แสร้งรัก 12 [50%]

ภาวิณีย์กำลังมองลูกทั้งสองของเธอ พลางกลั้นน้ำตาไม่ให้รินไหลออกมา นานเท่าไหร่แล้วที่ครอบครัวของเธอจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเช่นนี้ได้

“ทานอีกนิดนะพี่ริน”

ปานดาวเอ่ยพร้อมกับตักข้าวต้มที่เธอเป็นคนลงมือทำจ่อที่ปากของหญิงสาว รรินดาเริ่มเบะปากจะร้องไห้

“ไม่กิน อยากเจอ มาร์ค”

หญิงสาวพูดออกมาอย่างเหม่อลอยพร้อมกล่าวอยากเจออดีตคนรักอย่างพิรัฐ ร่างบางดูสูบผอมจนเห็นร่องรอยกระดูกสันหลัง ปานดาวมองพี่สาวของเธอพลางแย้มยิ้มออกมา

“เดี๋ยวพี่มาร์คก็มาหาแล้วนะคะ พี่รินกินเถอะ จะได้แข็งแรงนะ แข็งแรงแล้วปานจะพาพี่รินกับแม่ไปเที่ยวทะเลนะ”

หญิงสาวพูดกรอกหูคนเป็นพี่ ทำให้คนที่ได้ยินว่าจะได้ไปเที่ยวทะเลถึงกับตาโตเลยทีเดียว หญิงสาวตาลุกวาวพร้อมกับอ้าปากกินข้าว เคี้ยวตุ๋ยๆ จนแก้มป่อง ปานดาวที่เห็นว่าพี่สาวว่าง่ายเหมือนเด็กก็รู้สึกเอ็นดู แม้ว่าความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่เหมือนกัน ครอบครัวของเธอได้กลับมาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากัน และเธอหวังว่าสักวันหนึ่งพี่สาวของเธอจะกลับมาเป็นปกติแม้นว่าคุณหมอจะบอกว่าเปอร์เซ็นต์ที่จะกลับมาได้เพียงแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น แต่มันก็คือความหวังของทุกคนในบ้าน

“เราไปกินข้าวเถอะ เดี๋ยวทางนี้แม่ดูให้เอง”

ภาวิณีย์เดินเข้ามาบอกลูกสาวคนเล็ก ตอนนี้ปานดาวกำลังท้องกำลังไส้ แต่ก็ยังเสียสละเวลามาดูแลพี่สาวอย่างรรินดาอีก คนเป็นแม่อย่างเธอรู้สึกละอายที่สั่งสอนรรินดาไม่ดีพอ ทำให้หญิงสาวต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้

“ไม่เป็นไรค่ะ ปานดูพี่รินได้ แค่นี้สบายมากหายห่วง”

หญิงสาวพูดบอกคนเป็นแม่ให้สบายใจ เพราะเธอเองสามารถดูแลพี่สาวไม่ได้ลำบากอะไร ก่อนจะตักข้าวส่งให้รรินดาที่อ้าปากรอแล้วเคี้ยวตุ๋ยๆ อีกครั้ง

“แม่ขอบคุณเรามากนะปาน ที่ไม่รังเกียจพี่ ถ้าแม่ดูแลพี่เราให้ดีกว่านี้เรื่องเลวร้ายคงไม่เกิดขึ้นกับยัยริน”

ภาวิณีย์เอ่ยขอบคุณหญิงสาว ปานดาวหันมาส่งยิ้มให้เธอ

“แม่ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกนะคะ ปานไม่รังเกียจพี่รินเลย ตอนปานยังเด็กพี่รินก็ดูแลปานมาเป็นอย่างดี ตอนนี้ปานได้มีโอกาสได้ดูแลพี่รินกลับ มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอค่ะ”

หญิงวัยกลางคนซาบซึ้งในน้ำใจของลูกสาวคนเล็ก ก่อนที่มืออันเหี่ยวเฉาได้จับที่บ่าเล็กพลันร้องไห้สะอึกสะอื้น ปานดาวเข้าสวมกอดภาวิณีย์และบอกว่าพวกเราจะต้องผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้ ทั้งสองต่างกอดกันร้องไห้จนกระทั่ง

“แม่ขา รินอยากกินไอติม วันนี้พากินไปกินไอติมหน่อยนะคะ”

รรินดาพูดบอกคนเป็นแม่ ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยสิวเพราะต้องกินยารักษา ไร้ซึ่งร่องรอยความสวยที่ครั้งหนึ่งเธอจัดว่าเป็นหญิงสาวในฝันของใคร ภาวิณีย์พยักหน้าก่อนที่จะเข้าไปกอดลูกสาวคนโตของเธอจากทางด้านหลัง เธอกดจมูกหอมแก้มตอบของรรินดาอย่างรักใคร่

“ได้สิคะ แต่น้องรินต้องสัญญากับแม่ก่อนว่าจะกินข้าวให้เยอะๆ แบบนี้แม่จะซื้อไอติมให้เราทานทุกวันเลยนะคะ สัญญาไหม”

“ก็ได้ค่ะ รินจะกินข้าวให้เยอะๆ เลย”

รรินดาพูดบอกพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างดีใจที่จะได้กินของที่ชอบ

ความเป็นแม่แม้นลูกจะเป็นอย่างไรก็ยังรัก ปานดาวมองคนทั้งสองคนที่เธอรักพลางลูบท้องนูนไปด้วย เธอเองก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของภาวิณีย์มากยิ่งขึ้น ทำไมแม่ของเธอต้องคอยสอนพวกเธอให้เป็นคนดี ทำไมแม่ของเธอต้องดุด่าว่ากล่าวคอยเตือนสติเมื่อเธอทำผิด

ทุกอย่างก็เพราะความรักที่แม่มีต่อลูกโดยไม่หวังผลตอบแทนนั่นเอง

ในงานเลี้ยงของบริษัท พิรัฐตั้งใจว่าจะเปิดตัวภรรยาตัวเล็กของเขาในงานนี้ ทันทีที่ชายหนุ่มจูงหญิงสาวในชุดคลุมท้องเดินเข้ามาก็เรียกเสียงฮือฮาของพนักงานได้ทั้งฮอล์ ต่างคนต่างซุบซิบกันไปต่างๆ นานา เพราะจำได้ว่าปานดาวคืออดีตเลขาของพิรัฐคนก่อน

“จะกลับก่อนก็ได้นะคะหนูปาน”

ชายหนุ่มหันไปพูดบอกภรรยาเพราะกลัวว่าเธอจะรู้สึกไม่ดี ทว่าความคิดของปานดาวนั้นกลับกัน เธออยากเปิดตัวว่าเป็นภรรยาของพิรัฐอย่างภาคภูมิใจ ส่วนหนึ่งก็เพราะอยากจะประกาศให้หญิงสาวหลายคนรู้ว่าชายหนุ่มเป็นของเธอ แม้พิรัฐไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง แต่เธอก็รับรู้มาโดยตลอดว่ามีผู้หญิงหลายคนพยายามที่จะเข้าหาชายหนุ่มอยู่ร่ำไป ซึ่งเธอจำเป็นต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

“ปานไม่เป็นไรค่ะ ปานอยู่ได้”

เธอบอกให้สามีสบายใจ ก่อนที่เขาจะพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มให้กับภรรยาคนเก่ง จากนั้นพิรัฐก็ขอตัวไปทักทายเพื่อนที่มาจากอังกฤษก่อน ปล่อยให้หญิงสาวหาอะไรทานไปพลาง

“นั่นน่ะเหรอ ภรรยาของคุณมาร์ค ไม่เห็นจะเหมาะเลย”