บทที่ 8

วันนี้เป็นวันที่ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาล

และเป็นวันที่เธอตัดสินใจจากไป

ขณะที่เหลิ่งหว่านฉิงแต่งตัวเรียบร้อยลงมาชั้นล่าง กู้จั๋วก็เปิดประตูเข้ามาพอดี ข้างหลังมีกู้ฮ่าวอวิ๋นและหลินอวี๋หว่านตามมาด้วย

เธอรู้ว่ากู้จั๋วคงรีบกลับมาพาเธอไปตรวจดวงตา

เพราะอย่างไรการที่เธอแปลกไปในช่วงนี้ก็ทำให้เขาอยู่ไม่สุข

“ที่รัก ผมกับลูกกลับมาแล้ว!”

กู้จั๋วกำลังจะเข้ามาอุ้มเธอเดินไปที่ห้องรับแขก แต่กลับถูกเหลิ่งหว่านฉิงผลักออก

บนหน้าของเธอไร้ซึ่งแววดีใจที่เขากลับมา

กู้จั๋วเรียกเธออย่างร้อนรน “ที่รัก?”

“แม่ครับ”

กู้ฮ่าวอวิ๋นยัดโมเดลรูปตึกใส่มือของเธอ “นี่คือของที่ระลึกที่ผมซื้อมาฝาก แม่ลองลูบดูว่าชอบไหม?”

เหลิ่งหว่านฉิงวางไว้ข้าง ๆ น้ำเสียงห่างเหินเย็นชา “ฉันจะไปโรงพยาบาล กลับมาค่อยคุยกัน”

กู้จั๋วกอดเธออีกครั้ง “ที่รักผมจะพาคุณไปเอง”

กู้ฮ่าวอวิ๋นกอดขาของเธอ “ผมไปด้วย! รู้สึกว่าไม่ได้อยู่กับแม่นานแล้ว”

ก่อนจะขึ้นรถ เหลิ่งหว่านฉิงก็หันกลับไปมองบ้าน

กู้จั๋วถามอย่างเป็นห่วง “ทำไมเหรอ?”

เหลิ่งหว่านฉิงส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”

แค่มองสถานที่ที่ตัวเองใช้ชีวิตมาตลอดสิบปีเป็นครั้งสุดท้าย

โรงพยาบาลในเครือกู้กรุ๊ปอยู่ในชานเมืองติดกับทะเล รถแล่นบนถนนกว้างใหญ่

กู้ฮ่าวอวิ๋นพูดพลางหัวเราะคิกคัก “คุณพ่อรีบกลับมา เพื่อพาคุณแม่ไปตรวจดวงตาโดยเฉพาะเลยนะครับ”

เหลิ่งหว่านฉิงหันมองนอกหน้าต่าง

“ไปทัศนศึกษาของโรงเรียนกันไม่ใช่เหรอ? กลับมาก่อนกำหนดได้ด้วยหรือไง?”

เมื่อนึกได้ว่าตัวเองเกือบหลุดพูดออกไป กู้ฮ่าวอวิ๋นก็ยอมปิดปากแต่โดยดี

กู้จั๋วกุมมือของเธอ “ใช่ กลับมาก่อนกำหนดน่ะ เรื่องที่สัญญาที่รักเอาไว้ก็ต้องทำให้ได้อย่างที่พูด”

เขายังสัญญาว่าจะรักเธอตลอดไป

จะไม่ทรยศเธอเด็ดขาด

คงสัญญาไว้มากเกินไป ก็เลยลืมหมดแล้วสินะ

เหลิ่งหว่านฉิงไม่สนใจคำพูดของกู้จั๋ว

ภายในรถจึงเงียบกริบ

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของกู้จั๋วดังขึ้นมากะทันหัน

เขากดตัดสายโดยที่ไม่เหลือบมอง

แต่คนปลายสายไม่ย่อท้อ โทรเข้ามาติด ๆ กันหลายสาย

เหลิ่งหว่านฉิงพูดอย่างเรียบเฉย “รับเถอะ เผื่อบริษัทมีเรื่องด่วนล่ะ?”

