บทที่ 7

วันต่อมา กู้ฮ่าวอวิ๋นโถมตัวเข้าอ้อมกอดของเหลิ่งหว่านฉิงอย่างออดอ้อน

“แม่ครับ โรงเรียนของผมจัดกิจกรรมทัศนศึกษา ต้องให้ผู้ปกครองไปด้วย ผมไปกับพ่อได้ไหม?”

นี่สินะที่หลินอวี๋หน่วนบอกว่า กู้จั๋วจะรับผิดชอบเธอ

เหลิ่งหว่านฉิงก้มหน้าลง ลูกชายในอ้อมกอดพูดกับเธอ พลางทำหน้าหยอกล้อกับหลินอวี๋หน่วน

พูดจบ กู้ฮ่าวอวิ๋นก็ไม่ลืมถูไถแก้มของเธออย่างสนิทสนม

มือของเหลิ่งหว่านฉิงลูบใบหน้าของลูกชาย นี่คือลูกของเธอ นอกจากปากที่เหมือนพ่อ ส่วนอื่น ๆ ก็มีเคล้ารางของเธอหมด

ถ้าจะบอกว่ากู้จั๋วมีชู้เพราะอยากหาความเร้าใจ แล้วกู้ฮ่าวอวิ๋นเป็นเพราะอะไร?

ตอนนั้นเธอมองอะไรไม่เห็น ทุกครั้งที่ได้ยินหมอเล่าเกี่ยวกับการตรวจครรภ์ เธอมักจะจินตนาการในใจว่าถ้าเขาเกิดมาแล้วจะหน้าตาเป็นยังไง

เพราะมองไม่เห็น ระหว่างที่ตั้งครรภ์เธอจึงต้องระมัดระวังทุกการกระทำมากกว่าหญิงตั้งครรภ์คนอื่นหลายเท่า ถึงขั้นที่ว่าเพื่อไม่ให้เกิดอุบัติแล้ว เธอยอมทิ้งศักดิ์ศรี ให้แม่บ้านมาเฝ้าตอนเข้าห้องน้ำ เพราะกลัวว่าจะหกล้ม

แต่ลูกชายที่เธอทนลำบากอุ้มท้องมาตลอดสิบเดือน กลับเรียกชู้ว่าแม่ลับหลังเธอ

ถ้าไม่ใช่เพราะกู้ฮ่าวอวิ๋นหน้าเหมือนเธอ เหลิ่งหว่านฉิงก็คงสงสัยไปแล้วว่าลูกของตัวเองถูกคนอื่นสลับไปหรือเปล่า

ในที่สุดกู้ฮ่าวอวิ๋นก็จับสังเกตได้ว่าเธอเงียบไป จึงยอมหันมามองเธอ

“แม่ครับ?”

กู้จั๋วจึงพูดเสริมให้ “อ่านหนังสือหมื่นเล่ม สู้เดินทางหมื่นลี้ไม่ได้ อีกอย่างกิจกรรมทัศนศึกษาก็เป็นกิจกรรมที่โรงเรียนจัดให้เด็ก ๆ ได้เข้าร่วม ถ้าไม่ใช่เพราะคุณมองไม่เห็น พวกผมก็คงไม่ทิ้งคุณอยู่ที่บ้านคนเดียว”

พวกเขาหาเหตุผลที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ ดังนั้นกู้จั๋วถึงได้สั่งให้เลขาจองตั๋วเครื่องบินอย่างมั่นใจ

การที่ขอความคิดเห็น ก็เป็นเพียงการแจ้งให้ทราบเท่านั้น

เหลิ่งหว่านฉิงเหลือบมองจุดหมายปลายทาง พบว่าเป็นเมืองเล็กในยุโรปที่เธออยากไปก่อนจะตาบอด

“ไม่เป็นไร พวกคุณไปเถอะ”

ก่อนที่กู้จั๋วจะไปก็เรียกแม่บ้านทุกคนมารวมตัว อธิบายข้อควรระวังในการดูแลเหลิ่งหว่านฉิงทีละข้อ

“ก่อนนอนต้องวางน้ำไว้บนตู้หัวเตียงให้เธอ ให้แน่ใจว่าเธอจะไม่หิวน้ำกลางดึก”

“ทุกวันต้องประคองหว่านฉิงเดินเล่นในสวนดอกไม้หนึ่งรอบ เพื่อให้เธอออกกำลังกาย”

“ต้องป้อนผลไม้พวกบลูเบอรี่ให้หว่านฉิงทุกวัน ถ้าให้เธอใช้ส้อมเองอาจจะได้รับแผล”

……

กู้จั๋วกำชับเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง ราวกับกำลังบรรลุสัญญามูลค่าหนึ่งแสนล้านอย่างไรอย่างนั้น

สุดท้ายเขาก็จูบเธอ “ผมกับลูกไปก่อนนะ ถ้ามีเรื่องอะไรคุณก็โทรหาผม ผมจะรีบกลับมาทันที”

“ทัศนศึกษาไม่นาน พวกผมจะรีบกลับมาให้ทันช่วงที่คุณตรวจรักษาตา”

กู้ฮ่าวอวิ๋นจับมือของเธอ “แม่ครับ ไว้ผมซื้อของมาฝากนะ”

เหลิ่งหว่านฉิงยืนอยู่ริมหน้าต่าง เห็นกู้จั๋วโอบหลินอวี๋หน่วน มือซ้ายจูงมือกู้ฮ่าวอวิ๋น ช่างเป็นภาพสามคนพ่อแม่ลูกที่ดูสุขสันต์จริง ๆ

นางมองข้ามสายตาเห็นใจของเหล่าแม่บ้าน หันหลังเดินกลับเข้ามาในห้อง

เหมือนพวกเขาจะเที่ยวกันสนุกสนาน

กู้จั๋วที่เคยโทรหาเธอตลอดต่อให้ทำงานทั้งวันกลับไม่ติดต่อมาเลยสักครั้ง

กู้ฮ่าวอวิ๋นเองก็คงลืมเธอไว้ข้างหลังเหมือนกัน

กลับเป็นหลินอวี๋หน่วนที่คอยโอ้อวดเธอสามวันหลังอาหาร

[วันนี้อาจั๋วกอดจูบฉันต่อหน้าบาทหลวงในโบสถ์ เขาบอกรักฉัน]

[เวลาอยู่ข้างนอกลูกสุดที่รักของเธอเรียกฉันว่าแม่ คนในโรงแรมต่างบอกว่าพวกฉันเป็นครอบครัวสุขสันต์]

[ขนาดฉันท้องแล้ว อาจั๋วก็ยังไม่เว้น ถุงยางอนามัยในห้องใช้จนหมดแล้ว เขาออกไปซื้อมาเพิ่มแล้วด้วย]

ทุกตัวอักษรล้วนแสดงให้เห็นว่ากู้จั๋วรักเธอมาก

แต่คำพูดของหลินอวี๋หน่วนไม่ได้ทำให้เหลิ่งหว่านฉิงสะทกสะท้านแต่อย่างใด

เธอกำลังรอ รอวันที่ได้จากไปตามที่นัดหมายเอาไว้

ใกล้มาถึงแล้ว