เหือดแห้ง...83

การฟื้นฟูร่างกายของยักษาในกรณีที่บาดเจ็บสาหัสนั้น โดยปกติก็ใช้แค่เดือนเดียวแบบเหลือ ๆ  แต่พอเหลือแก่นวิญญาณแค่ครึ่งเดียว แสนหลงเลยต้องใช้เวลาถึงสามเดือนเต็ม! กว่าจะฟื้นสภาพร่างกายกลับมาได้เหมือนเดิม...อืม งานนี้ต้องขอบคุณสปอนเซอร์ใหญ่อย่างพนา ที่พาเธอตระเวนกินบุฟเฟต์ทั่วเมืองกรุงเพื่อเสริมสร้างร่างกายในส่วนที่สึกหรอ…แถมวันนี้ก็ยังใจดีพาเธอมาเลี้ยงส่งก่อนกลับโลกบรรพกาลอีกด้วย!

“ใกล้อิ่มหรือยัง?”

สปอนเซอร์ใหญ่ที่เอาแต่นั่งไขว่ห้างหลังพิงโซฟาด้วยท่าทีผ่อนคลายตั้งคำถาม

“ใกล้ละ จะว่าไปยังไม่ได้กินปูหิมะฮอกไกโดเลย”

ยักษิณีสาวที่กำลังเคี้ยวตุ้ย ๆ เต็มกระพุ้งแก้มตอบเสียงอู้อี้ มือบางที่จับตะเกียบอย่างคล่องแกว่งคีบเนื้อสไลด์ลายหินอ่อนอีกชิ้นลงไปแกว่งในหม้อน้ำซุปสีดำ ไม่กี่วินาทีก็ดึงขึ้นจากน้ำแล้วส่งเข้าปากทั้งที่ควันฉุย

“อื๋อ! ร้อน...”

นอกจากร่างกายจะอ่อนแอลงแล้ว ปากก็เหมือนจะบางลงด้วยเช่นกัน ยักษิณีสาวจึงกินของร้อนจัดที่เพิ่งยกขึ้นจากเตาไม่ได้เหมือนแต่ก่อน

“คายออกมาก่อน! เดี๋ยวปากก็พองกับพอดี”

ร้อนไปจนถึงพนาที่นั่งเอกเขนกอย่างสบายอกสบายใจในตอนแรก ต้องลุกเดินมานั่งข้าง ๆ แล้วใช้มือหนารองรับเนื้อร้อน ๆ ที่ถูกคายออกมาจากปากจิ้มลิ้มเพราะหยิบกระดาษทิชชูไม่ทัน

“ร้อนขนาดนี้ยังจะยัดใส่ปากเข้าไปอีก”

มือหนาที่สัมผัสความร้อนจากเนื้อชิ้นใหญ่ในมือได้อย่างชัดเจนเอ็ดเสียงเขียว ก่อนจะดึงกระดาษทิชชูที่อยู่ใกล้มือมาหลายแผ่น หมายจะช่วยเช็ดปากเล็กจิ้มลิ้มที่แดงเจ่อให้ แต่อีกฝ่ายกลับแย่งกระดาษไปไวปานตะครุบ แถมยังเบี่ยงตัวหลบระยะมือเอื้อมถึงอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณ

“หลง...”

พนาเรียกเสียงแข็ง รู้สึกไม่ค่อยถูกใจที่ยักษิณีตรงหน้าเอาแต่กระโดดหลบทุกสัมผัสจากเขา ทำราวกับตัวเองเป็นกระต่ายป่าขี้ตื่นที่ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ได้โดยง่าย

“แหม ก็ถ้าพนาเช็ดปากให้...บางทีมันก็จะอดคิดถึงนายครามไม่ได้”

เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วตอบอ้อมแอ้ม ทำได้แค่ยิ้มแห้งให้เพื่อนสนิทที่นั่งหน้าตึงอยู่ข้าง ๆ

“...”

