ตอนที่ 33

ตอนที่ 33

“เหมือนฝนจะตกจริง ๆ ด้วยสิ คุณเพลงพรนี่แม่นจัง”

กิ่งแก้วเงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่ตอนนี้เมฆสีเทาเริ่มลอยปกคลุมไปทั่ว  ลมที่นิ่งสนิทมาตลอดทั้งวันก็เริ่มพัดรุนแรงขึ้น กลิ่นดิน กลิ่นหญ้าลอยเข้ามาปะทะจมูก

อีกไม่นานฝนก็คงจะตกเหมือนอย่างที่เพลงพรบอกกับเธอไว้

กิ่งแก้วรีบจัดการเก็บข้าวของทำความสะอาดทั้งหมดอย่างดี เพราะถ้าหากฝนตกลงมาจะทุลักทุเลลำบากไปกันใหญ่

ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบจะหกโมงเย็นแล้ว มันก็ได้เวลาที่เธอจะไปพักผ่อน อาหารของพระพายและภาคินทร์ถูกจัดเตรียมเอาไว้บนโต๊ะ แต่ยังไม่มีวี่แววที่เจ้านายของเธอจะลงมาที่ห้องกินข้าวแต่อย่างใด

ใจหนึ่งก็อยากจะไปตามแต่เธอก็กลัวว่าจะถูกภาคินทร์ตำหนิได้

แต่พอมองดูนาฬิกาที่ถูกกำชับไว้นักหนาว่าหกโมงเธอห้ามมาวุ่นวายที่บ้านใหญ่นั่นก็ยิ่งทำให้เธอเป็นกังวล เพราะปกติภาคินทร์กับพระพายไม่เคยลงมาเกินเวลาขนาดนี้

“เธอไปพักได้เลยกิ่งแก้ว”

เสียงภาคินทร์ดังออกมาจากห้องหนังสือ ก่อนที่พระพายจะเดินตามออกมาอีกคน

“แล้วจานชามพวกนี้ ใครจะเป็นคนทำความสะอาดเหรอคะ”

“ถ้าไม่ลำบากเกินไปเธอค่อยเข้ามาเก็บวันพรุ่งนี้จะได้ไหม”

ภาคินทร์บอกอย่างสุภาพแต่ก็ทำให้คนฟังรู้สึกขนลุกได้ไม่น้อย กิ่งแก้วไม่เคยชินสักทีในเวลาที่ต้องพูดคุยกับภาคินทร์ เธอรู้สึกเหมือนว่าเขามีรังสีความน่ากลัวออกมารอบตัวอยู่ตลอดเวลา

“ค่ะ ได้ค่ะคุณท่าน”

“ขอบคุณเธอมาก ไปพักเถอะ เธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

กิ่งแก้วโค้งตัวเล็กน้อยก่อนที่จะดินออกไป ถ้าไปเล่าให้คนอื่นฟังถึงนิสัยของเจ้านายบ้านนี้ ก็คงจะมีแต่คนอยากจะมาทำงานกับเธอแน่ ๆ ทั้งไม่วุ่นวาย พูดจากับเธอก็ดี แถมยังมีบ้านทั้งหลังให้เธอได้พักแบบเป็นส่วนตัว

“คุณภาคินทร์ครับ ผมถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ”

“คุณเป็นคนมีข้อสงสัยเยอะนะครับคุณพระพาย แต่ถามได้ครับผมเข้าใจ”

เหมือนถูกด่าด้วยภาษาสุภาพแต่พระพายก็ดูไม่ได้สนใจเท่าไรนัก  เพราะเขาอยากรู้และเขาก็ต้องได้คำตอบ

“ทำไมกิ่งแก้วต้องจบงานทุกอย่างตอนหกโมงเย็นด้วยเหรอครับ ในเมื่องานก็เธอก็ยังไม่เสร็จดี ทำไมไม่ให้เธอทำให้เสร็จก่อน”

“มันเพื่อความปลอดภัยของกิ่งแก้วเองครับ”

“ยังไงเหรอครับ”

ภาคินทร์วางมีดหั่นเนื้อลงข้างจานเพื่อจะได้อธิบายสิ่งที่พระพายสงสัยให้กระจ่าง

“มนุษย์ผู้หญิงจะมีกลิ่นเลือดค่อนข้างแรงกว่าผู้ชายครับ และหลังพระอาทิตย์ตกดินการสัมผัสกลิ่นของแวมไพร์ก็จะมีมากขึ้นกว่าช่วงเวลากลางวัน แล้วก็อย่างที่คุณทราบว่าผมดื่มเลือดแค่เพียงในวันพระเท่านั้น แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าผมจะไม่กระหายเลือด”

