แสร้งรัก 11 [50%]

ภายในห้องของคอนโดหรู ร่างของหญิงสาวกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ตรงพื้นด้วยอาการหวาดกลัวอะไรบางอย่าง ใบหน้าที่ปกติจะแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอาง บัดนี้กลับซีดเผือด ผมเผ้ารุงรัง ไม่หลงเหลือความงามในอดีตที่ครั้งหนึ่งมีคนเคยเปรียบว่าเธอสวยกว่าดาราบางช่องเสียอีก

รรินดาโยกตัวไปมา ปากพึมพำอะไรอยู่คนเดียวอย่างคนเสียสติ บ้างก็หัวเราะ บ้างก็ร้องไห้ พร่ำเพ้อขอโทษถึงอดีตคนรักที่ไม่มีวันหวนกลับ

เสียงพังประตูทำให้หญิงสาวกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งก่อนที่เธอจะวิ่งไปหลบที่โต๊ะทานข้าวในห้องครัว ซึ่งมีข้าวของกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ไม่ว่าจะเศษขวดเหล้าตกแตกหรือเศษอาหารที่เน่าจนหนอนขึ้น ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งจนคนที่เข้ามาต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูก

สองขาเรียวก้าวเข้ามาอย่างไม่นึกรังเกียจ ห้องนี้ไม่ได้ใหญ่มากมีเพียงหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ หนึ่งห้องรับแขก และมีห้องครัว สายตากวาดมองรอบห้องที่ปิดมืดแต่ก็ยังมีแสงอาทิตย์จากด้านนอกลอดออกมาจากผ้าม่านให้เห็นอยู่ สะดุดกับเงาตะคุ่มๆ มีอะไรบางอย่างที่อยู่ด้านใต้โต๊ะ

ใจของปานดาวตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่คิดเลยว่าพี่ของเธอจะอยู่ในสถานที่แบบนี้ ทั้งสกปรกมีทั้งหนอน แมลงหวี่ แมลงวันเต็มไปหมด เธอกำลังจะก้าวเดินไปหาใครคนนั้นที่แอบอยู่ แต่พิรัฐกลับจับแขนเล็กแล้วส่ายหน้าเบาๆ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะมีอาวุธก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายเดินเข้าไปเอง

“ริน นั่นคุณใช่ไหม”

เสียงทุ้มเอ่ยถามเสียงดัง ค่อยๆ ย่องเข้าไปดู เมื่อเห็นว่าเป็นใครเขาถึงกับผงะไปทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของอดีตคนรัก ที่ตอนนี้เธออยู่ในสภาพน้ำไม่ได้อาบ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไม่เป็นทรง อีกทั้งตามเนื้อตามตัวเต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลจากการถูกทารุณเต็มไปหมดทั้งตัว

ก่อนหน้านั้นรรินดาตั้งใจว่าจะขอจบความสัมพันธ์กับเสี่ยปราโมทย์เพราะเสี่ยชอบใช้ความรุนแรงกับเธอ เห็นเธอเป็นที่รองรับอารมณ์อยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าเขาจะเครียดจากงานมาหรือทะเลาะกับภรรยาหลวงเขาจะมาระบายกับเธอด้วยการตบตีก่อนมีเซ็กซ์เพื่อปลดปล่อยอะไรบางอย่าง ซึ่งหลังๆ มานี้มันรุนแรงเกินกว่าที่ร่างบางจะรับมันได้

เธอพูดขอจบความสัมพันธ์และจะขอกลับไปอยู่กับครอบครัวของเธอ ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับเสี่ยปราโมทย์เป็นอย่างมาก เขาหมดกับผู้หญิงคนนี้ไปเท่าไหร่ พอเขากำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย บ้านที่มีก็ถูกยึด แถมภรรยาที่อยู่กันมาเกือบสามสิบปียังฟ้องหย่าพร้อมหลักฐานที่เขาไม่สามารถดิ้นหลุดได้เลย ทำให้เสี่ยถึงกับเสียศูนย์ อีกทั้งรรินดาจะขอบอกเลิกเขาอีก มันทำให้เสี่ยปราโมทย์คลั่งเสียจนลงมือทำร้ายร่างกายของหญิงจนสะบักสะบอม ยังไม่พอหญิงสาวถูกสัตว์นรกจับฉีดสารเสพติดเกินขนาดจนไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้

วินาทีความเป็นความตาย รรินดาคิดถึงหน้าภาวิณีย์ ภาพความทรงจำที่พ่อตบตีแม่ของเธอในวัยเด็กแวบเข้ามาในหัว และตัดมาเป็นภาพที่ภาวิณีย์เดินออกจากบ้านหลังเก่า ตอนนั้นความคิดเธอยังเด็กและตัดพ้อคนเป็นแม่ว่าทำไมต้องเลิกกับพ่อของเธอ ทำไมไม่ทนอยู่ทั้งที่แม่รักพ่อมากไม่ใช่เหรอ

