20.ไม่ยอมให้ทิ้งไปหรอก

จูบของพวกเขาเหมือนการเต้นรำภายใต้แสงจันทร์ ความอ่อนโยนในทุกจังหวะสะท้อนถึงความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ ทุกสิ่งอย่างมันดีงามมากเหลือเกิน ทั้งจุมพิตแสนหวานนี้ สถานที่ที่อยู่ด้านในสวนที่ดูราวกับว่าเรากำลังอยู่ในความฝัน..หากไม่มีเสียงทักทายนั้นของเสด็จพี่ที่ทักทายขึ้นมา

ลูตินละริมฝีปากออกจากกลีบปากแสนเย้ายวนของเอโลอีส เขาดึงรั้งเธอเข้ามาในอ้อมแขนพร้อมกับผลักเธอเข้ามาเพื่อให้ใบหน้างามแนบชิดไปกับหน้าอกแกร่งของเขา และอีกนัยหนึ่งก็เพื่อไม่ให้เสด็จพี่ของเขาเห็นใบหน้าของเธอ

“ลูติน..เจ้าไม่เคยกระทำเรื่องเช่นนั้นในพระราชวัง..เจ้ารู้ถึงจุดยืนของเจ้าดีว่าแกรนด์ดยุคควรปฏิบัติตนอย่างไร”

ลูตินก้มหน้าลงเพื่อเป็นการขอโทษเสด็จพี่ของเขา เขาหลุบตาลงเล็กน้อยเพื่อมองสตรีในอ้อมแขน หากเขามองไม่ผิด ลูตินคิดว่าเขากำลังมองเห็นรอยยิ้มของเธอที่กำลังระบายยิ้มหวานคล้ายสะใจ..

หรือว่านี่คือสาเหตุที่เธอดึงใบหน้าของเขาเข้าไปจูบเพราะต้องการให้เขาถูกตำหนิอย่างนั้นหรือ? หงส์ขาวตัวน้อยในที่สุดก็เริ่มจิกกัดเขาเป็นแล้วอย่างนั้นสินะ

“กระหม่อมขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะเสด็จพี่..คงเพราะว่าสตรีในอ้อมแขนของกระหม่อมนั้นพิเศษมากกว่าสตรีอื่น กระหม่อมก็เลยไม่อาจหักห้ามใจตัวเองได้”

เมื่อกล่าวจบลูตินก็จับเข้าที่ไหล่ทั้งสองข้างของเอโลอีส เพื่อหมุนให้เธอหันหน้าไปหาองค์จักรพรรดิ และเพราะการหมุนที่ไม่ทันได้ตั้งตัว นั่นทำให้เธอเซถลาล้มลงในอ้อมแขนของเขา..

เอโลอีสเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับคำกล่าวของเขา..นอกจากเขาจะไม่ยินยอมถูกเธอเล่นงานแล้ว เขายัง..โต้กลับอย่างสวยงามอีกงั้นหรือ

“..มะ..หม่อมฉันเสียมารยาทแล้วเพคะ ขอถวายความเคารพแด่ดวงอาทิตย์ของจักรวรรดิ”

เธอพยายามหลีกเลี่ยงการกล่าวแนะนำตัวที่ต้องบอกชื่อตระกูลออกไป เพราะว่านี่มันอันตรายนิดหน่อย

“นี่คือเลดี้อแลงพ่ะย่ะค่ะเสด็จพี่ เรากำลังคบหาดูใจกันอยู่”

ลูตินกุมมือของเอาโลอีสเอาไว้พร้อมกับยกมือที่กำลังกุมแน่นของเราขึ้นมาให้องค์จักรพรรดิหรือว่าพี่ชายของเขาดู

เอโลอีสส่ายหน้าเบาๆ เพื่อจะบอกว่าสิ่งที่แกรนด์ดยุคกล่าวออกไปนั้นมันไม่เป็นความจริง แต่ทว่าดูเหมือนพระองค์จะไม่ได้สนใจท่าทีของเธอเลยแม้แต่น้อย

