18.ตามใจ

“เรื่องนั้นข้าไม่รีบร้อน และข้าเองก็เชื่อว่าบุตรีของข้าก็ไม่รีบร้อนเช่นเดียวกัน”

ท่านเคาน์อแลงกล่าวคำปฏิเสธออกมาอย่างชัดเจน เขามีลูกสาวเพียงคนเดียวเท่านั้น และเขาไม่มีความคิดที่จะบังคับให้เอโลอีสแต่งงานเลยด้วย ตระกูลอแลงมิได้ขัดสนเรื่องเงินหรือว่าอยากได้ใคร่ดีกับอำนาจของผู้อื่นเลยด้วยซ้ำ ฉะนั้นแล้วท่านเคาน์อแลงจึงตามใจเอโลอีสในเรื่องของคู่ครองยิ่งนัก

“ข้าเองก็ไม่ได้รีบร้อนเช่นเดียวกัน ข้าเพียงเห็นว่าเอโลอีสและดิโอเป็นเพื่อนเล่นกันมานาน ทั้งสองคนย่อมมีความสนิทสนมกันมาก และนั่นคือพื้นฐานที่ดีของชีวิตคู่..แค่ท่านเคาน์รับรู้เจตนาของข้าและดิโอ เพียงเท่านั้นข้าก็ดีใจมากๆ แล้วครับ”

บิดาและมารดาของดิโอทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มแห้งๆให้กับท่าน    เคาน์ผู้ยืนยันหนักแน่นถึงการเคารพการตัดสินใจของบุตรี

“..ข้าจะยินยอมให้เอโลอีสแต่งงานกับบุรุษที่นางมาบอกกล่าวกับข้าเอง ว่านางอยากจะแต่งงานกับชายผู้นั้น เรื่องความรักข้าไม่คำนึงถึงฐานะอันใดหรอกนะครับ ข้าสนใจเพียงแค่ว่าชายผู้นั้นจะทำให้ลูกสาวของข้ามีความสุขจริงๆ รึเปล่า”

เงื่อนไขแสนธรรมดาที่บ่งบอกได้ว่าท่านเคาน์อแลงนั้นรักลูกสาวของเขาอย่างสุดหัวใจ

เพราะฉะนั้นบิดาและมารดาของดิโอจึงขอตัวกลับก่อน ตระกูลลาเบนของดิโอนั้นไม่ได้มียศขุนนางเลยแม้แต่น้อย เพียงท่านแม่ของดิโอเป็นแม่นมขององค์รัชทายาท ส่วนท่านพ่อก็เป็นข้ารับใช้ใกล้ชิดกับองค์จักรพรรดิ และดำรงยศข้าหลวงเล็กๆ เท่านั้น แต่เพียงแค่นั้นก็เพียงพอให้สตรีมากมายจ้องมองเซอร์ดิโอตาเป็นมัน เพราะเขาเป็นคนหนุ่มที่มีอนาคตไกล

“ข้าคิดว่าเรื่องนั้นน่าจะยาก..ถึงแม้ว่าข้าเองอยากจะได้เอโลอีสมาเป็นลูกสาวมากแค่ไหน แต่ทว่าทั้งท่านเคาน์และตัวนางเองกลับแสดงออกอย่างชัดเจนว่านางไม่ได้คิดอะไรกับดิโอของเราเลย”

ท่านข้าหลวงลาเบนกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่ผิดหวังในระหว่างที่เขากำลังนั่งรถม้ากลับคฤหาสน์

“เร็วไปที่จะด่วนสรุปนะคะ ข้าคิดว่าตราบใดที่เด็กคนนั้นยังไม่แต่งงาน ดิโอของเราก็ยังคงมีโอกาสอยู่เสมอ..อีกทั้งหากดิโอของเรารักชอบเอโลอีสมากจริงๆ ข้าจะลองพูดคุยกับองค์รัชทายาทดูเพื่อให้พระองค์ประกาศราชโองการออกไปให้..พระองค์ทรงโปรดดิโอมากอยู่แล้ว เรื่องการขอสมรสพระราชทานไม่น่าใช่เรื่องยากอันใด”

ข้าหลวงลาเบนยกมือขึ้นมาลูบคางของตัวเอง

“นั่นเป็นความคิดที่ไม่เลวเลยนะ เด็กทั้งสองคนเคยเป็นเพื่อนวัยเด็กกันอยู่แล้ว พวกเขาจะต้องเป็นคู่สามีภรรยาที่เหมาะสมกันมากแน่ๆ ..”

 

..............

 

“พ่อปฏิเสธไปแล้ว จะให้พ่อยินยอมรับการแต่งงานที่ลูกไม่ต้องการได้อย่างไรกัน”

เอโลอีสขบเม้มริมฝีปากเบาๆ ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปหาท่านพ่อและกอดท่านเอาไว้

“ขอบคุณมากนะคะที่เข้าใจลูก ลูกอยากจะแต่งงานกับคนที่รักเท่านั้น..”

ท่านเคาน์อแลงยกมือขึ้นมาลูบผมลูกสาวเบาๆ

“เรื่องนั้นพ่อตามใจเจ้าอยู่แล้ว..ต่อให้ในท้ายที่สุดเจ้าไม่พบเจอบุรุษสักคนที่ทำให้เจ้าตกหลุมรัก คฤหาสน์อแลงก็ยังคงเป็นของลูกเสมอนะเอโลอีส ไม่ต้องกดดันเรื่องการหาคู่ครอง ค่อยๆดู ค่อยๆมองให้ดี..เรื่องเช่นนี้จำเป็นที่จะต้องใช้เวลา จะด่วนตัดสินไม่ได้อย่างเด็ดขาด”

นี่คือโชคดียิ่งกว่าการเกิดมาบนกองเงินกองทองเสียอีก การพบเจอครอบครัวที่ดี..และเข้าใจเธอ

“ขอบคุณนะคะท่านพ่อ”

กับเรื่องของความรัก..ดูเหมือนว่าจะจำเป็นที่ต้องใช้เวลาจริงๆ ด้วย จะด่วนตัดสินหรือว่ารับร้อนอีกไม่ได้แล้ว

.

