บทที่ 4

หลายวันต่อมายังเป็นเหมือนวันที่เหลิ่งหว่านฉิงรู้ความจริง

พวกเขาสามคนออกไปข้างนอกด้วยกัน พอกลับบ้านก็แอบทำอะไรเงียบ ๆ ลับหลังเธอ

กู้จั๋วลงมาปลดปล่อยอารมณ์กับหลินอวี๋หน่วนทุกคืน จากนั้นก็แอบกลับมาช่วงเช้าตรู่

เธอดูพวกเขาแสดงละครเงียบ ๆ ต่อมาเหลิ่งหว่านฉิงก็อยู่ในห้องนอนชั้นบนตลอด เว้นแต่มีความจำเป็นจริง ๆ

พริบตาเดียวก็ถึงวันตรวจของเหลิ่งหว่านฉิง

ตื่นขึ้นมาตอนเช้า กู้จั๋วก็มอบมอร์นิ่งคิสให้เธออย่างเคยชิน แล้วประคองเธอลงไปกินข้าวเช้าข้างล่าง

ในตอนนี้เอง หลินอวี๋หน่วนที่ไม่เคยส่งเสียงและปฏิบัติตามกฎอย่างเข้มงวดมาตลอดพลันสำรอกแห้งออกมา

กู้จั๋วกับกู้ฮ่าวอวิ๋นหน้าเปลี่ยนสี กู้จั๋วอยากเข้าไปปิดปากของหลินอวี๋หน่วน ส่วนกู้ฮ่าวอวิ๋นกลับมองหลินอวี๋หน่วนอย่างเป็นห่วง ขยับปากถามเธอโดยไร้เสียง “น้าหน่วนหน่วน เป็นอะไรเหรอครับ?”

เหลิ่งหน่วนฉิงเห็นสองพ่อลูกลนลานทำตัวไม่ถูก ก็ให้ความร่วมมือ “มีอะไรเหรอ?”

“แม่บ้าน จู่ ๆ แม่บ้านก็อาเจียนน่ะ!”

ในยามคับขันเช่นนี้กู้จั๋วตอบกลับไปอย่างมีไหวพริบ เพื่อเพิ่มระดับความน่าเชื่อ เขาถึงขั้นด่าอากาศที่เรียกว่าแม่บ้านออกมายกใหญ่

มื้อเช้าจบลงอย่างเร่งรีบ ทั้งสามคนเข้ามาในห้องของหลินอวี๋หน่วน

ไม่รู้ว่าพวกเขาพูดอะไรกัน กู้ฮ่าวอวิ๋นพลันส่งเสียงดีใจออกมา แต่ไม่นานก็เงียบไป เหมือนกลัวว่าใครจะมาได้ยินอย่างไรอย่างนั้น

จากนั้นทั้งสามคนก็ออกมาพร้อมกัน

กู้ฮ่าวอวิ๋นหอมแก้มเหลิ่งหว่านฉิงก่อนเป็นอันดับแรก “แม่ครับ ผมไปโรงเรียนก่อนนะ”

กู้จั๋วเองก็นั่งยองตรงหน้าของเธอ “ต้องไปทำงานที่บริษัทแล้ว ไม่ห่างจากที่รักเลย”

ถ้าเธอมองไม่เห็น ฟังจากเสียงของกู้จั๋วอย่างเดียวคงคิดว่าเขาอาลัยอาวรณ์จริง ๆ และจุ๊บมุมปากของเขาอย่างอ่อนโยน ดุว่าเขาทำตัวเหมือนเด็ก

“วันนี้เป็นวันตรวจของฉัน ครั้งที่แล้วคุณรับปากว่าครั้งต่อไปจะไปกับฉันด้วย”

จากสีหน้าของกู้จั๋วแล้ว เหลิ่งหว่านฉิงดูออก ว่าเขาลืมไปแล้วจริง ๆ

ลืมวันนั้นไปแล้ว

แถมลืมสัญญา

“โอ๊ะ จู่ ๆ ผมก็นึกขึ้นมาได้ ว่าวันนี้โรงเรียนลูกประชุมผู้ปกครอง”

กู้ฮ่าวอวิ๋นพลันตบหน้าผาก “พ่อต้องไปด้วยนี่นา”

“ใช่ ๆ พ่อลืมไปเลย”

เมื่อเห็นการแสดงของสองพ่อลูก เหลิ่งหว่านฉิงก็แสยะยิ้ม “ได้ พวกคุณไปเถอะ”

สองพ่อลูกออกไปข้างนอกได้ไม่ทันไร เหลิ่งหว่านฉิงก็ใช้ข้ออ้างอยากอยู่คนเดียวไล่แม่บ้านไปอยู่ที่ตึกรอง

เธอเรียกแท็กซี่ตามรถของกู้จั๋วไป กลับเห็นสองพ่อลูกตระกูลกู้พาหลินอวี๋หน่วนเข้าไปในแผนกสูตินรีเวช

ที่กู้จั๋วไม่พาเธอไปตรวจ เป็นเพราะหลินอวี๋หน่วนอาจจะท้องนี่เอง ต้องสำคัญกว่าเธออยู่แล้ว

พวกเขาตั้งใจไม่ไปโรงพยาบาลกู้กรุ๊ป จะได้ฉลองข่าวดีของพวกเขาอย่างไม่ต้องกังวลอะไร

“เย้! น้าหน่วนหน่วนกำลังจะมีน้องสาวให้ผมแล้ว!”

ส่วนกู้จั๋วประคองหลินอวี๋หน่วนไว้อย่างระมัดระวัง มือใหญ่ของเขาลูบท้องของหลินอวี๋หน่วนอย่างแผ่วเบา เหมือนกำลังลูบสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลก ใบหน้าเผยแววดีใจออกมาอย่างปิดไม่มิดเช่นกัน

“อาอวี๋ เธอเก่งมาก!”

เมื่อได้ยินคำพูดแสนคุ้นเคย เหลิ่งหว่านฉิงก็บังคับตัวเองไม่ให้ร้องไห้ ทว่าน้ำตากลับร่วงไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้

ตอนที่เธอตรวจเจอว่าท้อง กู้จั๋วก็พูดแบบนี้ กอดเธอไว้แน่นด้วยความเผลอตัว แล้วค่อย ๆ ปล่อยอย่างระมัดระวัง พลางพูด “หว่านฉิง คุณเก่งมาก!”

ความรู้สึกเสียดายเพียงไม่กี่อย่างในชีวิตคือการไม่ได้เห็นภาพตัวเองตอนแต่งงาน ไม่ได้เห็นสีหน้าดีใจของกู้จั๋วที่ได้เป็นพ่อคนครั้งแรกในตอนที่เธอตั้งท้อง

ตอนนี้เธอได้เห็นแล้ว

ในขณะที่กู้จั๋วพากู้ฮ่าวอวิ๋นกับหลินอวี๋หน่วนไปงานประมูล ทุ่มเงินมหาศาลเพื่อหลินอวี๋หน่วน เหลิ่งหว่านฉิงก็มาถึงห้องเก็บศพของโรงพยาบาล

หลี่ม่อม่อบอกเธอว่า หาศพมาแทนเธอได้แล้ว

มีคนกำลังผ่าตัดศัลยกรรมให้ศพร่างนั้น

จริง ๆ แล้วไม่จำเป็นเลย สิ่งที่เธอต้องการเหลือทิ้งไว้ให้สองพ่อลูกตระกูลกู้คือกองเนื้อเละ ๆ เป็นฝันร้ายที่หลบหนีไม่พ้นทุกวันทุกคืนในอนาคต