เสียงหัวเราะดังก้องขึ้นมาทั่วบริเวณ องค์จักรพรรดิทรงยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“เลดี้อแลงอย่างนั้นสินะ ข้าจะจดจำชื่อของเจ้าเอาไว้..ไปกันเถิด ข้าไม่อยากรบกวนเวลาของคู่รักสุดร้อนแรง..แต่ลูตินข้าคิดว่าเจ้าพาเลดี้อแลงไปที่พระราชวังของเจ้าจะดีกว่า..เพราะที่นั่นเป็นส่วนตัวแล้วก็เงียบมากทีเดียว เจ้าทั้งสองจะได้พูดคุยกันมากกว่านี้ไง..แล้วก็ว่างๆ พานางมาหาหาข้าบ้างสิ มาทานมื้อเย็นแบบครอบครัวน่ะ”

ไปกันใหญ่แล้ว เอโลอีสอยากจะขัดการสนทนานั้นแล้วบอกกล่าวกับองค์จักรพรรดิว่าพระองค์กำลังเข้าใจผิด อย่างมหันทีเดียว

“พ่ะย่ะค่ะเสด็จพี่..”

หลังจากนั้นองค์จักรพรรดิก็ทรงเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนยินดี ทิ้งให้เอโลอีสยืนแข็งค้างอยู่ตรงนั้น

“นี่เอโลอีส..ได้ยินแล้วใช่ไหมว่าเสด็จพี่ของข้านั้นมีพระประสงค์อยากจะให้ข้าพาเจ้าเข้ามาที่พระราชวังน่ะ เอาไว้ข้าจะส่งคนไปที่      คฤหาสน์อแลงเพื่อส่งบัตรเชิญก็แล้วกัน”

เธอกำลังพยายามหาคำตอบจากการ กระทำของเขา ทำไมกันนะเขาถึงชอบทำให้เธอหมดสิ้นหนทางอยู่เรื่อย

“ทำไมไม่ปฏิเสธไปล่ะคะ ทั้งๆที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย..”

เป็นท่านแกรนด์ดยุคต่างหากที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลย..เขาจะมาปั่นหัวเธอเล่นทำไมกัน

“เรื่องนั้นเป็นเจ้าไม่ใช่รึไงที่ดึงข้าไปจูบ น่ะ เจ้าต้องการทำเรื่องเช่นนั้นเพื่อให้เสด็จพี่ของข้าเห็น ไม่ใช่เพราะว่าเจ้าต้องการแสดงความเป็นเจ้าของข้าหรอกหรือเอโลอีส”

เธอไม่คิดว่าผู้ที่เดินทางคือองค์จักรพรรดินี่ เธอคิดว่าผู้ที่เดินมาคือองค์หญิงหรือไม่ก็จักรพรรดินี..เธอต้องการให้ชื่อเสียงของเขามันเสื่อมเสียบ้าง เพราะหากมีข่าวว่าแกรนด์ดยุคกำลังพลอดรักกับสตรีในพระราชวัง แน่นอนว่าชื่อเสียงของเขาจะต้องป่นปี้แน่ๆ สตรีที่เขาหลอกลวงพวกนางเอาไว้ก็จะได้ตาสว่าง..เหมือนกับเธอในตอนนี้ยังไงล่ะ

“ข้า..ขอตัวก่อนนะคะ”

เธอเลือกที่จะเดินหนีแต่มีหรือที่ลูตินจะยินยอมให้เธอหนีน่ะ เขาเดินเข้าไปหาเอโลอีสแล้วแบกเธอขึ้นมาไว้บนไหล่..

“ท่านแกรนด์ดยุคคะ!!”

