17.แต่งงาน

 

ถ้อยคำที่เคาน์มาเอลทิ้งท้ายเอาไว้ ทำให้ซีโมนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เยือกเย็นอย่างบอกไม่ถูก

“ซีโมน..เท่าที่ข้ารู้ครอบครัวของมาเอลล้มหายตายจากไปแล้วใช่หรือไม่ ทั้งมารดา บิดาและญาติพี่น้องล้วนแล้วแต่เสียชีวิตไปหมดแล้วทั้งสิ้น..”

ลูตินเอ่ยถามด้วยแววตาเย็นยะเยือก และนั่นทำให้ซีโมนยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อเบาๆ

“เรื่องนั้นมันก็ใช่..”

“เช่นนั้นหากหมอนั่นตายไปอีกคนเขาก็จะได้พบเจอกับครอบครัวใช่หรือไม่ ข้าควร..ทำให้เพื่อนรักได้พบเจอครอบครัวในเร็ววันอย่างนั้นสินะ”

ซีโมนส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับลูติน เขาอยากจะบอกกล่าวออกไปเหลือเกินว่านั่นเพื่อนนะโว้ย แค่สตรีนางเดียวถึงกับจะฆ่าจะแกงกันเลยงั้นเรอะ!!

“ลูติน..มาเอลก็แค่ล้อเล่น เจ้าอย่าไปถือสาเขาเลยน่า..ตอนนี้หากเจ้าอยากจะเข้าหาเลดี้อแลงจริงๆ คนที่เจ้าควรกังวลคือเซอร์ลาเบนผู้นั้นต่างหาก”

เมื่อลูตินได้ยินเช่นนั้นเขาก็ปรายสายตาไปมองที่เอโลอีส สิ่งที่เขาพบเห็นคือเธอกำลังแย้มยิ้ม..เป็นรอยยิ้มละมุนละไมชวนให้หัวใจรู้สึกอบอุ่น และบุรุษที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ เธอคือเซอร์ลาเบน..เพื่อนวัยเด็กนี่มันช่างน่ารำคาญชะมัดเลยโว้ย!!

หรือว่าเซอร์ลาเบนคือสามีในอนาคตของเอโลอีส ส่วนเขา..เธอมองว่าเขาคือคนคั่นเวลาอย่างนั้นหรือ?

“เหอะ! ดูท่าทางของเซอร์ลาเบนสิ เขาส่งสายตามองไปรอบๆ ราวกับจะบอกกล่าวว่าเลดี้อแลงคือสตรีของเขายังไงอย่างนั้น”

ซีโมนยักไหล่

“ก็แล้วมันไม่จริงรึไงล่ะ ข้าเห็นว่าครอบครัวของเซอร์ลาเบนกำลังจัดเตรียมเรื่องการสู่ขอเลดี้อแลงอยู่นะ นั่นข่าววงในสุดๆ เลยเพราะสตรีคนเมื่อคืนที่ข้าอยู่ด้วยเป็นอาจารย์สอนพิเศษให้น้องชายของเซอร์ลาเบน..ลูตินหากเจ้าอยากจะเด็ดดอกไม้งามดอกนั้นมาเชยชม เช่นนั้นเจ้าต้องรีบหน่อยแล้ว ไม่อย่างนั้นหากเลดี้อแลงแต่งงานไป รับรองได้เลยว่าเจ้าจะต้องเสียใจมากแน่ๆ”

ลูตินรู้สึกว่าหูของเขามันกำลังอื้อไปหมด เมื่อเขาได้ยินคำว่า       เอโลอีสจะแต่งงาน..

.

.

“เป็นยังไงบ้างเอโลอีส ข้าบอกเจ้าแล้วใช่ไหมว่าการเปลี่ยนบรรยากาศมาดูม้าที่กำลังวิ่งแข่งนั้นจะทำให้เจ้าอารมณ์ดีขึ้นน่ะ”

เลดี้เฟมกำลังหัวเราะชอบใจกับถุงเงินของตนเองที่มันมีเหรียญทองอยู่จนเต็มถุง วันนี้เราดวงดีกันมากจริงๆ เพราะไม่ว่าจะแทงม้าตัวไหน ม้าตัวนั้นก็เข้าเส้นชัยหมดทุกตัว

“นั่นสินะ ข้าชอบที่นี่นะ บรรยากาศของที่นี่ครึกครื้นมากทีเดียว”

ในสนามแข่งม้าที่มีทั้งความสุข ความหวัง เสียงหัวเราะและเสียงร้องไห้ เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมชนชั้นสูงทั้งหลายต่างชอบมาใช้เวลาอยู่ที่นี่

“แต่ข้าไม่ชอบที่นี่เลยให้ตายสิเฟม เจ้าพาเอโลอีสเข้ามาในสถานที่เช่นนี้ได้อย่างไรกัน”

ดิโอไม่ชอบใจสายตาของเหล่าบุรุษที่กำลังมองมาที่เอโลอีสเท่าไหร่นัก แล้วยิ่งในช่วงเวลาที่เธอกำลังแย้มยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่ม้าของเธอชนะการเดิมพัน รอยยิ้มนั้นมันช่างเป็นรอยยิ้มที่งดงามจนชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกเคลิบเคลิ้ม..หากเลือกได้ดิโอก็อยากจะเก็บรอยยิ้มของเธอนั้นเอาไว้ดูคนเดียวเท่านั้น..

