19.แกรนด์ดยุค

กับท่านเคาน์มาเอลและท่านซีโมน เอโลอีสเคยเห็นใบหน้าของทั้งสองท่านมาแล้ว เรื่องรูปลักษณ์ของพวกเขา..ต้องยอมรับเลยว่าทั้งสองท่านมีความหล่อเหลาที่โดดเด่นมากกว่าบุรุษผู้อื่นมากทีเดียว นั่นคงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมท่านเคาน์มาเอลและท่านซีโมนถึงได้ใช้ชีวิตเสเพล เป็นคุณชายที่ผลัดเปลี่ยนสตรีไม่ซ้ำหน้า..

เธอก้มหน้าเล็กน้อยเมื่อท่านเคาน์มาเอลส่งยิ้มให้เธอ เขาเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาในงานเลี้ยงแห่งนี้ โดยที่ด้านหลังของท่านเคาน์คือท่านซีโมนที่กำลังยกมือเพื่อทักทายสตรีที่กำลังมองมาทางเขา..

การปรากฏตัวของทั้งสองท่านนั้นสร้างความฮือฮาให้กับงานเลี้ยงมากพอสมควร..เพราะพวกเขาทำให้สายตาของสตรีทุกคู่ในงานเลี้ยงจับจ้องไปที่ใบหน้าของพวกเขาทั้งสอง

“ท่านแกรนด์ดยุคมาแล้ว!!”

บุรุษที่ตามมาเป็นท่านสุดท้ายคือแกรนด์ดยุคอองดรีซึ่งเป็นผู้ได้ชื่อว่าเป็นตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้..

เขาเดินเข้ามาในงานเลี้ยงพร้อมกับปรายสายตาไปรอบๆ ราวกับว่าท่านแกรนด์ดยุคกำลังมองหาผู้ใดอยู่ยังไงอย่างนั้น

และในวินาทีที่เขามองเห็นเจ้าของเรือนผมที่ทองที่มีความสามารถในการปั่นหัวเขาเล่นอยู่หลายวัน สายตาของแกรนด์ดยุคก็จ้องมองมายังที่เอโลอีสที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่

“ใบหน้านั้นราวกับอัญมณีที่สุดแสนจะเลอค่าเลยเนอะว่าไหม สำหรับข้าแล้ว ขอให้ข้าได้นอนร่วมเตียงกับท่านแกรนด์ดยุคสักครั้งหนึ่ง ไม่ว่าอะไรข้าก็ยอมแลกทั้งนั้น”

เหล่าสตรีกำลังอยู่ในอาการแห่งความเพ้อฝัน ไม่บ่อยนักที่ท่านแกรนด์ดยุคจะปรากฏตัวในงานเลี้ยงเช่นนี้..เพราะอย่างนั้นเหล่าสตรีถึงได้จินตนาการไปไกลแสนไกลว่าในคืนนี้บางทีตนเองอาจจะเป็นสตรีผู้โชคดีที่ได้รับเลือกจากท่านแกรนด์ดยุคก็เป็นได้

“..ขออภัยด้วยนะคะ แต่ข้ารู้สึกเหมือนจะไม่ค่อยสบายเลย ขอตัวก่อนนะคะท่านบารอน”

เอโลอีสรู้สึกราวกับว่าร่างกายของเธอกำลังจะทรุดฮวบลงไปตรงนั้น สมองของเธอขาวโพลนไปหมดเมื่อเธอพบเจอกับใบหน้าที่เธอพยายามลืมมาทั้งสัปดาห์..

อีกทั้งยังพบว่าบุรุษที่เธอหลงใหลเขาแทบคลั่ง คือแกรนด์ดยุคอองดรี..เอโลอีสไม่รู้เหมือนกันว่าเธอกำลังเดินไปที่ไหน รู้แค่ว่าเธอต้องไปเพราะเธอไม่สามารถยืนอยู่ตรงนี้ได้ เธอไม่สามารถยืนอยู่เบื้องหน้าของเขาได้เลย..สายตาที่เขามองมาเธอก็ไม่อาจต้านทานไหว!

เธอไม่อยากร้องไห้ออกมาอย่างคนโง่ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนโง่จริงๆ ก็ตามที

“เหอะ! พบเจอกันข้างนอกไม่ได้เพราะต้องทำงานอย่างนั้นหรือ..”

ถึงแม้ไม่อยากจะยอมรับแต่ดูเหมือนว่าเธอจะถูกหลอกเข้าแล้ว มันคือการหลอกลวงที่ทำเอาเธอเจ็บปวดจนรู้สึกเหมือนมีคนเอามีดมากรีดที่หัวใจ

เธอนั่งลงที่สวนด้านหลังของพระราชวัง ตรงนี้ไม่ค่อยมีผู้คนมากนักเพราะอย่างนั้นมันคงดีที่เธอจะได้นั่งลงเพื่อสงบสติอารมณ์..

คำกล่าวของเขามันเสียบคาอยู่ในส่วนลึกของหัวใจโดยไร้วิธีดึงออก ร่างกายของเธอชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า..เขาคงสนุกมากทีเดียวที่ได้กล่าวคำหลอกลวงเหล่านั้นออกมา..เพื่อเรียกความสงสารจากเธอน่ะ

เจ็บชะมัดเลย!! แค่หายใจเข้าก็ปวดร้าวไปทั้งอก เธอกำมือแน่นด้วยความรู้สึกที่ทั้งแค้นและทั้งโกรธ..

