ตอนที่ 34

ตอนที่ 34

มนุษย์คนนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถละสายตาหรือทิ้งความสนใจในตัวของเขาออกไปได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

หลังจากมื้อเย็นผ่านไป ทั้งบ้านก็ตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง

ภาคินทร์กลับขึ้นไปยังชั้นสาม ส่วนพระพายก็กลับเข้าห้องนอนของตัวเอง

ลมด้านนอกพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ อีกไม่ช้าไม่นานฝนก็คงจะเทลงมา  เพลงพรยังคงติดธุระสำคัญอยู่ที่โรงพยาบาลจึงไม่สามารถกลับมาได้ในตอนนี้ และบางทีเธออาจจะต้องเสียเวลาอยู่ที่นั่นทั้งคืน

ในเวลานี้บ้านทั้งหลังจึงมีแค่ภาคินทร์และพระพายอยู่กันตามลำพัง

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเตรียมเข้านอน ในตอนที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ก็มีเสียงของอะไรบางอย่างดังอยู่ที่หน้าประตู พระพายชั่งใจว่าเขาควรจะออกไปดูหรือไม่ ด้วยยังตราตรึงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนไม่หาย

แล้วจู่ ๆ เสียงด้านนอกก็เงียบลงคล้ายว่าคนฝั่งนั้นจะรู้ว่า เขากำลังยืนแอบฟังอยู่อีกด้านของประตู

พระพายยืนอยู่สักพักจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ตรงหน้าประตูห้องเขาแล้ว จึงหมุนตัวเตรียมกลับขึ้นเตียงนอนแต่สายตาก็ไปปะทะเข้ากับเงาดำบางอย่างที่บินผ่านหน้าต่างไป

“พระพาย!!!”

เสียงของภาคินทร์ดังมาจากด้านหลังก่อนที่พระพายจะถูกกระชากออกมาจากห้องแล้วประตูก็ถูกปิดลง

“คุณทำอะไรของคุณภาคินทร์”

“คุณไม่เห็นสิ่งผิดปกติด้านนอกนั่นหรือไง”

ทั้งสองคนยืนถกเถียงกันอยู่หน้าห้องโดยที่พระพายดูจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์เท่าไรนัก

“อีกสามวันจะเป็นวันพระจันทร์เต็มดวง สิ่งที่คุณเห็นเมื่อครู่นี้น่าจะเป็นบริวารของแวมไพร์สักตัวที่ส่งมา

อาจจะมีใครรู้เรื่องของคุณเข้าแล้ว”

ภาคินทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนเขากำลังหนักใจ เขารู้ดีว่าสักวันหนึ่งเหตุการณ์นี้จะมาถึงแต่ก็ไม่คาดคิดว่ามันจะรวดเร็วถึงขนาดนี้

“คุณหมายความว่ายังไง”

“ผมเคยบอกคุณแล้วว่าไม่ได้มีแค่ผมที่จะฝันเห็นคุณ แต่แวมไพร์ตัวอื่นก็เช่นกัน”

“หมายความว่าต่อให้ผมอยู่ที่นี่ผมก็อาจจะโดนพวกนั้นบุกเข้ามาดูดเลือดได้เหรอครับ”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น แต่ก็ไว้ใจไม่ได้”

ภาคินทร์ดูหนักใจไม่น้อยเกี่ยวกับเรื่องที่พระพายจะต้องเจอในอนาคต เพราะนี้มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

“ในคืนที่ฝนตกเลือดจะมีกลิ่นแรงมากกว่าปกติ พวกมันคงตามกลิ่นคุณมา คืนนี้คุณขึ้นไปนอนที่ชั้นสามก่อน ชั้นนั้นคุณจะปลอดภัย”

“ผมจะมั่นใจได้ยังไงว่าผมจะปลอดภัย”

“เพราะชนชั้นแวมไพร์ที่ต่างกัน มันอยากได้เลือดคุณก็จริง แต่พวกชนชั้นล่างจะไม่กล้ารุกล้ำที่พักของแวมไพร์ชั้นที่สูงกว่า ฉะนั้นพวกมันจะไม่กล้าขึ้นไปที่ชั้นสามอย่างแน่นอน”