“มาจูบข้าแล้วจะทิ้งกันไปง่ายๆ งั้นหรือ ฝันไปเถอะ ข้าไม่ยอมให้เจ้าทิ้งไปง่ายๆ อีกแล้ว”

เธอเคยไปทิ้งเขาตอนไหนกัน เท่าที่จำได้มีเพียงแค่เขาเท่านั้นที่ทิ้งเธอไปน่ะ

“ปะ..ปล่อยนะคะ หากท่านแกรนด์ดยุคไม่ปล่อยข้าจะเรียกคนมาช่วย”

ลูตินแค่นหัวเราะ

“เอาสิ..เรียกเลย จะกรีดร้องให้ดังมากแค่ไหนก็ตามใจเจ้าเลย มาดูกันสิว่าจะมีใครหน้าไหนกล้าเข้ามาขัดขวางข้ารึเปล่า!!”

เขาไม่พูดเปล่าแต่กลับเร่งฝีเท้าให้เร็วมากยิ่งขึ้นเพื่อพาเธอไปยังพระราชวังของเขา..ไปในที่ที่เราใช้เวลาในค่ำคืนแรกด้วยกัน

 

.....................

 

นี่หากเดาไม่ผิด..เอโลอีสหายไปอีกแล้วงั้นเรอะ! มาพระราชวังครั้งที่สองก็ยังคงหายไปเหมือนเดิม หรือว่าเพื่อนรักของเธอหลงทางกันนะ

ในใจของเฟมถึงแม้ว่าอยากจะเพลิดเพลินกับงานเลี้ยงมากแค่ไหน แต่เธอก็อยากจะตามหาเพื่อนรักก่อน

“เลดี้เบนัว..วันนี้ก็ยังคงงดงามเช่นเดิมเลยนะครับ”

เฟมก้มหน้าลงพร้อมกับระบายยิ้มหวานให้กับบารอนนิคที่เราเคยคบหากันอยู่ช่วงหนึ่ง

“สายัณห์สวัสดิ์ค่ะท่านบารอน ขอให้ท่านเพลิดเพลินไปกับงานเลี้ยงนี้นะคะ”

เธอพยายามสลัดหมอนั่นออกไปเพราะขยะที่ทิ้งไปแล้ว..เธอไม่คิดเก็บมันขึ้นมาเชยชมอีกครั้งหรอก เฟมเดินเข้าไปในสวนของพระราชวัง หากเธอจำไม่ผิดครั้งล่าสุดเธอเห็นเอโลอีสยืนคุยกับบุรุษผู้หนึ่งที่นี่ แล้วตอนนี้เพื่อนตัวดีของเธอหายไปไหนกันนะ

“นี่คือกลยุทธ์การเรียกร้องความสนใจแบบใหม่อย่างนั้นหรือครับเลดี้เฟม ทำเป็นไม่สนใจแต่สุดท้ายเลดี้ก็เดินเข้ามายังที่ห่างไกลผู้คนราวกับจะยั่วข้ายังไงอย่างนั้น”

สิ่งที่พลาดมากที่สุดในชีวิตของเธอคือการ..คบกับหมอนี่อย่างนั้นสินะ เฟมปัดมือของบารอนนิคออกไปในทันทีด้วยความรู้สึกขยะแขยง

“ข้ามาตามหาเอโลอีสค่ะ ไม่ได้คิดจะเรียกร้องความสนใจอะไรจากท่านเลยหากรู้แล้วก็..เชิญกลับไปยังงานเลี้ยงเถอะค่ะ”

คำกล่าวที่ชัดเจนของเธอดูเหมือนจะไร้ผลเมื่อบารอนนิคก้าวเดินเข้ามาหาเธอใกล้ยิ่งขึ้น

“ของมันเคยๆ กันอยู่แล้ว..ขออีกครั้งไม่ได้รึไงเลดี้เฟม ข้ารู้หรอกน่าว่าเจ้าก็อยาก..กางขาออกสิข้าจะทำให้ก่อน..”

“ผลัวะ!!”

“พูดไม่รู้เรื่องรึไงวะ นางบอกว่าไม่อยากยุ่งกับแกไง!!”

เฟมไม่รู้ว่าท่านเคาน์มาเอลโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ได้อย่างไร      แต่ในยามนี้เขากำลังรัวหมัดใส่หน้าของบารอนนิคอย่างไม่คิดยั้งมือ