15.เข้าใจผิด

เอโลอีสลืมตาขึ้นมาในกลางดึก เธอผล็อยหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า และเมื่อตื่นขึ้นมาอีกทีก็ไม่เห็นท่านลูเซียนนอนอยู่ข้างกายเสียแล้ว..

ในใจเกิดเป็นความรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาพร้อมกับคำถามที่อัดแน่นอยู่ในนั้น..หรือว่าที่เขาจากไปมันเป็นเพราะว่าเขาต้องการบอกกล่าวเป็นนัยๆ ถึงจุดจบของความสัมพันธ์เธอและเขา

เมื่อได้บทสรุปเช่นนั้นอยู่ๆ น้ำตาที่พึ่งจะแห้งเหือดไปมันก็รินไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปหยิบชุดเดรสที่แขวนอยู่มาสวม เอโลอีสใช้หลังมือในการเช็ดน้ำตา

เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว..ในเมื่อเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอเช่นนั้นให้มันจบลงเร็วๆ ก็ดีแล้วล่ะ

เธอจัดการยืนสงบสติอารมณ์อีกพักหนึ่งก่อนจะเดินออกไปจากที่นี่..

เธอไม่ควรกลับไปที่คฤหาสน์ในยามนี้ เพราะอย่างนั้นเอโลอีสจึงเลือกที่จะไปหาเฟมที่คฤหาสน์ ความเจ็บปวดจากตรงส่วนนั้นส่งผลให้การเดินนั้นยากลำบากมากพอสมควร..เธอกัดฟันแน่นพร้อมกับดึงสติของตัวเองกลับมา..

ไม่เป็นไร..เธอจะผ่านความเจ็บปวดนี้ได้ และเธอจะกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้งในเร็ววัน

.

.

“ดูสภาพเจ้าสิ..ให้ตายเถอะไม่บอกก็รู้ว่าเจ้าคงจะพบเจอกับความสัมพันธ์ที่มันไม่สวยหรูเท่าไหร่ใช่ไหม..เอโลอีสไม่ต้องร้อง นี่คือครั้งแรกเพราะอย่างนั้นมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อยที่เจ้าจะก้าวผิดพลาดน่ะ”

ไม่ต้องบอกกล่าวคำใดออกมา แค่เห็นสภาพของสหายรักก็ทำให้เฟมรู้ได้ในทันทีว่าเอโลอีสไปพบเจอเรื่องอะไรมา..อาจจะเพราะว่าครั้งหนึ่งตัวเธอเองก็เคยตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เหมือนกัน..

“วันนี้เจ้าก็นอนกับข้าไปก่อน ข้าจะให้คนไปบอกกล่าวที่คฤหาสน์ อแลงแล้วว่าเจ้าค้างกับข้าที่นี่..คิดเอาไว้แล้วเชียวว่าเจ้าจะต้องหายไปกับหนุ่มหล่อ..คิดแค่ในด้านดีๆ ก็พอ..อย่างเช่นดีแล้วที่ทุกอย่างมันจบลงไวๆ เช่นนี้ เพราะนี่เท่ากับว่าเจ้าไม่ต้องพาตัวเองถลำลึกลงไป..เอโลอีสลองมองดูในกระจกนี่สิ..ข้าไม่เห็นสิ่งใดเลยนอกจากสตรีที่งดงามผู้หนึ่ง สวยขนาดนี้จะไปสนใจบุรุษเพียงผู้เดียวทำไมกัน”

คำกล่าวของเพื่อนรักทำให้หยาดน้ำตาที่กำลังรินไหลของ           เอโลอีสพลันแห้งเหือดลงไป

นั่นสินะเธอจะเสียใจอะไรมากมายนักกับบุรุษที่รู้จักกันได้เพียงสามวันน่ะ..ในเมื่อระหว่างเธอและเขามันเป็นไปไม่ได้เช่นนั้นก็อย่าไปฝืนสิ..

“ข้าเข้าใจแล้ว..”

เฟมยกยิ้มด้วยความพึงพอใจเมื่อเธอมองเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของสหายรัก

“หากเข้าใจแล้วเช่นนั้นก็นอนซะ พรุ่งนี้กลับไปที่คฤหาสน์อแลงแล้วแต่งตัวสวยๆ ออกมา ข้าจะพาเจ้าไปเปิดหูเปิดตาที่งานแข่งม้า..”

เอโลอีสพยักหน้า เธอล้มตัวนอนลงบนเตียงด้วยความรู้สึกที่เริ่มจะกลับเข้าที่เข้าทาง..ไม่เห็นต้องเสียใจเลยสักนิดเดียว เธอจะจดจำท่านลูเซียนเอาไว้ในด้านที่ดีๆ ก็แล้วกัน

 

...............

 

“นั่นคือเรื่องเร่งด่วนนะครับท่านอา..ข้าไม่ต้องการอภิเษกตามที่เสด็จพ่อต้องการ อีกทั้งข้ายังไม่ชอบเลดี้ผู้นั้นอีกต่างหาก..”

นี่คือเรื่องสำคัญที่เจ้าหลานชายตัวดีเรียกเขาออกมาคุยกลางดึก ทั้งๆที่เวลานี้เขาควรจะได้นอนกอดเอโลอีสให้ฉ่ำปอด แต่เขาต้องมานั่งแก้ปัญหาให้เจ้าเด็กนี่..

