ยักษา3

ไม่บ่อยนักที่ครอบครัวของแสนหลงจะออกไปกินข้าวนอกบ้าน โดยเฉพาะนอกเขตโลกบรรพกาล บุตรสาวตนเล็กผู้ไม่เคยมาเยือนโลกมนุษย์ดูจะตื่นเต้นกว่าใครเพื่อน มือบางเกาะกระจกรถไม่ยอมปล่อยเช่นเดียวกับสายตาที่มองจ้องภาพความเคลื่อนไหวภายนอก

ไม่ถึงชั่วโมงหลังผ่านประตูกาลที่คั่นระหว่างสองโลก รถยนต์ก็แล่นมาจอดเทียบบริเวณลานจอดของร้านอาหารแห่งหนึ่ง

“ยายหลงจำที่รับปากพ่อกับแม่ได้หรือเปล่า?” เสียงทรงอำนาจแต่อ่อนโยนของ ‘ธิปก’ เอ่ยถามบุตรสาวตนเล็กทันที เมื่อเห็นเจ้าตัวแสบทำท่าจะพุ่งตัวออกจากรถทั้งที่ยังไม่ทันได้ปลดล็อกประตู

“ห้ามใช้ความแข็งแรงของยักษ์ในโลกมนุษย์ ห้ามทำตัวเด่นสะดุดตา แล้วก็ห้ามให้เบอร์มนุษย์ผู้ชายที่เข้ามาขอเบอร์ค่ะ...ไลน์ ไอจี ทวิตเตอร์       เฟซบุ๊ก ก็ห้ามให้ค่ะ” เสียงหวานใสของแสนหลงตอบกลับเจื้อยแจ้ว ก่อนจะย่นจมูกเล็กน้อยอย่างน่าเอ็นดูตามประสา “ท่านพ่อไม่ต้องห่วงนะคะ มนุษย์ไม่ใช่ ‘สเปก’ ของลูกสาวตนนี้”

“ดีแล้ว เพราะพ่อก็ไม่สเปกลูกเขยมนุษย์เหมือนกัน” ธิปกว่ายิ้ม ๆ เขี้ยวสีเงินตรงมุมปากของยักษ์ใหญ่ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวเหมือนจะเรืองแสงขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะจางลงจนกลายเป็นสีขาวขุ่นเหมือนกับเขี้ยวเสน่ห์ของพวกมนุษย์

ลานจอดรถกับร้านอาหารอยู่ห่างกันเล็กน้อยเพราะตัวร้านอยู่ติดริมทะเล แสนหลงเป็นตนแรกที่เดินมาถึงร้านอาหาร พอก้าวพ้นธรณีประตูทุกสายตาก็หันมาจับจ้องร่างบางระหงในชุดเดรสสีชมพูอ่อนทันที

ใบหน้าหวานกอปรกับดวงตาสีดำอมม่วงคู่สวยเปล่งประกายระยับ จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงระเรื่อ เมื่อก้าวเดินผ่านไปเส้นผมดำยาวดุจแพรไหมที่ปล่อยสยายก็ขยับตามจังหวะเยื้องย่างราวกับมีชีวิต

ใช้คำว่า ‘สวย’ ก็ยังรู้สึกว่าน้อยเกินไป!

เสียงซุบซิบเกี่ยวกับความงดงามของตนทำให้ยักษิณีสาวกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย หมุนตัวไปมองมนุษย์กลุ่มนั้นอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงมองจ้องคนที่เอ่ยชื่นชมตัวเองเล็กน้อย ค่อยคลี่ยิ้มหวานหยดให้แทนคำขอบคุณ

ยักษ์น่ะ หูดีอย่าบอกใคร และจะดีเป็นพิเศษเวลาถูกชม!

แสนหลงมองใบหน้าแดงฉานของมนุษย์คนนั้นแล้วหัวเราะคิกคัก เห็นเขาเขินจนแก้มแดงก็นึกอยากแกล้งอีกสักนิดด้วยการเดินเข้าไปใกล้สักหน่อย แต่ติดตรงที่ถูกใครบางคนจิกหัวไว้ซะก่อน…