“หนีมาอีกแล้วอย่างนั้นหรือ เจ้าเป็นพวกชอบหนีหรืออย่างไรกัน”

เอโลอีสขบเม้มริมฝีปากแน่นไม่ต้องคาดเดาก็รู้ว่าเจ้าของคำกล่าวนั้นคือใคร..เขาจะตามมาทำไมกัน ตามมาตอกย้ำให้เธอเจ็บปวดมากกว่าเดิมอีกอย่างนั้นหรือ?

“ข้าต้องเรียกท่านว่าอย่างไรดีล่ะคะ พอดีว่าข้านึกคำเรียกไม่ออก..ข้าไม่แน่ใจว่าจะต้องเรียกท่านว่าท่านลูเซียนหรือว่าท่านแกรนด์    ดยุคดี”

เขาเหยียบย่ำความรู้สึกของเธอซ้ำๆ อย่างไม่สนใจว่าเธอจะเป็นอย่างไร สำหรับเขาแล้วคงมีสิ่งเดียวที่เขาต้องการจากเธอนั่นก็คือการร่วมเตียงสักครั้ง..แล้วแยกย้ายกันไป แต่ทว่าทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวเบื้องหน้าของเธออีกล่ะ ในเมื่อเขาได้สิ่งที่เขาต้องการไปแล้ว หรือว่าเขายังมีอะไรที่ไม่ได้จากเธอไปอีกนะ

“ข้าเบื่อหน่ายกับการเล่นละครเสแสร้งเป็นชายหนุ่มที่แสนอบอุ่นแล้วละสิ เพราะอย่างนั้นเจ้าควรจะเรียกข้าว่าท่านแกรนด์ดยุคอองดรีสิถึงจะถูกต้อง”

เขาไม่ควรพูดอะไรแบบนั้นออกไปเลย..ไม่ควรเริ่มต้นการสนทนาของเราด้วยความเอาแต่ใจของเขา แต่ทำยังไงได้ในเมื่อเขารอเธอที่งานเลี้ยงหน้ากากทุกวัน..แต่เขากลับไม่เห็นเธอปรากฏตัวอย่างที่ควรจะเป็น..เขาโกรธที่เธอทำราวกับว่าเธอไม่ต้องการพบเจอเขาอีก เขาเกลียดที่ตัวเองเหมือนของเล่นของเธอ..เขาไม่ชอบใจที่มองมาแล้วเธอดันยืนคุยอยู่กับบุรุษอื่น เธอลืมได้ง่ายแต่กลับสร้างบาดแผลในใจของเขาเอาไว้ เขาไม่ชอบใจตัวเองที่เป็นเช่นนี้เอาซะเลย!

“อา..เช่นนั้นก็สวัสดีค่ะท่านแกรนด์ดยุค ไม่ทราบว่าที่ท่านเดินตามข้ามาตั้งไกล ท่านมีเรื่องอันใดจะพูดกับข้าไหมคะ นอกจากเรื่องที่ท่านจะมาบอกกล่าวว่าท่านคือแกรนด์ดยุค”

มือของลูตินกำแน่นด้วยความโกรธ

“มีเยอะเลยล่ะ แต่ข้าไม่คิดว่าเราควรจะคุยกับที่นี่”

เธอจะไม่ไปกับเขาอย่างแน่นอน เป็นแกรนด์ดยุคแล้วอย่างไรเธอไม่เห็นกลัวอำนาจของเขาเลย

ขณะที่เอโลอีสกำลังจมอยู่ในความคิด เธอได้ยินเสียงผู้คนจำนวนมากที่กำลังเดินมาทางนี้ หางตาของเธอเหลือบไปเห็นข้าหลวงสองคนที่กำลังเดินนำหน้า..แสดงว่าผู้ที่กำลังเดินทางมานั้นจะต้องเป็นจักรพรรดินีหรือไม่ก็องค์รัชทายาทอย่างนั้นสินะ

เอโลอีสลุกขึ้นในทันที เธอระบายยิ้มหวานปานน้ำผึ้งให้เขา

“อย่างนั้นสินะคะ เรามีเรื่องที่ต้องพูดคุยกันเยอะแยะเลย..แต่ก่อนที่จะพูดคุยกันข้ามีเรื่องด่วนที่ต้องบอกกับท่าน..รบกวนท่านแกรนด์ดยุคโน้มใบหน้าลงมาหน่อยได้ไหมคะ”

ลูตินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงไปหาเธอ..

ในช่วงเวลายามเย็นที่สายลมฤดูร้อนกำลังพัดผ่านร่างกายของเราไปนั้น เอโลอีสยกมือขึ้นมาโอบล้อมรอบคอของเขาก่อนที่ริมฝีปากของเธอจะแนบชิดลงไปลงอวัยวะเดียวกัน..

จุมพิตรสหวานล้ำที่เธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อนทำให้หัวใจของลูตินเกิดสั่นไหวขึ้นมา เขาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อว่าเอโลอีสจะกระทำเรื่องเช่นนั้น แต่ถึงแม้ว่าจะตกใจมากแค่ไหน แต่ทว่าลูตินกลับไม่มีความคิดที่จะผลักไสเอโลอีสออกไปเลยแม้แต่น้อย มือของเขาวางเอาไว้ที่เอวของเธอ..ก่อนจะยินยอมให้ปลายลิ้นแสนซุกซนนั้นกดลึกเข้าไปในโพรงปาก

“...นั่นมันอะไรกันลูติน!!”