.

“หากให้ข้าเดาดิโอต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ เขากล้าดีอย่างไรถึงได้ทำเหมือนกับจะบังคับให้เจ้าแต่งงานเช่นนั้นน่ะ”

เฟมเอ่ยถามขณะที่เรากำลังเดินอยู่ในสวนของพระราชวัง ถึงแม้ไม่อยากยอมรับแต่ชนชั้นสูงที่นี่ดูเหมือนว่าจะว่างกันมาก เพราะช่างขยันจัดงานกันมากเหลือเกิน เธอพึ่งมาที่พระราชวังเมื่อสัปดาห์ก่อน..จะว่าไปครั้งแรกที่มาเยือนพระราชวังเธอก็กระทำเรื่องเช่นนั้นกับ..ท่านลูเซียนเลยนี่

อา..นี่มันโหดร้ายนิดหน่อยตรงที่เมื่อเธอเดินเข้ามาในพระราชวัง เรื่องในวันนั้นก็วนเวียนไปมาราวกับว่าท่านลูเซียนยังอยู่ตรงนี้

ตั้งแต่วันนั้นเธอไม่ได้ไปที่งานเลี้ยงหน้ากากนั่นอีกเลย จะเรียกว่าเธอหลบหน้าเขาก็ได้ แต่เอโลอีสคิดว่าหากเธอไปที่นั่นแล้วพบเจอท่าน  ลูเซียนกำลังยืนอยู่กับสตรีอื่น..เธอคงทนไม่ไหว เธอหวังเพียงแค่ให้เวลาช่วยเยียวยาหัวใจให้อีกหน่อยแล้วหากเธอดีขึ้นเมื่อไหร่ เธอจะไปที่งานเลี้ยงหน้ากากนั้นอีกอย่างแน่นอน

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ข้าคิดว่าทั้งข้าและท่านพ่อบอกกล่าวทางตระกูลลาเบนไปอย่างชัดเจนแล้วว่าข้าจะไม่มีวันแต่งงานกับเขาน่ะ..ข้าเพียงเสียดายมิตรภาพก็เท่านั้น จากนี้ไม่รู้ว่าข้าจะมองหน้าเขาแบบไหนดี”

เฟมพยักหน้า

“นั่นนะสิ หากเป็นข้าก็คงจะอึดอัดแบบสุดๆเลย แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ห้ามทำหน้าห่อเหี่ยวเช่นนั้นเข้าไปในงานเลี้ยงอย่างเด็ดขาด   เอโลอีส..เจ้างดงามและเปล่งประกายมากที่สุดในวันนี้ ฉะนั้นแล้วจงเป็นดอกไม้ที่แย้มบานอย่างงดงามเพื่อหลอกล่อแมลงเหล่านั้นเข้ามาหา..อันที่จริงแค่เจ้ายืนอยู่เฉยๆ เหล่าบุรุษพวกนั้นก็คงเดินเข้ามาแนะนำตัวกับเจ้าจนเจ้าคุยกับพวกเขาไม่หวาดไม่ไหวแน่”

เอโลอีสหัวเราะออกมาเบาๆ

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกเฟม”

“ถึงขนาดนั้นเลยล่ะ..แล้วในบรรดาชายหนุ่มพวกนั้นจะมีใครทื่ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเจ้าเต้นแรงมากขึ้นรึเปล่านะ..บางทีวันนี้อาจจะมีก็ได้นี่”

เอโลอีสหัวเราะเบาๆ ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปในงานเลี้ยงน้ำชาขององค์จักรพรรดินี..

“นั่นสินะ ข้าเองก็อยากให้วันนี้ข้าได้พบเจอกับบุรุษหล่อเหลาที่ทำให้หัวใจของข้าเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง”

บรรยากาศงานเลี้ยงในสวนของจักรพรรดินีนั้นแสนจะหรูหราน่าทึ่งมากทีเดียว มีดอกไม้หลากหลายชนิดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน กำลังแย้มบานอยู่ในสวน

“สวัสดีครับเลดี้อแลง..ข้าไม่ทราบว่าเลดี้จำข้าได้หรือไม่แต่คราวที่แล้วเราพบเจอกันที่งานเลี้ยงน้ำชาของเลดี้ดามอง..วันนี้เลดี้อแลงก็ยังคงงดงามเหมือนเดิมเลยนะครับ”

เอโลอีสส่งยิ้มให้ชายหนุ่มผู้นั้นตามมารยาท เขาจับมือของเธอก่อนจะจุมพิตลงไปที่ด้านหลังของฝ่ามือ..เอโลอีสคิดว่าวันนี้ช่างโชคดีที่เธอสวมถุงมือมา เพราะการถูกริมฝีปากของผู้อื่นสัมผัสที่ด้านหลังฝ่ามือมันไม่ได้ให้ความรู้สึกที่ดีเท่าไหร่นัก

“วันนี้ท่านแกรนด์ดยุคก็มาที่นี่ด้วยล่ะ ท่านแกรนด์ดยุค            ท่านซีโมนผู้หล่อเหลาและท่านเคาน์มาเอล..นั่นไง! พวกเขาเดินมาทางนี้แล้ว..ให้ตายสิท่านแกรนด์ดยุคช่างดูราวกับภาพวาดเลย..”

เสียงของสตรีที่พูดคุยอยู่ด้านหลังทำให้เอโลอีสอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง..