บทที่ 3

เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นกู้จั๋วนั่งรอเธออยู่บนโซฟา

กู้จั๋วอุ้มเธอสอดไว้ใต้ผ้าห่ม แล้วกอดเธอไว้แน่น

“ที่รัก วันนี้คุณเป็นอะไรไป มีเกิดอะไรขึ้นที่โรงพยาบาลหรือเปล่า? คุณมีเรื่องอะไรให้บอกผมเลยนะ ผมจะเป็นที่พึ่งให้คุณเอง”

เหลิ่งหว่านฉิงกลัวว่ากู้จั๋วจะโทรหาหมอโจว จึงตอบกลับไป “ไม่มีอะไร อาจเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอล่ะมั้ง”

ในตอนนี้เอง โทรศัพท์ของกู้จั๋วก็ส่งเสียงดังขึ้นมาพอดี

กู้จั๋วไม่คุยลับหลังเธอ กดเปิดแจ้งเตือน ก็พบว่าเป็นรูปที่ถูกส่งมาจากรายชื่อที่ระบุว่าที่รักอวี๋หน่วน ผู้หญิงคนนั้นใส่ชุดคอสเพลย์เป็นแมวป่านั่งคุกเข่าอยู่บนเตียง มองกล้องด้วยสายตายั่วยวน

[ฉันรอเจ้านายอยู่ในห้องนอนนะ]

ลมหายใจของกู้จั๋วเริ่มถี่กระชั้น มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ [กล่อมหว่านฉิงหลับก่อนเดี๋ยวไป]

[เอาตอนนี้แหละ เธอตาบอด ไม่มีคนคอยพยุงลงชั้นล่างหรอก ฉันคิดถึงคุณแล้ว]

กู้จั๋วกดปิดโทรศัพท์ จูบบนหน้าผากของเธอ “ที่รัก จู่ ๆ ที่บริษัทก็มีเรื่องด่วน ผมขอไปเคลียร์ที่ห้องทำงานก่อน คุณนอนก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอผม”

พูดจบ ก็เดินออกไปอย่างอดรนทนไม่ไหว

เหลิ่งหว่านฉิงนอนอยู่บนเตียง มองเพดานสีขาวโพลนข้างบน

บางทีในใจลึก ๆ ของกู้จั๋วคงเชื่อมั่นไปแล้วว่าดวงตาของเธอคงไม่มีหวังกลับมาเป็นเหมือนเดิม ดังนั้นถึงได้ทำอะไรโดยไม่ยับยั้งชั่งใจ และไร้ยางอายแบบนี้

เธอลุกขึ้นเดินลงไปข้างล่าง ชั้นล่างที่ว่างเปล่า มีเพียงเสียงหยอกล้อของชายหญิงดังมาจากห้องนอน

“หลินอวี๋หน่วน เธอไปเอาความกล้ามาจากไหน หว่านฉิงยังไม่หลับ เธอก็กล้าอ่อยฉันเลยเหรอ!”

“แต่คุณก็ลงมาอยู่ดีไม่ใช่หรือไง”

ประตูไม่ได้ปิดสนิท เหลิ่งหว่านฉิงจึงมองผ่านประตูที่เปิดแง้มไว้เห็นคนทั้งสองนัวเนียอยู่บนเตียง และเห็นว่าในห้องตกแต่งอย่างทันสมัยและหวานแหวว คงเข้ามาอยู่อาศัยหนึ่งปีเป็นอย่างต่ำ

นั่นหมายความว่าครอบครัวสุขสันต์สามคนพ่อแม่ลูกในความคิดของเธอ มีคนที่สี่ข้ามขั้นเข้ามาอยู่แล้ว

กู้จั๋วให้เมียหลวงกับเมียน้อยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ครึ่งคืนแรกอยู่กับเธอ ครึ่งคืนให้หลังก็นอนกับหลินอวี๋หน่วนที่ ‘บ้านเล็ก’

ช่างเร้าใจเสียจริง

เหลิ่งหว่านฉิงปิดปาก ไม่ยอมให้เสียงร้องไห้ในใจของตัวเองเล็ดลอดออกมา พอหันหลังกลับเจอแม่บ้านที่เข้ากะกลางคืนพอดี

“คุณนาย? ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะคะ?”

ประตูห้องนอนถูกเปิดออก เสื้อผ้าของกู้จั๋วยับยู่ยี่ วิ่งพุ่งออกมาด้วยสีหน้าตกใจลนลาน

หลินอวี๋หน่วนตามหลังเขามา กอดเอาเขา พลางลูบไล้มือไปทั่ว

กู้จั๋วผลักหลินอวี๋หน่วนเข้าไปในห้องนอน จากนั้นก็เดินมาถามเธอ “ที่รัก คุณได้ยินอะไรหรือเปล่า?”

เหลิ่งหว่านฉิงกำหมัดแน่น ความเจ็บที่ทิ่มแทงฝ่ามือทำให้เธอยับยั้งฝ่ามือไม่ให้ตบหน้ากู้จั๋ว

“ไม่นะ ฉันแค่หิวน้ำ ก็เลยอยากลงมาดื่มน้ำน่ะ”

กู้จั๋วแอบถอนหายใจเบา ๆ “ยัยบ๊อง ผมวางแก้วน้ำไว้ให้คุณบนโต๊ะตรงหัวเตียงแล้ว ทำไมยังลงมารินน้ำอีก มันอันตรายนะ”

กู้จั๋วประคองเธอกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง

ผ่านไปครู่ใหญ่ กู้จั๋วก็เรียกเธอเสียงอ่อนโยน “หว่านฉิง?”

เหลิ่งหว่านฉิงไม่อยากตอบ ปล่อยให้กู้จั๋วคิดว่าเธอหลับไปแล้ว

ในตอนนี้เอง ประตูห้องนอนก็เปิดพรวดเข้ามา

เสียงแผ่วเบาของกู้จั๋วดังเข้ามาในหูของเธอ

“ใครให้เธอขึ้นมา? ลงไปซะ!”

จากนั้นหลินอวี๋หน่วนก็พูดอย่างยั่วยวน “เมื่อกี้ถูกขัดจังหวะ แมวป่าน้อยก็ต้องขึ้นมาตามเจ้านายเองสิ”

ตามาด้วยเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าและเสียงกดต่ำของกู้จั๋ว “ลงไป”

“ไม่เอา ทำตรงนี้แหละ เธอตาบอดมองอะไรไม่เห็นหรอก อีกอย่างแบบนี้ก็เร้าใจกว่า ไม่ใช่เหรอ?”

เสียงที่ตอบกลับเธอคือเสียงหายใจกระชั้นชิดของชายหนุ่ม

ภายในห้องมืดสนิท เงาของสองคนที่นัวเนียกันทิ้งตัวลงบนโซฟาที่อยู่ข้าง ๆ เหลิ่งหว่านฉิง

น้ำตากลิ้งหล่นจากหางตาโดยไร้เสียง เธอกัดริมฝีปากไว้แน่นเพื่อกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้

ในคืนมืดมิดไม่มีคนรู้ว่า เหลิ่งหว่านฉิงเห็นทุกอย่างกับตา

ภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนที่เธอจะคลุมโปงคือ น้ำที่วางไว้บนตู้หัวเตียงถูกปล่อยให้เย็นชืด

น้ำเย็น หัวใจพลอยเย็นไปด้วย

“กู้จั๋ว ฉันจะทำให้คุณใช้ชีวิตต่อจากนี้อย่างเจ็บปวดทรมานจนไม่อยากมีชีวิตอยู่”

เหลิ่งหว่านฉิงพูดในใจเงียบ ๆ