บทที่ 1

“ม่อม่อ ช่วยฉันจัดฉากอุบัติเหตุรถยนต์สักครั้งได้ไหม? ให้คนตายเป็นฉัน”

เหลิ่งหว่านฉิงโทรหาเพื่อนสนิท เอ่ยเสียงแหบแห้ง

เสียงกังวลของหลี่ม่อม่อดังมาจากปลายสาย “เป็นอะไรไป? ตาหมาบ้ากู้จั๋วรังแกเธออีกแล้วใช่ไหม?”

เหลิ่งหว่านฉิงเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลเหือดแห้งตั้งแต่วินาทีที่จับได้ว่ากู้จั๋วมีชู้ เธอมองแสงสว่างที่ไม่ได้เห็นมาสิบปี “ฉันอยากหายไป ตอนนี้มีแค่เธอที่พึ่งพาได้”

หลี่ม่อม่อตอบรับโดยไม่พูดพล่ำทำเพลง “อีกครึ่งเดือน พี่ชายของฉันจะไปคุยสัญญาที่เมืองข้าง ๆ ถึงเวลานั้นฉันจะให้เขาพาเธอหนี”

“อืม”

ประตูห้องนอนข้างหลังถูกเปิดออก เหลิ่งหว่านชิงรีบวางสาย

ร่างสูงใหญ่กอดเธอไว้จากข้างหลัง

“ที่รัก ขอโทษทีนะ จู่ ๆ ที่บริษัทก็มีเรื่องด่วน ครั้งหน้าผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลให้ได้”

“จริงสิ วันนี้ผลตรวจเป็นยังไงบ้าง? หมอโจวว่ายังไง?”

คำพูดของกู้จั๋วทำให้เหลิ่งหว่านชิงย้อนนึกถึงตอนกลางวันของวันนี้

สิบปีก่อน เหลิ่งหว่านฉิงเกิดอุบัติเหตุเพื่อช่วยกู้จั๋ว จนทำให้ดวงตาทั้งสองข้างบอด

กู้จั๋วก่อตั้งโรงพยาบาลกู้กรุ๊ปขึ้นมา เพื่อให้เธอกลับมามองเห็นอีกครั้ง ใช้เงินจำนวนมหาศาลจ้างจักษุแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทั่วทุกมุมโลก ทุ่มเงินหลายหมื่นล้านเพื่อหาวิธีฟื้นฟูเส้นประสาทตาที่เสียหาย

ระยะเวลาสิบปี เธอต้องไปรับการตรวจที่โรงพยาบาลทุกสัปดาห์

ตรวจ 521 ครั้ง กลับไม่มีปาฏิหาริย์เลยสักครั้ง

เธอหมดความพยายามแล้ว แต่กู้จั๋วคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนเธอ ต่อมาพวกเขาก็มีลูกด้วยกันหนึ่งคน กู้จั๋วจึงมีเหตุผลในการโน้มน้าวเธอเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง

“คุณไม่อยากเห็นว่าลูกของเราหน้าตายังไงด้วยตาของตัวเองเหรอ? ขอร้องล่ะ ได้ไหม?”

คำอธิษฐานในวันเกิดของลูกชายแต่ละปีคือการขอให้เธอกลับมามองเห็นอีกครั้ง

เพราะมีความรักของกู้จั๋วและความปรารถนาอยากเห็นหน้าตาของลูกเป็นสิ่งยึดเหนี่ยว ถึงทำให้เหลิ่งหว่านฉิงยืนหยัดมาได้จนถึงทุกวันนี้

แต่ตอนที่เธอไปหากู้จั๋วที่โรงพยาบาลด้วยความดีใจล้นอก เพราะดวงตาของเธอกลับมามองเห็นอีกครั้ง กลับเห็นกู้จั๋วกำลังคลอเคลียผู้หญิงคนหนึ่งที่คร่อมทับไว้บนโต๊ะทำงาน

เสียงหายใจกระเส่าของชายหนุ่มและเสียงครวญครางอ่อนหวานของหญิงสาวเหมือนน้ำเย็น ๆ ราดลงบนหัว หยุดชะงักความดีใจทั้งหมดของเหลิ่งหว่านฉิงให้แข็งทื่อ

นี่น่ะเหรอประชุมด่วนที่กู้จั๋วต้องเข้าร่วม

เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายตั้งแต่หน้าประตูถึงโต๊ะทำงาน ไหนจะเอกสารที่ถูกปัดทิ้งกองกับพื้นต่างกำลังบอกเหลิ่งหว่านฉิงอย่างไร้เสียงว่า ทั้งสองคนอดรนทนรอไม่ได้ขนาดไหน

ภาพของสองคนที่คลอเคลียกันบนโต๊ะทำงานบาดตาของเธออย่างเจ็บซึ้ง แบบนี้เธอยอมมองไม่เห็นดีกว่า!

เหลิ่งหว่านฉิงด้านชาไปทั่วสรรค์พางกาย มือขวากุมอกไว้แน่น แทบหายใจไม่ทัน เธอจึงรีบวิ่งหนีออกไป

เธอไม่คิดเลยว่า กู้จั๋วจะกล้าพาผู้หญิงคนนั้นกลับมาที่บ้าน!

แม่บ้านที่อยู่รอบ ๆ เห็นภาพนี้กลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ทำงานของตัวเองต่อไป

นั่นหมายความว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่กู้จั๋วพามาที่บ้าน!

เรื่องที่ทำให้เธอแตกสลายยิ่งกว่าเดิมคือ ลูกชายที่เธออุ้มท้องมาตลอดสิบเดือนถึงขั้นเล่นหูเล่นตาทักทายผู้หญิงคนนั้น ไม่มีส่งเสียงสักแอะ

ลูกแท้ ๆ ของเธอ คนแรกที่เธอนึกได้ว่าต้องพาหนีไปด้วยก็รับรู้การมีอยู่ของผู้หญิงคนนี้!

ทุกคนต่างรู้ความจริง ปิดบังเธอแค่คนเดียว!

แค่นึกถึงความจริงแต่ละอย่างที่ได้รู้ในวันนี้ เหลิ่งหว่านฉิงก็อยากดิ้นหนีจากอ้อมกอดของกู้จั๋วอย่างรังเกียจ

เธอหันหลังไป กลับเห็นรอยจูบและรอยข่วนเด่นชัดบนผิวใต้คอเสื้อของกู้จั๋ว

ในช่วงที่เธอยังมองไม่เห็น เธอเคยคิดว่ามันเป็นอ้อมกอดอบอุ่น เป็นไหล่ที่พึ่งพาได้ ที่แท้ก็สกปรกมากขนาดนี้!

เหลิ่งหว่านฉิงเงยหน้าขึ้น “ไม่ดีขึ้น”

ในเมื่อตัดสินใจจะไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องให้กู้จั๋วรู้ว่าดวงตาของเธอกลับมามองเห็นอีกครั้ง

เธออยากหายไป หายไปจากโลกของกู้จั๋วกับกู้ฮ่าวอวิ๋นตลอดกาล

พ่อลูกคู่นี้ เธอไม่ต้องการแล้ว!