ตอนที่ 38

ตอนที่ 38

 เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง แต่ในเวลานี้พระพายไม่กล้าเปิดออกไปเพราะกลัวว่าจะเจอภาคินทร์

ก๊อก ๆ ๆ

“ดิฉันเองค่ะคุณพระพาย”

“อ๋อครับ”

เมื่อรู้ว่าคนหน้าห้องคือใครพระพายก็รีบกุลีกุจอไปเปิดให้ทันที

เพลงพรยืนอยู่หน้าห้องพร้อมด้วยถุงกระดาษในมือหนึ่งใบ

“นี่ค่ะ”

เธอส่งถุงนั่นให้พระพาย

“อะไรเหรอครับ”

“เป็นครีมอาบน้ำสูตรพิเศษค่ะ คุณท่านอยากให้คุณใช้อาบในคืนพรุ่งนี้ก่อนที่จะลงไปทำพิธีในห้องใต้ดิน”

พระพายเปิดดูในถุงเห็นขวดสบู่เหลวคล้ายกับแบรนด์ตามห้างสรรพสินค้าทั่วไปแต่ไม่มีสลากติดเอาไว้

“ต้องใช้ด้วยเหรอครับ”

“ค่ะ จริง ๆ ก็ไม่เคยใช้มาก่อนหรอกนะคะ แต่คุณท่านสั่งมาว่าอยากให้คุณใช่สบู่เหลวตัวนี้ มันเป็นกลิ่นเดียวกันกับที่คุณท่านใช้ค่ะ”

“ครับ ขอบคุณมากนะครับ”

“ไม่ต้องกังวลเรื่องคืนพรุ่งนี้นะคะ มันไม่ได้น่ากลัวอะไร”

เพลงพรพูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นแล้วเดินกลับไปที่ห้องของภาคินทร์เพื่อไปดูแลเจ้านายของเธอต่อไป

พระพายหยิบขวดสบู่เหลวออกมาแล้วลองสูดดมกลิ่นที่ว่า ภาพใบหน้าของภาคินทร์ลอยขึ้นมาทันที มันเป็นกลิ่นหอมที่เขามักจะได้กลิ่นอยู่เสมอในเวลาที่อยู่ใกล้ภาคินทร์

“หอมดีจัง ลองอาบสักหน่อยดีกว่า”

พระพายถือขวดสบู่เดินเข้าห้องน้ำไป แล้วเปิดน้ำอุ่นจนเต็มอ่าง ก่อนจะลงไปนอนแช่อยู่ในนั้น

ภาพของภาคินทร์ก็ทับซ้อนขึ้นมาตรงหน้า กลิ่นหอมของสบู่อบอวลไปทั่วทั้งห้องน้ำให้ความรู้สึกผ่อนคลาย

พระพายเผลอเคลิ้มหลับอยู่ในอ่างก่อนจะรู้สึกเหมือนมีใครกำลังสัมผัสร่างกายของเขาอยู่ เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาถึงได้เห็นเป็นภาคินทร์ในร่างเปลือยเปล่ากำลังนั่งคร่อม อยู่บนตัวเขา สองมือลูบไล้ทั่วแผ่นอกพร้อมกับส่งสายตาเย้ายวนมาให้

“คุณภาคินทร์”

ภาคินทร์จับมือทั้งสองข้างของพระพายมาวางเอาไว้ที่สะโพกของเขา แล้วบีบมือเบา ๆ ก่อนที่ตัวของภาคินทร์จะขยับขึ้นลงช้า ๆ พร้อมกับส่งเสียงครวญครางในลำคอ

“ผมชอบกลิ่นนี้จังครับ”

ภาคินทร์กระซิบข้างหูแล้วพระพายก็สะดุ้งตื่นลืมตาขึ้นมาถึงได้รู้ว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาเป็นเพียงความฝันเท่านั้น

“ฝันอะไรวะเนี่ย”

พระพายรีบลุกออกจากอ่างน้ำพร้อมกับชำระล้างฟองสบู่ออกจากตัวจนหมด

เขาบอกตัวเองว่าไม่น่าใช้สบู่ขวดนั้นเลย เพราะตอนนี้มันทำให้เขาว้าวุ่นใจอยู่บนเตียงนอน กลิ่นของมันทำให้เขารู้สึกว่าภาคินทร์อยู่ใกล้เขาตลอดเวลา 

มือสองข้างในความฝันที่ได้สัมผัสกับสะโพกขาวเนียนของภาคินทร์ยังรู้สึกอุ่นราวกับว่ามันเกิดขึ้นจริง

ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาในสระว่ายน้ำหลังบ้าน ภาคินทร์แช่ตัวอยู่ในน้ำหากแต่สายตาเขาแหงนมองขึ้นไปที่ชั้นสามตรงห้องที่พระพายกำลังพักผ่อนอยู่ 

กลิ่นหอมจากสบู่อาบน้ำที่พระพายใช้ลอยฟุ้งกระจายลงมาถึงชั้นล่าง เขาได้แต่จินตนาการถึงภาพของพระพายอยู่ในหัวและปลดปล่อยมันออกไปด้วยตัวเองเหมือนกับทุก ๆ คืน