16.ตีกันทำไม

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะลูติน หรือว่าวันนี้ม้าที่เจ้าลงเดิมพันมันวิ่งได้ห่วยรึไง”

ซีโมนเอ่ยถามพร้อมกับปรายสายตาลงไปมองที่สนามแข่งม้า

“นี่ซีโมน..ปกติแล้วหลังจากที่เจ้ากระทำเรื่องเช่นนั้น เมื่อตื่นขึ้นมาก่อนที่เจ้าจะแยกทางกัน เจ้าทำอย่างไร..”

นั่นมันคำถามอะไรวะนั่น ซีโมนวางฝ่ามือของเขาลงบนหน้าผากของลูติน

“เจ้าไม่สบายรึเปล่าลูติน ถามคำถามแบบนั้นทำไมกัน ปกติเราต่างหากที่เป็นฝ่ายลุกออกจากเตียงก่อน เพราะไม่อยากอยู่รอจนถึงช่วงเช้าเพื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดว่าเรามีใจน่ะ”

ใช่ไหมล่ะ ปกติเขาก็เป็นเช่นนั้น เมื่อถึงรุ่งเช้าเป็นเขาที่ต้องลุกขึ้นก่อนแล้ววางของมีค่าเอาไว้ให้สตรีที่นอนอยู่บนเตียง นั่นก็เพื่อให้เราเข้าใจตรงกันว่าเขาไม่ต้องการสานต่อความสัมพันธ์ในครั้งนี้

“..แล้วสมมุติว่าสตรีผู้นั้นลุกออกไปก่อนเจ้าล่ะ”

ซีโมนยกมือขึ้นมาลูบคางเบาๆ

“เรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้นกับข้ามาก่อนเลย แต่หากให้เดานะที่สตรีผู้นั้นลุกขึ้นไปก่อนอาจจะเป็นเพราะว่าลีลาและท่าทางของเจ้ามันห่วยจนเกินจะรับไหวอะไรแบบนั้นรึเปล่า”

คำตอบนั้นทำให้ลูตินหน้าชาไปหมด เขายกแก้วสุราขึ้นมาดื่มเพื่อเรียกสติของตัวเองกลับมา อันที่จริงเขาก็แอบๆ คิดถึงตรงนี้เหมือนกัน แบบว่าเอโลอีสไม่ชอบการทำรักของเขาเพราะอย่างนั้นนางจึงจากไปในกลางดึกเช่นนั้น..แต่เมื่อคืนมันก็ดีแล้วเขาเองก็ทำมันสุดฝีมือแล้วนะ จะไม่ถูกใจเธอได้อย่างไรกันวะ เข้าไม่เข้าใจเลยจริงๆ

“ลูติน หรือว่าที่เจ้าถามเช่นนั้นเพราะสตรีคนเมื่อคืนที่เจ้าใช้เวลาด้วยนางหนีไปกลางดึกอย่างนั้นหรือ?”

คำถามของซีโมนทำให้ลูตินถึงกับเสียอาการ แต่ทว่าคนอย่าง    ลูตินมีหรือที่จะเผยพิรุธของตัวเองออกมาน่ะ

“ใช่ที่ไหนกัน อย่างข้าเนี่ยนะจะทำรักไม่ได้เรื่อง ข้าแค่ถามเอาไว้ก็เท่านั้นว่าเจ้าเคยมีประสบการณ์เรื่องเช่นนั้นหรือไม่เพราะดูเหมือนเจ้าจะเป็นพวกไก่อ่อนอะไรแบบนั้น”

ซีโมนหรี่ตาลงเพื่อจับผิดเพื่อนของเขา ไม่ใช่ก็บอกว่าไม่ใช่สิ ทำไมจะต้องร้อนตัวอะไรขนาดนั้นกันนะ..นี่มันมีพิรุธนะเนี่ย

“ว่าไง..”

เคาน์มาเอลเอ่ยทักทายสหายทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม เขานั่งลงพร้อมกับปรายสายตาไปมองในสนามแข่งม้าที่กำลังดุเดือด..แต่ทว่าสายตาของมาเอลกลับมองเลยไปนิดหน่อย เขาไม่ได้ให้ความสนใจกับม้าที่กำลังวิ่งแข่งแต่เขากำลังมองไปที่สตรีสองนางที่กำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามต่างหาก

เลดี้เบนัวในวันนี้นางก็ยังคงเจิดจ้าเหมือนอย่างเคยและที่สำคัญที่ข้างกายของเลดี้เบนัวนั้นคือเลดี้อแลงที่กำลังยิ้มอย่างตื่นเต้นเมื่อนางมองเห็นม้าที่กำลังวิ่งแข่ง

“อา..ตรงนี้วิวดีชะมัด”

เมื่อลูตินมองตามสายตาของมาเอลไป เขาก็เห็นเอโลอีสที่กำลังยืนส่งเสียงเป็นกองเชียร์ให้กับม้า และเมื่อม้าตัวที่นางลงเดิมพันเอาไว้วิ่งเข้าเส้นชัยก่อน นางก็ถึงกับกอดคอของเลดี้เบนัวด้วยความดีใจ..

รอยยิ้มนั้นผลิบานราวกับกลีบดอกไม้ ช่วงเวลาที่นางแย้มยิ้มออกมาทำให้ผู้พบเห็นถึงกับตาค้างด้วยความตกตะลึงเลยทีเดียว

เอโลอีสสวมชุดเดรสสีแดงที่แสนโดดเด่นออกมาในวันนี้ ผมยาวสลวยสีทองถูกรวบเอาไว้ครึ่งศีรษะ แล้วปล่อยออกมาพร้อมกับม้วนปลายผมอย่างพิถีพิถัน เหมือนว่าวันนี้นางจะตั้งใจแต่งกายมาเป็นอย่างดีเพราะมาที่สนามแข่งม้าในวันนี้..และนั่นทำให้ลูตินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ

หรือว่านางเห็นเขาเป็นของเล่นจริงๆ ถึงได้ลืมกันง่ายดายเช่นนั้น เขาไม่ใช่บุรุษที่นางจะมาทอดทิ้งได้หรอกนะ!!”