“ให้ตายสิ เจ้าคือองค์รัชทายาทและเจ้าไม่ควรคาดหวังงานแต่งที่เจ้าสามารถเลือกได้เองสิ..การแต่งงานของเจ้านั้นต้องคำนึงถึงหลายอย่าง ทั้งเรื่องฐานะทางสังคมของครอบครัวอีกฝ่าย ความเหมาะสมและคู่ควร..เจ้าคือว่าที่องค์จักรพรรดินะ..เจ้าจะมาเอาแต่ใจในเรื่องการแต่งงานไม่ได้”

องค์รัชทายาทก้มหน้าลงด้วยความห่อเหี่ยวในทันที

“ท่านอาต้องช่วยข้าสิครับ..ในเรื่องเช่นนี้ท่านถนัดไม่ใช่รึไง ท่านก็แค่ไปแกล้งเข้าหาสตรีผู้นั้นสักหน่อย ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาของท่านอาแล้วข้าเชื่อว่าสตรีผู้นั้นจะต้องชอบท่านอาอย่างแน่นอน”

ลูตินยกมือขึ้นมาก่อนจะพาดมันลงไปที่หลังขององค์รัชทายาทอย่างแรง

“ถึงแม้ว่าข้าจะนอนกับสตรีไม่ซ้ำหน้า แต่สตรีทุกนางที่ข้านอนด้วยนางเต็มใจ อีกทั้งข้าเลือกแต่สตรีที่ยังไม่มีคู่หมั้นหรือว่าครอบครัว..ข้าไม่มีทางช่วยเจ้าทำลายชื่อเสียงของสตรีอย่างแน่นอน! ปัญหาของเจ้าก็ไปแก้เอาเองแล้วกัน”

องค์รัชทายาทอ้าปากค้าง เขาแค่อยากขอความช่วยเหลือกับท่านอาเท่านั้นไม่เห็นจะต้องตีและดุด่าเขาเลย

“ข้าพูดผิดอย่างนั้นหรือข้าหลวง”

ข้าหลวงวัยชรายกมือขึ้นมาก่อนจะฟาดลงไปที่แผ่นหลังขององค์รัชทายาทอีกหน

“ไม่ใช่แค่กล่าวผิด แต่พระองค์ไม่สมควรตรัสเช่นนั้นออกมาเลยนะพ่ะย่ะค่ะ..หากทรงคิดแผนการที่ชั่วร้ายเช่นนั้นอีกคราวหน้ากระหม่อมจะไม่เพียงแต่ตีเท่านั้นแต่จะสั่งกักบริเวณพระองค์ด้วย”

องค์รัชทายาทยกมือขึ้นมาลูบแผ่นหลังของเขาเบาๆ ตรงที่ถูกตี..

“ข้าจะไม่คิดหรือว่าทำเช่นนั้นอีกแล้วครับ ขอโทษด้วย”

.

.

ลูตินกำลังเร่งฝีเท้าเพื่อกลับไปที่ห้องนอนของเขา ที่นี่คือพระราชวังที่เขาอยู่ตั้งแต่เด็ก เขาไม่เคยพาสตรีคนไหนเข้ามาที่นี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว จะนับว่าเอโลอีสคือสตรีคนแรกที่เขาพามาก็ได้..หากบอกกล่าวเช่นนั้นนางคงจะดีใจอย่างแน่นอน..

แต่ยังบอกไม่ได้นะสิเพราะว่าเขายังไม่ได้เปิดเผยตัวตนออกมาเลยว่าเขาคือแกรนด์ดยุคน่ะ

ในยามนี้เธอยังคงเข้าใจว่าบุรุษแสนเร่าร้อนที่คว้าเดือนและดาวมาให้เธอคือลูเซียนจนๆ คนนั้น

ลูตินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เขาเดินขึ้นไปชั้นบนด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ตอนที่เขานอนรวมเตียงกับเอโลอีสนั้น เธอน่ารักมากทีเดียว เธอนอนซบลงบนแขนของเขาพร้อมกับซุกตัวเข้าหาราวกับลูกนกตัวน้อย..

เขาเปิดประตูออกอย่างแผ่วเบาเพราะไม่ต้องการรบกวนการนอนของเธอ..

“.....”

แต่สิ่งที่ลูตินพบเจอคือเตียงนอนที่ว่างเปล่า เขาขมวดคิ้วในทันทีก่อนจะเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ

ไม่มี..ไม่มีร่องรอยของเอโลอีสอยู่ที่นี่เลยแม้แต่นิดเดียว เขาพยายามเดินตามหาเธอในห้องนอนที่แสนกว้างใหญ่แต่กลับไม่พบเจอ   เอโลอีสเลยแม้แต่เงา

“สตรีที่อยู่ในห้องนอนของข้านางหายไปไหนกัน!!”

ทหารองครักษ์ที่เฝ้าประตูก้มหน้าลงในทันที

“กระหม่อมเห็นมีสตรีผู้หนึ่งเดินออกไปจากที่นี่เมื่อชั่วโมงที่แล้ว..”

ปกติแล้วท่านแกรนด์ดยุคไม่เคยมาถามหาสตรีที่เดินออกไปเลยนี่ เขาที่ทำงานรับใช้ข้างกายท่านแกรนด์ดยุคมานานไม่เคยทำงานผิดพลาดอยู่แล้ว

“แล้วทำไมพวกเจ้าไม่รั้งนางเอาไว้กัน!!”

เสียงที่กล่าวออกมานั้นมันเต็มไปด้วยความเดือดดาล พวกทหารองครักษ์ต่างคุกเข่าลงในทันทีเมื่อพวกเขามองเห็นโทสะภายในใจของท่านแกรนด์ดยุค

นี่มันเกิดเรื่องอะไรกัน? เธอไปจากเขาได้อย่างไร เขายังไม่ทันได้อนุญาตให้เธอไปจากเขาเลยด้วยซ้ำ!!