี้ช่วย มีแต่จะต้องบอกว่านางจะเสียผลประโยชน์อะไร จางลู่เสียนเจ้าวางแผนจะทำอะไรกับบุตรชายข้ากันแน่ หากเจ้าหลอกใช้ข้าจะฆ่าเจ้าเอง...

1 อาทิตย์ต่อมา

ค่ายทหาร

ลู่เสียนนั่งกินองุ่นตากแห้ง ก่อนจะเท้าคางตั้งศอกกับโต๊ะ สายตาทอดมองไปยังเหล่าทหารและองค์ชายที่กำลังฝึกอย่างขะมักเขม้น หลายวันมานี้นางเริ่มคุ้นชินกับค่ายทหาร บรรดาทหารในค่ายต่างรู้จักนางในนามหมอหญิงประจำตัวขององค์ชาย ส่วนท่านพ่อและพี่ชายของนาง กำลังเดินทางกลับมาคาดว่าอีกสามหรือสี่วันก็น่าจะถึงค่าย

“เจ้าหยุดกินบ้างได้ไหม”

เหอะ ที่ยังคงไม่เปลี่ยนก็มีแต่เรื่องนี้ ลู่เสียนเงยหน้ามององค์ชายที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ

“เจ้ากินจนเสบียงทหารจะหมดแล้ว ข้าหันมาทีไรก็เห็นแต่เจ้ากิน กิน กิน กินอย่างเดียว”

องค์ชายพูดเสียงเข้ม เขาแค่อยากแกล้งนาง การกระทำของนางทำให้เขาไม่อาจละสายตาจากนางได้

“ก็ข้าตรอมใจ....ท่านก็รู้ หากข้าทำให้ท่าลำบากเช่นนั้นองุ่นแห้งชามนี้ท่านนำคืนกองเสบียงเถอะ”

ลู่เสียนแสร้งทำสีหน้าสลดลง ก่อนจะผลักชามองุ่นไปทางองค์ชายเบาๆ

“เหอะ องุ่นชามเดียว เจ้าเอาเถอะ”

พูดจบองค์ชายก็เดินออกไป เหอะหลายวันมานี้นางได้เรียนรู้ องค์ชายผู้นี้แม้จะดูเหี้ยมโหดแต่กลับแพ้ต่อน้ำตาสตรี แม้ปากจะต่อว่านางแต่พอนางแกล้งทำตีหน้าเศร้าหรือบีบน้ำตา เขาย่อมยอมอ่อนข้อให้นาง ครั้งนี้ก็เช่นกัน

“เจ้าดูมีความสุข”

ลู่เสียนหันไปทางต้นเสียงพบท่านเทพฉินยืนอยู่นางมองไปรอบ ๆ เพราะกลัวมีใครเห็น

“มีเพียงเจ้าที่เห็นข้า ซีห่าวให้ข้ามาดูเจ้า เจ้าบ้านั่นแม้โดนคุมขังก็ยังจะห่วงเจ้า”

“ท่านเทพซีเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

“ก็คงมาหาเจ้าไม่ได้อีกนาน เห้อให้ตายสิ เมื่อก่อนข้าเองก็อยากได้เจ้าแทบบ้า”

ท่านเทพฉินลูบที่หัวลู่เสียนอย่างเอ็นดู

“แต่เห็นทีคงจะไม่ได้ ข้าไม่อยากมีเป็นหากับเจ้านั่น”

“สักวันท่านจะพบคู่ครองที่ดีเจ้าค่ะ”

“ลู่เสียนสิ่งข้าให้เจ้าทำ เจ้าก็ทำสำเร็จไปได้ครึ่งแล้ว ตอนนี้เพียงแค่ให้พวกเขากำเนิดบุตรเจ้าก็จะสามารถออกจากร่างนี้และไปเกิดในชีวิตที่เจ้าต้องการได้แล้ว”

“ชีวิตที่ข้าต้องการ....”