ซีโมนขมวดคิ้วมองหน้าของลูติน หากมองไม่ผิดเขาเห็นว่าสหายของเขานั้นกำลังกัดกรามแน่นราวกับว่ากำลังสะกดกลั้นอารมณ์อยู่

“ลูติน..ใครทำให้เจ้าอารมณ์ไม่ดีอย่างนั้นหรือ? ทั้งๆ ที่ม้าของเจ้าก็วิ่งเข้าเส้นชัยไปก่อน รอบนี้เจ้าชนะเดิมพันนะเว้ย!!”

ลูตินใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างใช้ความคิด

“ไม่มีอะไร ข้าก็แค่อยากทำความรู้จักกับเลดี้อแลงบ้างก็เท่านั้น”

เมื่อลูตินกล่าวเช่นนั้นเคาน์มาเอลก็ดีดตัวขึ้นมาจากเก้าอี้ในทันที

“ให้ตายสิ..ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเจ้าไม่สนใจนางด้วยซ้ำ แต่ขอบอกเอาไว้เลยว่าการทำความรู้จักกับเลดี้อแลงนั้นไม่ยากเท่าไหร่ นางดูเป็นสตรีที่น่ารักและอ่อนหวาน ทว่าคงต้องรอให้นางอยู่ผู้เดียว ที่ไม่มีเลดี้         เบนัวอยู่ด้วยน่ะนะ..ไม่อย่างนั้นเลดี้เบนัวคงขัดขวางบรรยากาศแสนหวานของเจ้าแน่ๆ”

ลูตินยักไหล่

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้จักเลดี้เบนัวดีเลยนะมาเอล..หากรู้จักดีเช่นนั้นก็ไปกันสตรีผู้นั้นออกมาให้ข้าหน่อยสิ”

ซีโมนหลุดขำออกมาในทันที

“ขอร้องเลยลูติน หากเจ้าไม่อยากให้เกิดสงครามที่สนามม้าแห่งนี้ อย่าใช้ให้มาเอลไปยุ่งเกี่ยวกับเลดี้เบนัวเลย คราวที่แล้วมาเอลถูกเลดี้เบนัวราดสุราใส่ศีรษะของเขาด้วยซ้ำ”

เรื่องนั้นลูตินรู้อยู่แล้ว และเขาสมน้ำหน้ามาเอลมากทีเดียวที่ถูกเลดี้เบนัวกระทำเช่นนั้นใส่น่ะ เพราะหมอนี่บังอาจไปยุ่งเกี่ยวกับเอโลอีสนะสิ บางทีเพื่อนของเขาก็ควรโดนซะบ้างไม่งั้นไม่ดีขึ้นเลย

“เรื่องนั้นข้าเห็นว่าเลดี้เบนัวทำถูกต้องแล้ว มาเอลกับสตรีผู้อื่นข้าไม่เห็นว่าเจ้าจะกล่าวคำดูถูกพวกนางเช่นนั้นเลยแต่พอเป็นเลดี้เบนัว..   เจ้ามักจะทำให้นางเสียใจกับคำกล่าวของเจ้าอยู่เสมอ ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าเจ้ามีเหตุผลอันใดที่ต้องทำเช่นนั้น”

ลูตินเอ่ยถามสหายรักด้วยความอยากรู้ และแน่นอนว่ามาเอลไม่คิดตอบคำถามนั้นด้วยซ้ำ

“ข้ามองเห็นเป้าหมายแล้วเพราะอย่างนั้นข้าจะไปเข้าหาสตรีที่ข้าหมายตาเอาไว้..ส่วนเรื่องของเลดี้อแลง..ข้าคิดว่าเราต้องดูที่ความ        สามารถนะลูติน”

ลูตินหัวเราะออกมาเบาๆ

“เอาเลย หากเจ้าไม่เข็ดน่ะ..ครั้งนี้ข้าเอาใจช่วยเลดี้เบนัวนะ ขอให้น้ำที่ราดศีรษะเจ้าเป็นน้ำกรดอย่างที่นางเคยกล่าวเอาไว้ก็แล้วกัน”

ซีโมนมองเพื่อนทั้งสองสลับกับไปมา

“นี่พวกเจ้าจะเถียงกันไปทำไม..เราไม่เคยมีปัญหาในเรื่องของสตรีนะ มาเอลเจ้าเองก็อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับเลดี้อแลงเลย ข้าไม่ได้เข้าข้างลูตินแต่ข้าไม่อยากให้เจ้ามีปัญหากับเลดี้เบนัว..สตรีอื่นมีเยอะแยะเจ้าค่อยๆ มองไปก่อนก็ได้”

เขาไม่อยากไปยุติสงครามระหว่างมาเอลก็เลดี้เบนัวแล้วจริงๆ      ซีโมนหวังอย่างยิ่งว่ามาเอลจะเชื่อคำเขาบ้าง

มาเอลถอนหายใจออกมายาวเหยียด

“ก็ได้..วันนี้ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับทั้งเลดี้เบนัวและเลดี้อแลง แต่วันหน้าข้าไม่รับปากนะเพราะว่าเลดี้อแลงนั้นดันเป็นสตรีที่น่ารักในแบบที่ข้าชอบเนี่ยนะสิ”