ใจหนึ่งก็หวาดระแวงในตัวภาคินทร์เพราะเขาก็คือแวมไพร์ตนหนึ่ง แต่อีกใจก็รู้สึกกลัวพวกตัวที่อยู่ข้างนอกมากกว่า

“คุณมีเวลาตัดสินใจไม่นานนะคุณพระพาย”

“ทำไมครับ”

“นี่มันก็มืดแล้ว ผมต้องลงไปที่สระว่ายน้ำ”

“ตอนฝนกำลังจะตกแบบนี้เนี่ยนะ”

พระพายนึกถึงคำพูดของเพลงพรเกี่ยวกับเรื่องราวของภาคินทร์ ที่ในทุกคืนเขาต้องลงไปที่สระว่ายน้ำด้านหลังเพื่อปลดปล่อยความต้องการบางอย่างในร่างกายของตัวเอง

แต่เขาก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า ในคืนที่ท้องฟ้าแปรปรวนขนาดนี้ภาคินทร์ก็ยังต้องออกไปอีกอย่างนั้นเหรอ

เขาคงเป็นมนุษย์ที่ขี้สงสัยไปเสียทุกเรื่องอย่างที่ภาคินทร์บอกจริง ๆ

“งั้นผมขอรบกวนคุณภาคินทร์ด้วยนะครับ”

ภาคินทร์พยักหน้าช้า ๆ โดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาเริ่มรู้สึกว่าอากาศมันเริ่มร้อนจนเขาต้องปลดกระดุมเสื้อออกไปถึงสองเม็ด ก่อนจะเดินนำพระพายขึ้นไปที่ชั้นสามของบ้านอันเป็นชั้นที่พักส่วนตัว ที่นอกจากเพลงพรเขาก็ไม่เคยให้ใครขึ้นมาบนนี้เลย

ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก หน้าต่างทุกบานปิดสนิทไม่มีแม้แต่แสงไฟนำทาง

พระพายกวาดตามองไปรอบ ๆ โดยอาศัยแสงสว่างเพียงเล็กน้อยจากมือถือช่วยส่องสว่าง ก่อนจะไปสะดุดตากับโลงไม้ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง

เขาจึงเพิ่งจะเข้าใจคำว่า “ที่พัก” ของแวมไพร์ตามที่ภาคินทร์บอก

“ปกติคุณนอนในโลงนี้เหรอ”

“เปล่าผมนอนบนเตียงนอนตรงนั้น”

ภาคินทร์ชี้ไปที่เตียงสีขาวสะอาดตาที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง

“แต่โลงศพกับแวมไพร์มันเป็นของคู่กัน ลวดลาย รูปแบบของโลงเป็นตัวแบ่งชนชั้นของพวกเราให้แตกต่างกัน”

น้ำเสียงของภาคินทร์เริ่มแปลกไปจนพระพายจับสังเกตได้

“ภาคินทร์คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”

“เป็น...”

เสียงของภาคินทร์ขาด ๆ หาย ๆ จนฟังไม่ได้ศัพท์ พระพายตรงเข้าไปประคองภาคินทร์เอาไว้และพาไปนั่งที่เตียง

“เป็นอะไรแล้วผมต้องทำไง”

พระพายหันซ้ายหันขวาทำตัวไม่ถูก เพลงพรก็ไม่อยู่เขาไม่รู้เลยว่าอาการที่เกิดขึ้นกับภาคินทร์เกิดจากอะไร

“ผมร้อนมากคุณช่วยเร่งแอร์ให้หน่อย ผมคงไปที่สระว่ายน้ำไม่ทันแน่”

พระพายมองหาริโมตเครื่องปรับอากาศ ก่อนจะรีบกดปรับอุณหภูมิที่คิดว่าเย็นมากพอสำหรับภาคินทร์

พระพายคิดในใจว่าคงต้องถามเพลงพรเกี่ยวกับเรื่องสระน้ำตอนกลางคืนเอาไว้บ้าง เขาจะได้รู้ว่ามันสำคัญอย่างไรกับภาคินทร์กันแน่