ยักษา2

วันนี้มีงานเลี้ยงสำคัญที่ทำให้แสนหลงรู้สึกคึกคักเป็นพิเศษ เจ้าตัวสั่งชุดสวยจากแบรนด์ดังของพวกมนุษย์ผ่านออนไลน์ล่วงหน้าเกือบเดือน ตามด้วยรองเท้า กระเป๋า และเครื่องประดับที่เข้าชุดกันอีกหลายชิ้น ลำบากเปลืองแรงพี่สาวสองตนที่ต้องคอยเทียวไปเทียวกลับรอรับของให้อยู่หลายหน 

ก็เธอไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในโลกมนุษย์นี่น่า แล้วจะให้บริษัทขนส่งของพวกมนุษย์ขับรถปุเลง ๆ ขนของข้ามมาส่งในดินแดนลี้ลับสำหรับมนุษย์ก็ทำไม่ได้ด้วย! พี่สาวผู้แสนน่ารักทั้งสองตนของเธอก็ต้องคอยออกไปทำหน้าที่รับของให้ตามระเบียบ

กฎของโลกบรรพกาลนั้นมีอยู่ไม่มาก และหนึ่งในนั้นก็คือห้ามไม่ให้เผ่าพันธุ์ใดก็ตามที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะข้ามเขตไปยังโลกมนุษย์เด็ดขาด!

และไอ้คำว่า ‘บรรลุนิติภาวะ’ ของโลกบรรพกาลก็ไม่ได้ง่ายเหมือนโลกมนุษย์เสียด้วยสิ เพราะเท่าที่เธอรู้มาขอเพียงอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ก็เรียกว่าโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว?…แต่สำหรับที่นี่ เธอต้องเรียนจบการศึกษาขั้นพื้นฐานของเผ่าพันธุ์ตัวเองเท่านั้นจึงจะเรียกได้ว่าเติบโตเป็นผู้ใหญ่!

พอพูดถึงการศึกษาขั้นพื้นฐานแล้วแสนหลงก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาอีกรอบ นึกถึงวันเวลาที่แสนทรหดตลอดสามสิบปี ที่ตัวเองเกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้วแทบปาดน้ำตา

กว่าจะผ่านเกรดแปดมาได้ เลือดตาเธอแทบกระเด็น!

การศึกษาของโลกบรรพกาลนั้นโหดเหี้ยมมากในความรู้สึกของแสนหลง...สูงสุดอยู่ที่เกรดสิบสอง แต่โดยมากแล้วเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ก็จะเรียนกันจนถึงแค่เกรดสี่หรือเกรดห้าเท่านั้น ก่อนจะแยกไปตามความถนัดของเผ่าพันธุ์ตนเอง

อย่างพวกครุฑก็จะเรียนถึงแค่เกรดสาม แล้วแยกตัวไปเรียนเฉพาะทางสำหรับพวกมีปีกโดยเฉพาะ ขนาดพวกมังกร งูขาว ไปจนถึงเสือเบงกอลที่ชื่นชอบการเรียนเป็นพิเศษก็ยังเรียนถึงแค่เกรดห้า ก่อนจะถูกส่งเข้าป่าไปฝึกวิชาต่ออีกสองสามปี...แม้แต่เงือก ก็ยังเรียนถึงแค่เกรดสี่เลย!

แล้วทำไมยักษ์ถึงต้องเรียนหนักกว่าใครเพื่อน...เธอก็สุดจะรู้ได้?

แต่ถ้าให้สันนิษฐานตามบันทึกของโลกบรรพกาล ก็คงเป็นเพราะยักษ์ที่เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งโรงเรียนนั้นรักการศึกษามาก ก็เลยด่วนสรุปไปว่ายักษ์ควรจะเรียนเยอะ ๆ โดยไม่ทันคิดว่าเมื่อเวลาผ่านไปหลายพันปีจะมีพวกหัวขี้เลื่อยอย่างเธอมาเกิดในเผ่าพันธุ์ของตนเอง

“ยายหลง! ยังไม่เปลี่ยนชุดอีกเหรอ?” เสียงหวานสดใสของพี่สาวตนรองนามว่า ‘แสนดี’ ที่เปิดประตูเข้ามาในห้องร้องถาม “ถ้าช้ามาก ระวังท่านพ่อไล่กลับไปเรียนเกรดแปดซ้ำอีกรอบไม่รู้ด้วย”

น้ำเสียงติดตลกของพี่สาวตนรองฟังแล้วบาดหูชอบกล ยักษ์หัวทื่อที่ถูกเคี่ยวเข็ญปนเฆี่ยนตีอยู่หลายปีกว่าจะเรียนจบได้ถลึงตาใส่ทันที

“ถ้าท่านพ่อได้ยินแล้วนึกสนุกส่งหลงกลับไปเรียนอีกรอบขึ้นมาจริง ๆ นะ...เป็นตายยังไงหลงก็จะลากพี่ดีไปเรียนด้วยอีกตน ไม่เชื่อก็คอยดู!”

“ไม่มีทาง ตอนนี้พี่ได้งานเป็นผู้พิทักษ์ประตูกาลแล้วเถอะ” ยักษิณีสาวท่าทางทะมัดทะแมงบอกเสียงใส ก่อนจะเยื้องย่างเข้ามานั่งบนเตียงนอนหนานุ่มของน้องสาวด้วยท่าทีสบาย ๆ 

“จริงเหรอ ๆ แล้วได้งานเขตไหน?” แสนหลงตาวาวขึ้นทันที

งานผู้พิทักษ์ประตูกาลเป็นหนึ่งในงานที่เธอเฝ้าใฝ่ฝันมาตั้งแต่ยังเล็ก แต่เพราะฉลาดไม่พอเลยสอบไม่ผ่านข้อเขียน ส่วนภาคปฏิบัติแม้จะสอบผ่านมาได้ แต่คะแนนก็น้อยจนน่าละอายใจ...สุดท้ายเลยจำต้องพับเก็บความฝันนี้ไปด้วยความจนใจ

“แถว ๆ บ้านเรานี่ละ รอยเลื่อนเจดีย์สามองค์”

หลายพันปีก่อนตอนโลกมนุษย์เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ เปลือกโลกที่ขยับเคลื่อนตัวบางส่วนได้สร้างความเสียหายให้กับประตูมิติของโลกบรรพกาล ช่องว่างเหล่านั้นกลายเป็นรูรั่วที่ไม่อาจซ่อมแซมให้กลับคืนสภาพได้...เรียกกันว่า รอยเลื่อนของประตูกาล!

“พี่ดีพาหลงไปด้วยสิ! หลงอยากไปเที่ยว”

“ขออนุญาตท่านพ่อกับท่านแม่ให้ได้ก่อนเถอะ”

แสนดีว่ายิ้ม ๆ ก่อนจะโยนชุดเดรสสีชมพูอ่อนให้เจ้าของชุดที่ยังไม่ยอมแต่งตัวสักที

“แต่งตัวได้แล้ว ถ้าพี่รักขึ้นมาตามอีกตน พี่รับประกันเลยว่าคราวนี้เธอได้ถูกส่งกลับไปเรียนเกรดแปดอีกรอบแน่ ๆ”

“รู้แล้วน่า!”