บทที่ 6

ตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่า งานเลี้ยงที่กู้จั๋วและกู้ฮ่าวอวิ๋นพาเธอมาคืองานวันเกิดของหลินอวี๋หน่วน!

ไม่เพียงเท่านี้ พ่อแม่ของกู้จั๋ว ญาติพี่น้องก็อยู่กันครบ

เธอเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาในควาทรงจำต่างเข้าไปรุมล้อมอยู่ข้างกายหลินอวี๋หน่วน นี่นะเหรอที่กู้จั๋วบอกว่าอยากทำให้เธออารมณ์ดี

เธอถูกสองพ่อลูกพามาอยู่แถว ๆ ลำโพง จากนั้นพวกเขาก็เอาน้ำกับเค้กมาให้เธอ

“ที่รัก คุณนั่งอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ผมจะพาลูกไปทักทายแขก”

เหลิ่งหว่านฉิงเห็นกู้จั๋วคุกเข่าลงต่อหน้าหลินอวี๋หน่วนต่อหน้าต่อตา พร้อมประคองท้องของเธอ ประทับจูบลงไปอย่างจริงใจ

กู้ฮ่าวอวิ๋นเองก็เรียกชื่อหลินอวี๋หน่วนพลางกระโดดโลดเต้น “แม่ครับ”

พี่น้องของเขาก็เรียกอีกฝ่ายว่า “พี่สะใภ้”

กู้จั๋วหันมามองทางฉัน แล้วทำมือบอก ให้พวกเขาเบาเสียงลง

“พวกนายจะเรียกอะไรนักหนา ระวังหว่านฉิงได้ยินหน่อยสิ”

ในอดีตเธอได้รับบาดเจ๊บเพราะช่วยเชานายหญิงกู้จึงเคยมาเฝ้าอยู่ข้างเตียงเธอเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ตอนนี้กลับตบหลังกู้จั๋วอย่างไม่พอใจ “จะกลัวอะไร ได้ยินแล้วยังไงต่อ? เธอเป็นคนตาบอด ถ้าหย่ากับแกแล้วจะยังไปไหนได้? ตอนนี้ในท้องของเสี่ยวหน่วนมีหลานสุดที่รักของฉันอยู่ทั้งคน”

พวกพี่น้องของเขาก็พูดเสริม “นั่นสิ คนฐานะอย่างเรา ๆ มีคนไหนบ้างที่ไม่มีผู้หญิงหลายคน แต่พี่กลับมีแค่คนเดียว แค่นี้ก็ถือว่าให้เกียรติเหลิ่งหว่านฉิงสุด ๆ แล้ว”

กู้จั๋วหน้าตาเคร่งขรึม “ภรรยาของฉัน และคุณนายของตระกูลกู้คือหว่านฉิงเท่านั้น พวกนายอย่าปากโป้งเด็ดขาด!”

ทุกคนตอบรับ “โอเค ๆ ๆ พวกผมจะปิดปากให้มิดชิด อีกอย่างพี่ก็ซ่อนพี่สะใภ้ใหญ่ไว้ในบ้านทั้งวัน พวกผมไม่ได้เจอเธอหรอก”

พวกเขาคิดว่าแค่เธออยู่ข้างลำโพง ก็ไม่ได้ยินคำพูดของพวกเขา แต่น่าเสียดายที่ชีวิตของการเป็นคนตาบอดตลอดสิบปีที่ผ่านมาทำให้ความสามารถในการได้ยินของเธอพัฒนาไปไกลกว่าคนทั่วไป

เหลิ่งหว่านฉิงฟังพวกเขาพูดคุยหัวเราะคิกคักเงียบ ๆ ใกล้แล้ว เดี๋ยวก็จะได้จากไปแล้ว

เธอไม่คิดเลยว่าหลินอวี๋หน่วนจะกล้าฉวยโอกาสตอนที่กู้จั๋วกับกู้ฮ่าวอวิ๋นไม่สังเกตเดินเข้ามาหาเธอ

“เหลิ่งหว่านฉิง เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? เมื่อเช้ากู้จั๋วสามีของเธอเพิ่งลุกจากเตียงของฉัน ตอนนี้เธอกำลังอยู่ในงานวันเกิดที่เขาตั้งใจจัดขึ้นเพื่อฉัน พ่อแม่ตระกูลกู้ก็เรียกฉันว่าลูกสะใภ้ ลูกชายที่เธอคลอดออกมาอย่างยากลำบากยังเรียกฉันว่าแม่อีกด้วย”