“เป็นบ้าอะไรกันดิโอ ใจคอเจ้าจะให้เอโลอีสของเราอยู่ที่คฤหาสน์เพียงอย่างเดียวเลยรึไง นางต้องออกมาเปิดหูเปิดตาบ้างสิ ไม่อย่างนั้นเอโลอีสจะหาสามีดีๆ ได้อย่างไรกัน! หวงไม่เข้าเรื่องจริงๆ”

เฟมกล่าวพร้อมกับมองดิโอด้วยแววตาที่ไม่พอใจ

“ก็ข้านี่ไง! สามีดีๆ ที่เจ้ากำลังตามหาให้เอโลอีสน่ะ”

“......”

ความเงียบกำลังปกคลุมเราทั้งสามคนเอาไว้ บรรยากาศครึกครื้นพลันจางหาย เอโลอีสปรายสายตาไปมองหน้าของดิโอด้วยความตกใจกับคำกล่าวที่แสนน่าอึดอัดของเขา แต่เมื่อเธอมองเห็นแววตาที่แน่วแน่และไร้ความล้อเล่นของเขาเอโลอีสก็เดินถอยไปอยู่ด้านหลังของเฟมในทันที

“ฮะ..ฮ่า นั่นเจ้าพูดเล่นอะไรกันดิโอ ให้ตายสินี่มันเป็นเรื่องล้อเล่นที่ตลกชะมัดเลย..มาเถอะๆ มาลงเดิมพันรอบต่อไปกันดีกว่า”

เฟมกำลังพยายามที่จะพลิกสถานการณ์เพื่อให้บรรยากาศแสนครึกครื้นของพวกเราทั้งสามคนมันกลับมาอีกครั้ง แต่ดูเหมือนมันไม่ดีขึ้นเลย

“ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ ข้าจริงจังและท่านพ่อท่านแม่ของข้าก็น่าจะเดินทางไปที่   คฤหาสน์อแลงเพื่อสู่ขอเจ้าแล้วด้วยเอโลอีส ในเมื่อเจ้ารู้เช่นนี้แล้ว เจ้าก็ควรตามข้ากลับไปที่คฤหาสน์เพื่อทำให้เรื่องของเรามันถูกต้องและสมบูรณ์”

นั่นเขาบ้าไปแล้วหรืออย่างไร สู่ขอ? แต่งงาน? ทำไมถึงไม่คิดจะถามเธอสักคำเลยล่ะ

“ดิโอ..เจ้าเป็นบ้าไปแล้วรึไง”

เฟมพยายามบอกกล่าวให้ดิโอหยุดเรื่องของเขาเอาไว้เพียงแค่นั้น ไม่อย่างนั้นระหว่าง ดิโอและเอโลอีสคงมองหน้ากันไม่ติดอย่างแน่นอน

“ดิโอ..ข้าไม่มีความคิดที่จะแต่งงานกับเจ้าเลย ทำไมถึงได้ทำการสู่ขอโดยไม่ปรึกษาหรือเอ่ยถามข้าสักคำล่ะ!!”

เอโลอีสกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ น้ำเสียงของเธอมันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ทั้งสองคนใจเย็นๆ ก่อนนะ ข้าคิดว่าเราควรออกไปคุยเรื่องนี้กันที่อื่นดีหรือไม่ ตามข้ามาสิ..เราอย่ามาเถียงกันตรงนี้เลยนะ”

เฟมจูงมือของเอโลอีสและดิโอเดินออกมาจากสนามม้า ไม่ไกลจากที่นี่คือร้านน้ำชาของเธอเองเพราะอย่างนั้นเฟมจึงพาเพื่อนทั้งสองขึ้นมายังชั้นบนของร้านน้ำชาเพื่อให้พวกเขาทั้งสองได้พูดคุยและทำความเข้าใจกัน

“ข้าดูแลเจ้าได้อย่างแน่นอน การแต่งงานกับข้าจะทำให้เจ้ามีกินมีใช้และสบายไปทั้งชาตินี้ เจ้าจะได้รับเกียรติอันสูงสุดที่ได้เป็นภรรยาของข้า..แล้วมันไม่ดีตรงไหนกันเอโลอีส ข้ามีความจริงใจให้เจ้าเสมอ..แต่ไหนแต่ไรข้าก็ยอมเจ้ามาตลอด..การเป็นภรรยาของข้าจะทำให้เจ้ามีความสุขนะ”

เอโลอีสพ่นลมหายใจออกมายาวผ่านทางปลายจมูก สิ่งที่ดิโอ กล่าวออกมานั้นมันทำให้เธอไม่พอใจเอาซะเลย

“ข้าไม่ได้แต่งงานเพราะต้องการคนดูแลสักหน่อย แต่ข้าจะแต่งงานกับคนที่ข้ารักเท่านั้น!! อีกอย่างก่อนที่เจ้าจะทำการสู่ขอหรือว่าจะพาท่านลุงและท่านป้าไปที่คฤหาสน์ของข้า เจ้าควรมาบอกกล่าวกับข้าก่อนสิ ควรรับฟังความเห็นของข้าไม่ใช่มามัดมือชกข้าแบบนี้ ขนาดยังไม่แต่งงานกันเจ้ายังอยากให้ข้าอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้าเลย แล้วหากแต่งงานกันไปเจ้าไม่กักขังข้าให้เหี่ยวแห้งตายอยู่ที่คฤหาสน์อย่างนั้นหรือ!”

เธอเชิดหน้าไม่แม้แต่จะปรายตามองหน้าเขาด้วยซ้ำ

“ข้าไม่แต่งกับเข้าแน่นอนดิโอ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลเช่นไรข้าก็ไม่คิดแต่งงานกับเจ้า!!”