共有

ชะตา...51

last update 最終更新日: 2026-01-08 23:16:49

แสนหลงคิดว่าช่วงนี้ตัวเองมีความอยากรู้อยากเห็นแบบผู้ใหญ่เพิ่มขึ้นนิดหน่อย แต่อันที่จริงเธอก็อายุสามสิบแล้วนะ จะมีความสนอกสนใจที่เปลี่ยนไปจากแต่ก่อนบ้างนิดหน่อยก็คงไม่แปลกอะไร?...อืม ถึงแม้ว่าถ้าเทียบกับมนุษย์เธอน่าจะอยู่ในช่วงอายุยี่สิบถึงยี่สิบห้าปีก็เถอะ

แต่สำหรับพวกมนุษย์...ยี่สิบบวกขึ้นไปก็นับว่าโตมากแล้วนี่นะ!

ยักษิณีสาวในคราบเสือน้อยที่กำลังนอนแผ่พุงอยู่บนพื้นกระเบื้องเหลือบมองประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดทิ้งไว้เล็กน้อย ใบหูเล็ก ๆ ขยับดุกดิกเมื่อได้ยินเสียงถอดเสื้อของคนในห้องน้ำ ก่อนร่างเล็กสีขาวจะคลานกระดึ๊บ ๆ เข้าไปใกล้อีกนิด

พอได้ยินเสียงรูดเข็มขัดออกจากเอวกางเกงยีน

เสือขาวตัวน้อยก็กระหยิ่มยิ้มย่องทั้งที่ยังนอนแผ่อยู่บนพื้น ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงฉายประกายแวววาวเวลาอยากรู้อยากเห็น เหล่มองอีกรอบ ก่อนจะกลิ้งหลุน ๆ ไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องน้ำ

‘เห็นเปิดประตูอาบน้ำทุกวัน...จริง ๆ ก็อยากให้แอบดูหรือเปล่า?’

แสนหลงร้องถามในใจอย่างคึกคัก นึกสนุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกที่จะได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่างที่ยังไม่เคยเห็น

อืม หมายถึงสีหน้าตกอกตกใจของข้ามสมุทรนะ! อย่าคิดลึก!

ร่างเล็กสีขาวนอนหงายท้องอยู่หน้าประตูห้องน้ำ ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงมองภาพกลับหัวที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความคาดหวัง ก่อนจะต้องสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นข้ามสมุทรกำลังยืนกอดอกมองตัวเองอยู่ด้วยสายตาดุ ๆ

‘อ้าว! นายคราม...นายไม่อาบน้ำแล้วเหรอ?’

กระดิกหางไปมาเบา ๆ ทั้งที่ยังนอนหงายท้องอยู่แบบนั้น รู้สึกเก้อเขินขึ้นมานิดหน่อยที่ถูกจับได้ว่ากำลังคิดจะแอบดูเขาอาบน้ำ แต่สายตาก็ยังอดเหลือบมองกระดุมกางเกงที่ถูกปลดไปแล้วไม่ได้ ไหนจะซิบที่ไหลลงไปจนเกือบจะเห็นอะไร ๆ ข้างในนั่นอีกละ!

ชิ! เกือบแล้วเชียว...เจ้าหมอนี่รู้ตัวได้ไงกัน?

เสือขาวตัวน้อยทำหน้าเสียดายนิด ๆ ก่อนจะขดตัวเป็นก้อนกลมพร้อมหันหลังให้ข้ามสมุทรทันที ในใจกำลังคิดว่าวันหลังตัวเองจะต้องย่องเข้าไปแอบดูให้แนบเนียนกว่านี้อีกสักหน่อยถึงจะดี แต่คิดยังไม่ทันจบกระบวนความ ร่างเล็กก็ถูกมือหนาของใครอีกคนช้อนขึ้นแนบแผงอกเปลือยเปล่า

“อยากอาบน้ำด้วยกันก็ไม่บอก?”

พูดจบก็อุ้มแสนหลงเข้าไปในห้องน้ำทันที ก่อนจะวางยักษิณีสาวในคราบเสือน้อยที่ยังช็อกไปจนทำอะไรไม่ถูกลงบนอ่างล้างหน้า แล้วตามด้วยการล็อกประตูห้องน้ำ!

‘นะ...นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย!?’

แสนหลงหวีดร้องเสียงตะกุกตะกัก รีบยกอุ้งเท้าเล็ก ๆ ทั้งสองข้างปิดตาตัวเองทันทีเมื่อเห็นว่าข้ามสมุทรกำลังรูดซิบกางเกงส่วนที่เหลือลง!

ใบหูเล็ก ๆ ขยับดุกดิกเมื่อได้ยินเสียงถอดกางเกงแล้วตามด้วย

เอ่อออ...กางเกงใน!?

ไม่น๊า ทำไมนายถึงเป็นคนนิสัยแบบนี้!

ยักษิณีสาวครวญครางในใจด้วยความแตกตื่นเป็นที่สุด นึกแล้วก็อยากจะตบกะโหลกตัวเองแรง ๆ สักทีที่คิดอะไรพิเรนทร์ ๆ จนทำให้ตัวเองต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ชวนให้รู้สึกตื่นตระหนกไปหมดแบบนี้

“แช่น้ำด้วยกันนะ...วันนี้ใส่น้ำมันหอมระเหยกลิ่นลาเวนเดอร์ด้วย”

น้ำเสียงนั้นเหมือนจะเจือรอยขันอยู่ในที พอพูดจบก็อุ้มเอาร่างเล็กสีขาวที่กลายสภาพเป็นก้อนกลมไปแล้วเดินไปยังอ่างอาบน้ำทันที

ฮืออออ เธอชอบกลิ่นลาเวนเดอร์นะ! แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!

ดูเหมือนว่าตอนนี้ยักษิณีสาวจะรู้แล้วว่า การอาบน้ำที่สยองขวัญมากกว่าการถูกบังคับให้นอนแช่น้ำพุร้อนร้อยองศาบนภูเขาคีรีของโลกบรรพกาล ก็คือการแช่น้ำอุ่นกลิ่นลาเวนเดอร์หอมกรุ่นพร้อมกับข้ามสมุทรนี่ละ!

この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード

最新チャプター

  • แสนหลง   ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122

    ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ

  • แสนหลง   ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121

    วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส

  • แสนหลง   ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120

    “จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ

  • แสนหลง   ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119

    สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั

  • แสนหลง   ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118

    งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล

  • แสนหลง   บทส่งท้าย 117

    แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ

続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status