ยักษาไม่ตอบอะไรแค่เดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองแล้วกวักมือเรียกหาพนักงานร้าน

“ครับคุณลูกค้า”

“เอาปูหิมะฮอกไกโดสองที่ครับ...แล้วก็เซตเนื้อพิเศษติดมันอีกยี่สิบชุดแบบกลับบ้านครับ”

แสนหลงที่ยังคาบตะเกียบไว้ในปากกระพริบตาปริบ ๆ  เห็นสายตาของเพื่อนสนิทที่เหลือบมองมาทางตนเองทั้งที่ยังหน้าบูด ก็ฉีกยิ้มกว้างให้เป็นการตอบแทนคล้ายจะง้องอน สุดท้ายก็ได้ยินเสียงพนาถอนใจแล้วบ่นพึมพำ

“...ไม่อยากนึกถึงก็ไม่ต้องนึกสิ แต่ถ้าจะให้ดีก็ลืม ๆ มันไปเลยก็ได้!”

“...”

เจ้าของความทรงจำที่ถูกแนะนำให้ลืมยิ้มเจื่อน เสมองวิวนอกหน้าต่างคล้ายไม่อยากเปิดบทสนทนาเรื่องนี้อีกแล้ว เหม่อมองแบบไม่มีจุดหมายอยู่นานค่อยวางตะเกียบเป็นสัญญาณของการสิ้นสุดความอยากอาหาร

“เฮ้ย ๆ เมื่อกี้เพิ่มสั่งปูหิมะไปตั้งสองตัวนะ!”

ยักษาที่รู้นิสัยของเพื่อนสนิทดีแหวเสียงสูง หันมองปูหิมะตัวโตสองตัวที่ถูกนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะได้อย่างถูกจังหวะพลางถอนใจ

“เอาน่า...”

ยักษิณีที่หมดความอยากอาหารแล้วแถมยังนั่งท้าวค้างมองวิวทิวทัศน์ภายนอกอย่างเหม่อลอยตอบปัดเรียบเรื่อย ก่อนจะหันกลับมาหาเพื่อนสนิทแล้วยิ้มหวานคล้ายจะอ้อนตามนิสัย

“พนาก็ช่วยหลงกินหน่อยนะ”

“นี่ก็กินไม่ไหวแล้วเถอะ!”

พนาแหวเสียงเขียว ก่อนจะถอนใจเฮือกใหญ่เพราะความจริงตัวเองก็ไม่ค่อยถูกกับอาหารทะเลจำพวกปูสักเท่าไร...ก็ตอนเล็กเขาเคยถูกปูหิมะขนาดเท่าตึกสามชั้นไล่ล่ามานะ! แล้วใครจะไปกินของพรรค์นี้ได้ลงกันเล่า?

“งั้นรอแปปนึง พนาจะไปเคลียร์บิลก่อน...ไอ้ปูนี่ก็ห่อกลับไปก็แล้วกัน หลงอยากกินเมื่อไรก็ค่อยเอาไปอุ่นเอา”

“อือ”

แสนหลงพยักหน้าหงึกหงัก มองดูเพื่อนสนิทที่เดินไปทางไหนก็มีแต่หญิงสาวชาวมนุษย์มองตามเป็นทิวแถวแล้วถอนใจแกมขัน

เพื่อนพนาของเธอนี่มันเสน่ห์แรงกับทุกเผ่าพันธุ์จริง ๆ

เห็นยักษ์เสน่ห์แรงหันขวับกลับมามองคล้ายจับผิด ก็โบกไม้โบกมือให้เพื่อนสนิทเล็กน้อยราวประชดแกมหยอก พอเห็นอีกฝ่ายหันกลับไปหาพนักงานร้านใบหน้าสวยหวานที่มีรอยยิ้มเต็มวงหน้า ก็หลงเหลือเพียงรอยยิ้มเจือจางประดับไว้บาง ๆ เท่านั้น

ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงเริ่มเหม่อมองไกลอย่างไร้จุดหมายอีกครั้ง ก่อนแววตาหวานจะอ่อนแสงลงเล็กน้อยเมื่อหวนนึกถึงมือหนาของผู้ชายอีกคนที่คอยเช็ดปากเช็ดแก้มให้เธอเสมอยามกินเลอะ...

เขาจะสบายดีขึ้นหรือยังนะ แล้วจะคิดถึงเธอบ้างหรือเปล่า?

‘เฮ้อ...คิดถึงเขาชะมัดเลย!’