“เราอยู่ด้วยกันเกือบสองปีแล้ว ปีก่อน ฉันย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของพวกเธอ ดังนั้น พวกฉันจึงก่อมรสุมรักในห้องนอนชั้นล่างของเธอทุกวัน แต่น่าเสียดายที่เธอตาบอด เลยไม่เห็นท่าทางเวลาเขาหลงใหลฉัน เมื่อกี้เขายังประคองท้องของฉันน้ำตาคลออยู่เลย”

“ตอนแรก ฉันก็อยากอยู่เงียบ ๆ เพราะยังไงพอเทียบกับเธอแล้ว ฉันก็ดูเหมือนคุณนายกู้กว่าเธอเสียอีก น่าเสียดายที่ฉันท้อง ฉันจึงต้องทวงตัวตนให้ลูกในท้องของฉัน”

“ถ้าเธอคิดได้ ก็รีบยกตำแหน่งคุณนายกู้มาให้ฉันซะ ฉันยังพอเห็นแก่ที่เธอตาบอดเพราะช่วยกู้จั๋ว ให้เขาซื้อคอนโดข้างนอกไว้เลี้ยงดูคนพิการอย่างเธอ!”

เหลิ่งหว่านฉิงเห็นท่าทางเหมือนคนชนะของหลินอวี๋หน่วน ก็ไม่พูดอะไรออกมา

หลินอวี๋หน่วนเหมือนจะแปลกใจที่เธอเงียบไป “เธอไม่เชื่อเหรอ? ฉัน…”

หลินอวี๋หน่วนกำลังจะพูดบางอย่าง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังใกล้เข้ามา กู้จั๋วถลึงตาใส่หลินอวี๋หน่วนแรง ๆ เสร็จแล้วก็แสร้งพูดอย่างสงบนิ่ง “ที่รัก คุยอะไรกันอยู่เหรอ?”

เหลิ่งหว่านฉิงยิ้มเล็กน้อย “ไม่มีอะไร คุณหลินบอกว่าสามีของเธอรักเธอมาก ก็เลยอิจฉานิดหน่อยน่ะ”

กู้จั๋วถอนหายใจอย่างโล่งอก

ดวงตาของเหลิ่งหว่านฉิงทอแววเย้ยหยัน กู้จั๋วรู้ดีว่าเธอเป็นคนที่ไม่ยอมให้มีอะไรมาขัดหูขัดตา ถ้าหลินอวี๋หน่วนพูดอะไรออกไป ก็คงซักถามเขาแล้ว

แต่เขาลืมไปว่า นั่นมันเหลิ่งหว่านฉิงเมื่อสิบปีก่อน ทุกคนต้องเปลี่ยนไปทั้งนั้น

กู้จั๋วโอบเธอเข้ามาในอ้อมกอด “คนอื่นมีอะไรน่าอิจฉา ผมยังดีกับคุณไม่พออีกเหรอ?”

เหลิ่งหว่านฉิงไม่ตอบ

“กลับกันเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว”

กู้จั๋วไปอาบน้ำ

โทรศัพท์ของเหลิ่งหว่านฉิงมีข้อความเสียงเด้งขึ้นมา

[เธอคิดว่ากู้จั๋วยังรักเธออยู่เหรอ? มันเรื่องโกหกทั้งนั้น เขารับปากฉันแล้วว่าจะรับผิดชอบฉัน]

เหลิ่งหว่านฉิงไม่สนใจ ตรงกันข้ามกลับอ่านข้อความของหลี่ม่อม่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า

[ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว พี่ชายของฉันจะไปรับเธอตามเวลานัดหมาย]

“คุณหยิบโทรศัพท์จะดูอะไร? หาหนังสือไม่เจอเหรอ?”

เสียงของกู้จั๋วดังขึ้นเหนือศีรษะอย่างกะทันหัน เหลิ่งหว่านฉิงกดปิดหน้าจออย่างรวดเร็ว จากนั้นก็แกล้งทำทีเป็นคลำหา

กู้จั๋วไม่ได้ส่งหนังสือให้เหลิ่งหว่านฉิง แต่กลับกอดเธอไว้ ไอร้อน ๆ รินลดลำคอของเธอ “ที่รัก…”

ความรู้สึกรังเกียจตีพุ่งในใจ เหลิ่งหว่านฉิงขมวดคิ้วทันที ปฏิเสธเสียงเย็น “ฉันเหนื่อยแล้ว”

เขาหมายความว่ายังไง?

หลินอวี๋หน่วนกำลังท้อง เขาเลยไม่กล้าทำงั้นเหรอ?

กลางดึก กู้จั๋วลงไปข้างล่าง

ไม่นานในห้องนอนชั้นล่างก็มีเสียงครวญครางที่ฟังดูจงใจของหญิงสาวดังขึ้นมา ตามมาด้วยเสียง “อื้อ ๆ ๆ“ ที่เกิดจากการถูกปิดปากเอาไว้