แต่พอโตขึ้นหญิงสาวที่ไม่สามารถเข้าใจในความรักว่าคืออะไร เธอตกลงคบกับรุ่นพี่อย่างพิรัฐ ทว่าที่เธอคบไม่ใช่ว่าเธอรักหรือชอบพอชายหนุ่ม แต่เพราะบ้านของเธอจน เกินกว่าที่จะซื้อความสุขสบายหญิงสาวเลยคว้าโอกาสที่พิรัฐได้มอบให้ ทั้งที่เขามอบความหัวใจให้เธอจนหมด แต่เธอกลับทรยศชายหนุ่มมาคว้าคนเลวอย่างเสี่ยปราโมทย์ได้

“กลับบ้านเราเถอะนะพี่ริน ฮึก กลับไปหาแม่กัน”

ปานดาวที่เห็นสภาพพี่สาวร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความสงสาร ทำไมพี่สาวแสนสวยของเธอกลับเป็นเช่นนี้ได้ ไอ้เสี่ยเลวมันทำอะไรกับเธอกัน เธอถึงได้อยู่ในสภาพของคนเสียสติเช่นนี้

“ไม่ ฉันไม่กลับ ฮึก พี่มาร์คมารับรินแล้วใช่ไหมคะ ฮึก เราแต่งงานกันนะ ฮึก วันนี้พี่มาร์คจะพารินไปตัดชุดเจ้าสาวใช่ไหมคะ”

หญิงสาวตรงเข้ามาเกาะแขนพิรัฐแน่น ใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ทั้งพิรัฐและปานดามองหน้ากัน หญิงสาวพยักหน้าส่งซิกให้ชายหนุ่มรู้ว่าเธอโอเค เธออยากรีบพาพี่สาวของเธอออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

“ได้ครับ รินไปกับพี่นะ”

ชายหนุ่มพูดเสียงอ่อน ตอนนี้เขาโกรธเธอไม่ลงจริงๆ เขาไม่คิดว่ารรินดาจะได้รับผลกรรมที่เธอก่อหนักถึงเพียงนี้ แววตาของพิรัฐเปลี่ยนเป็นความสงสาร มือหนาค่อยๆ แนบไปกับแก้มนิ่มพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ

“ฮึก พี่มาร์ค ฮึก รินกลัว รินเจ็บ มันทำร้ายริน ฮึก รินกลัว”

รรินดากลอกตาไปมาเหมือนกับระแวงว่าใครจะทำร้ายเธอ หญิงสาวเกิดภาพหลอนเห็นชายรูปร่างท้วมเปลือยกายล่อนจ้อนในมือถือสายเข็มขัดหนังสีดำกำลังง้างจะฟาดเธอ

“ไม่เอา รินเจ็บ ฮือ เสี่ย รินเจ็บ อย่าตีริน ฮือ รินกลัว”

เธอตัวสั่นด้วยความกลัว ก่อนจะวิ่งไปหลบที่โต๊ะอาหารที่ใช้เป็นที่หลบซ่อนตัวยามที่เสี่ยลงไม้ลงมือกับเธอ

“ฮึก ปานสงสารพี่ริน ทำไมเธอต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วยค่ะ”

ปานดาวพูดพร้อมร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอไม่อาจเห็นพี่สาวของเธออยู่ในสภาพนี้ พลันเดินเข้าไปหาพี่สาวของเธอที่ยอมออกมาจากตรงนั้น

“มากับปานเธอนะพี่ แม่รอพี่อยู่นะ ฮึก กลับไปอยู่บ้านเรากัน”

ปานดาวพูดพร้อมยื่นมือไปหารรินดาที่นั่งกอดตัวสั่นเทา เธอเงยหน้ามองน้องสาวที่เติบโตมาด้วยกัน แม้ว่าที่ผ่านมาร รรินดาจะแอบอิจฉาปานดาวที่มีครบทุกอย่างก็ตามแต่ลึกๆแล้ว เธอก็รักน้องด้วยเช่นกัน อย่างที่เขาบอก สายเลือดมันตัดกันไม่ขาดหรอก

ตาเฉี่ยวมองน้องสาวอย่างชั่งใจ ก่อนจะเอื้อมไปจับมือบางไว้แน่น พลางฉีกยิ้มจนแก้มปริ

“พาฉันกลับบ้านด้วยนะ ฉันจะกลับไปหาแม่กับยัยปาน”