สายตาของภาคินทร์จับจ้องไปทั่วร่างกายของพระพาย จนเขาต้องเขยิบถอยออกมาด้วยความระแวง

“ก็นั่นแหละครับ เธอถึงต้องเลิกงานก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดินและกลับไปอยู่ที่เรือนพักผ่อนของตัวเอง ผมอาจจะไม่ใช่แวมไพร์ตะกละตะกลามแต่บางทีกลิ่นหอมหวานของเลือดมันก็ห้ามใจลำบากนะครับ สร้อยที่กิ่งแก้วสวมใส่ก็เป็นอีกหนึ่งเครื่องป้องกันที่ทำให้เธอปลอดภัย”

พระพายยังจ้องมองภาคินทร์ไม่หยุดเพราะเขากำลังคิดอยู่ในหัวว่า ถ้าวันหนึ่งภาคินทร์เกิดอดทนไม่ไหวขึ้นมาแล้วดูดเลือดเขาก่อนที่จะถึงวันพระ เขาจะทำอย่างไร

“กำลังกลัวว่าผมจะอดทนไม่ไหวแล้วจะดูดเลือดคุณกลางบ้านเหรอครับ”

ภาคินทร์บอกอย่างรู้ทัน

“ดูผมเป็นคนไร้มารยาทขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“ก็คุณเป็นคนพูดเอง”

“ใช่ครับ แต่ในกรณีของกิ่งแก้วผมแค่กันไว้ดีกว่าแก้ถึงแม้ผมจะไม่เคยมีพฤติกรรมแบบนั้นเลยก็ตาม แต่มันก็แค่เพื่อความสบายใจของทุกคนเท่านั้นเองครับ”

ภาคินทร์อธิบายให้พระพายฟัง ในใจก็นึกขบขันไม่น้อยที่เห็นพระพายมีอาการหวาดระแวงขนาดนั้น ทั้งที่วันนี้ทั้งวันก็นั่งคุยกันมาปกติดีแท้ ๆ

 ถ้าเขาคิดจะดูดเลือดพระพายจริง ป่านนี้ก็คงจัดการตั้งแต่ในห้องหนังสือไปแล้ว 

“แต่มันก็เกิดขึ้นได้ถูกไหมครับ”

“ใช่ครับ แต่ไม่ใช่กับผม ผมมีความอดทนและแข็งแรงมากกว่าแวมไพร์และมนุษย์ทั่วไป นั่นคือข้อดีของแวมไพร์ลูกผสมแบบผมไงครับ”

“ผมขอเครื่องรางบ้างสิ แบบที่คุณให้กิ่งแก้ว”

“ผมมีสร้อยเพียงเส้นเดียวครับ”

“ได้ไง...”

พระพายโวยวายขึ้นมาทันทีที่รู้ว่า เครื่องรางป้องกันแวมไพร์ไม่มีสำหรับเขาที่ต้องเป็นฝ่ายใกล้ชิดแวมไพร์มากกว่ากิ่งแก้วเสียอีก

“มีอีกวิธีหนึ่งนะที่ทำให้แวมไพร์ตัวอื่นไม่กล้าดูดเลือดคุณ”

“วิธีไหนเหรอครับ”

“คุณก็แค่สมสู่กับแวมไพร์สักตัว แค่นั้นเองครับ”

“สมสู่...”

พระพายนั่งนิ่งคิดทบทวนคำพูดของภาคินทร์ ในขณะที่ภาคินทร์ตัดชิ้นเนื้อนั่งกินอย่างสบายใจ

“หมายถึงมีอะไรกับแวมไพร์อะนะ”

“ครับ สนใจไหม ผมช่วยได้นะ”

“พอเลยอันนี้ผมว่าไม่ใช่แล้ว คุณแกล้งผมแน่ ๆ ผมไม่คุยกับคุณแล้ว กินข้าวดีกว่า”

ภาคินทร์เผลอหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อได้เห็นพระพายมีท่าทีลุกลี้ลุกลน ใบหน้าแดงก่ำเพราะกำลังเขินอายในสิ่งที่เขาพูดออกไป