ลู่เสียนใช้นิ้วเคาะโต๊ะอย่างใช้ความคิด ชีวิตที่นางต้องการนั้นเป็นเช่นไรแล้วนางแทบจำไม่ได้

“หรือหากเจ้าต้องการจะอยู่ที่นี่ต่อก็แต่บอกข้ามา เงื่อนไขข้าในตอนนี้แค่เพียงให้พวกเขาคนใดกำเนิดบุตร ข้อตกลงของเจ้ากับข้าก็จะสิ้นสุดลงทันที”

“ข้าขอคิดก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ย่อมได้ ข้าคงต้องไปจัดการเจ้าโง่ที่กำลังจะพังคุกสวรรค์ก่อน”

“เจ้าค่ะ บอกท่านเทพซีได้หรือไม่เจ้าคะว่าหากทำเช่นนั้น ข้าจะไม่ยอมเจอหน้าท่านเทพอีกเลย”

ท่านเทพฉินยิ้มอย่างพอใจ เห็นทีซีห่าวคงสงบได้สักระยะ เขาขมวดคิ้วทันทีที่นึกบางอย่างได้ ก่อนจะหยิบขวดยาบางอย่างส่งให้นาง ลู่เสียนรับขวดหยกสีขาวมาเมื่อเปิดดูพบว่าด้านในมีน้ำสีทอง

“หากเจ้าร่างกายอ่อนแอหรือถึงขีดจำกัด ก็จงดื่มร่างกายของเจ้าจะเป็นปกติ”

“ข้าคงไม่กรีดเลือดเพื่อใครแล้วล่ะเจ้าค่ะ”

ลู่เสียนยิ้มออกมา ท่านเทพมองนางก่อนจะตัดสินใจพูดบางอย่างก่อนหายตัวไป

“คืนนี้เจ้าจงระวังตัว อย่าได้ยอมเสียสละเพื่อใครหากเจ้าไม่ยินยอม”

กระโจมขององค์ชาย

ลู่เสียนนอนพลิกไปมาบนที่นอนที่อยู่บนพื้นข้างเตียง นางสงสัยในคำพูดของท่านเทพฉิน จนนอนไม่หลับ องค์ชายที่นอนอยู่บนเตียงมองการกระทำของนางที่พลิกไปมา

“เจ้าเป็นอะไร”

“ข้าแค่มีเรื่องต้องคิด”

“ลู่เสียน.....เจ้าอยากเป็นอนุจริง ๆ หรือ หากมีคนให้ตำแหน่งที่ดีกว่าเจ้าจะเปลี่ยนใจจากลู่จื้อหรือไม่”

ลู่เสียนนอนตะแคงหันหน้าไปทางองค์ชาย องค์ชายเองก็มองนางอยู่เช่นกัน ลู่เสียนยิ้มออกมา

“หากไม่ใช่สามีข้า ข้าย่อมไม่เลือก แม้ข้าจะละโมบมากเพียงใด แต่ข้าก็ย่อมต้องเลือกคนที่มาอยู่ข้างกาย”

“แม้ข้าจะแต่งเจ้า แล้วให้เจ้าขึ้นเป็นฮองเฮา เจ้าก็ไม่ยอม???”

“ข้าศึกบุกแล้ว ตั้งทัพ ตั้งทัพ!!!!”

เสียงตะโกนดังไปทั่ว ก่อนจะตามด้วยเสียงดังและเสียงดาบกระทบกันมากมาย มันดังจนลู่เสียนไม่ได้ยินประโยคที่องค์ชายพูดออกมา

“เจ้าแต่งตัว แล้วอยู่ในนี้ห้ามออกไป”

ทั้งสองลุกขึ้น องค์ชายเข้าไปสวมเกราะ ก่อนจะโยนกระบี่ให้ลู่เสียน

“ถือไว้หากผู้ใดเข้ามา หากไม่ใช่ข้าก็ฆ่าให้ตาย”

พูดจบเขาก็ถืออาวุธเดินออกไป ลู่เสียนชักกระบี่ออกจากฝัก ก่อนจะกำไว้แน่นเสียงดาบกระทบกันและเสียงตีกลองดังลั่น หรือนี่จะเป็นสิ่งที่ท่านเทพเตือน ให้ตายสิอย่างน้อยก็ช่วยบอกให้เตรียมใจก่อนไม่ได้หรือไง!!!