กู้จั๋วลดกระจกรถลง เสียงลมจึงกรูเข้ามาภายในรถ

ไม่รู้ว่าคนทางนั้นพูดอะไร สีหน้าของกู้จั๋วถึงได้เปลี่ยนไปอย่างมาก ทั้งยังตะคอกใส่คนขับรถ “จอดรถ!”

รถเบรกจอดดังเอี๊ยด

กู้จั๋วมองมาที่เหลิ่งหว่านฉิง เสียงอ่อนลง “หว่านฉิง มีเรื่องด่วนที่บริษัท ผมต้องรีบไปเดี๋ยวนี้ ให้ลูกอยู่รอเป็นเพื่อนกับคุณข้างทางแล้วกัน ผมจะให้คนขับพาพวกคุณไปส่งโรงพยาบาลใหม่”

กู้จั๋วพูดพลางเปิดประตูรถ

กู้ฮ่าวอวิ๋นฉลาดหัวใจ เขารู้ความในใจของพ่อ เรื่องที่บริษัทไม่มีทางสำคัญเท่าแม่ ต้องเป็นน้าอวี๋หน่วนเป็นอะไรไปแน่ๆ!

เขารีบหาเหตุผลมั่ว ๆ “ผมไปด้วย ผมคือทายาทในอนาคตของกู้กรุ๊ป ตามพ่อไปถึงจะได้เรียนรู้”

“ถ้าลูกไป แม่จะทำยังไง?”

สายลมพัดกระโปรงของเหลิ่งหว่านฉิงปลิวไสว เธอเอ่ยขึ้น “ไม่เป็นไร พวกคุณไปเถอะ”

กู้จั๋วลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบตกลง

“ที่รัก คุณต้องอยู่ข้างทางนะ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น รอแค่สิบนาทีก็จะมีคนขับรถมารับคุณ”

พูดจบ เขาก็ไม่รอเหลิ่งหว่านฉิงพยักหน้ารับ หันหลังขึ้นรถไปทันที

ทันใดนั้นเหลิ่งหว่านฉิงก็จับชายเสื้อของเขาไว้

“ไม่ไปได้ไหม?”

กู้จั๋วจับมือเธอออก “หว่านฉิง ที่บริษัทมีเรื่องสำคัญจริง ๆ คุณเข้าใจหน่อย เป็นเด็กดีนะ”

พูดจบ เขาก็ขึ้นรถแล้วปิดประตู ไม่นานรถก็ออกตัวหายลับไปจากถนน

รถบรรทุกขับออกมาจากทิศทางที่รถของกู้จั๋วหายลับไป

เหลิ่งหว่านฉิงก้าวถอยหลัง จากนั้นคนขับรถก็นำศพหญิงนิรนามลงมาจากรถ

วินาทีที่คนขับรถเตรียมจะขับเหยียบ ก็มีมือใหญ่ปิดบังดวงตาของเธอเอาไว้

เหลิ่งหว่านฉิงดึงมือนั้นออก เบื้องหน้าคือศพและกองเลือดที่เละเสียหาย

คิดว่า ถ้ากู้จั๋วกับกู้ฮ่าวอวิ๋นมาเห็นภาพนี้จะมีสีหน้าท่าทางอย่างไรนะ?

เธออยากให้พวกเขารู้ว่า ตอนที่พวกเขาทิ้งคนตาบอดอย่างเธอไว้ข้างถนนเพื่อไปหาผู้หญิงอีกคน ทำให้เธอถูกรถชนตาย

วันนี้ คือการพบเจอครั้งสุดท้ายของพวกเขา

ชีวิตแสนยาวไกลหลังจากนี้ เวลาที่พวกเขานึกถึงช่วงเวลานี้ต้องเจ็บปวดเจียนตาย หัวใจเหมือนโดนมีดกรีด

“ไม่ต้องมองแล้ว ฉันจะพาเธอไป”

เหลิ่งหว่านฉิงพยักหน้า ก้าวเดินจากไป

เส้นขอบฟ้ามหาสมุทรในวันข้างหน้า เธอกับกู้จั๋ว จะไม่เจอกันอีก!