เข้าสู่ระบบ“จริงๆ นายน่าจะรีบกลับมาพักผ่อนนะ ทำไมถึงพึ่งจะกลับมาถึงคอนโดเอาป่านนี่ล่ะ ไปทำอะไรมา แถมปิ
ใช่ครับ ผมกำลังพยายามจะมีโซ่ทองคล้องใจ เพื่อมาเป็นพยานรักของเราสองคน ผมนับวันเผด็จศึกตลอด แต่ถึงจะนับวัน ก็ไม่มีวันไหนที่ผมไม่ได้ทำนะ นอกจากวันแดงเดือดเท่านั้น แต่วันอย่างเมื่อคืนเธอก็จะรับศึกหนักหน่อย ฮ่าๆๆแต่ตอนนี้ผมคิดว่าเป็นผมเองละที่ต้องรับศึกหนัก เพราะหลังจากอัยย์ลุกออกจากห้องไปได้ไม่ได้ ผมก็รู้สึกแปลกๆ มันมีความคลื่นเหียนขึ้นมาที่คอ เหมือนอยากจะอาเจียน และไม่รอช้า ผมรีบลุกจากที่นอนสะบัดผ้าห่อทิ้งอย่างไว วิ่งเข้าห้องไปทรุดตัวลงกอดโถอาเจียนออกมาเสียงดัง จนอัยย์ที่เพิ่งออกไปได้แค่หน้าห้องนอนยังได้ยิน“ภีม เป็นอะไร ไม่สบายจริงๆ เหรอเนี่ย ไหวมั้ย” อัยย์ รีบวิ่งเข้ามาช่วยลูบหลังผม หยิบทิชชูให้ผมเช็ดปาก และพาผมไปป้วนปากล้างหน้าที่อ่างล้างหน้า“เราว่า เรียกหมอที่โรงพยาบาลมาดูอาการดีมั้ย นายหน้าซีดมากเลยนะ” อัยย์ รินน้ำให้ผม และพยายามกล่อมให้ผมตามหมอมาดูอาการ จากที่ตอนแรกผมดื้อ แต่พอผมต้องกอดโถอ้วกเป็นรอบที่ 3 ผมก็ยอมโทรเรียกไอ้หมอวัต ให้มาหาที่บ้านพร้อมกระเป๋าเครื่องมือแพทย์“กูเป็นอะไรวะ ไอ้วัต จะว่าอาหารเป็นพิษก็ไม่น่าใช่ เ
การได้แต่งงานใช้ชีวิตกับคนที่รักมันมีความสุขมากในแบบที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน แม้ว่านิยายที่ฉันเขียนอยู่ทุกวันจะเป็นนิยายรัก แต่ในชีวิตจริงมีทั้งเรื่องที่เหมือนในนิยาย และมีหลายเรื่องที่มากกว่านิยายหลายเท่า อย่างเช่น เรื่องของผู้ชายที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ฉันในตอนนี้ หลายสิ่งที่ภีมทำเหนือความคาดหมายของฉันโดยเฉพาะเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนหลังจากเราสองคนแต่งงานกันครบ 1 เดือน คุณแม่สามีก็เรียกเราทั้งคู่ไปพบที่ห้องทำงานผอ. โรงพยาบาล ก็ห้องที่คุณพ่อภีมทำงานอยู่นั่นแหละ ท่านคุยกับภีมด้วยท่าทางเคร่งขรึมต่างจากปกติ ที่คุณแม่มักจะยิ้มแย้มพูดคุยกับฉันอย่างเป็นกันเอง แต่พอมาอยู่ในมาดเจ้าของโรงพยาบาลฉันก็รู้เลยว่าทำไมท่านถึงสามารถบริหารที่นี่ให้เติบโตได้ถึงเพียงนี้“ภีม…แม่อยากให้ภีมขึ้นมาบริหารที่นี่แทนพ่อ เพราะช่วงนี้สุขภาพพ่อเราไม่ค่อยดี แม่อยากให้พ่อเค้าได้พักรักษาตัวก่อน” จากที่ตอนแรกสามีฉันดื้อมาก จะไม่ยอมขึ้นมาเป็นผู้บริหารโรงพยาบาลหลัก ขอดูแลแค่แผนกหมอออนไลน์ที่เขาเป็นคนก่อตั้งร่วมกับเพื่อนรักเขาเท่านั้น แต่เมื่อเจอคุณแม่พูดมาแบบนี้ก็ยากที่จะปฏิเส
กว่าจะได้รู้ตัวอีกครั้ง ก็ตอนที่ภีมลุกขึ้นเพื่อถอดเสื้อผ้าของเขาออก ฉันก้มมองตัวเอง ก็ยิ่งแปลกใจ นี่เขาปลดเสื้อผ้าของฉันออกหมดจนตอนนี้ฉันนอนอยู่บนเตียงด้วยร่างกายเปลือยเปล่า ไม่มีอะไรปกปิดเลยซักชิ้น ฉันต้องรีบใช้มือคว้าหมอนที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมาปิดที่กลางกลายเอาไว้ “จะปิดทำไม เห็นหมดแล้ว เธอสวยมากเลยนะ สวยทั้งตัว”ฉันได้แต่มองที่หน้าเขา ไม่กล้ามองต่ำไปกว่าคอ เพราะฉันรู้ว่าตอนนี้ร่างกายเขาก็ไร้ซึ่งสิ่งปกปิดเช่นกัน ภีมโน้มตัวลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาแทรกเข่าข้างหนึ่งเข้ามาที่กลางระหว่างขาทั้งสองข้างของฉัน แขนทั้งสองข้างเท้าอยู่ที่ข้างศีรษะฉัน โน้มหน้าเข้ามาจูบจุมพิตเพื่อให้ฉันค่อยๆ ผ่อนคลายอีกครั้งตอนนี้ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ภีมเขามีมือสองข้างเหมือนคนปกติหรือมีมืองอกมาอีกกี่มือกัน เดี๋ยวก็วนเวียนที่หน้าอกฉัน แต่ไม่นานฉันกลับรู้สึกเหมือนอีกมือลูบวนอยู่ที่ต้นขา และ “อื้อออ” ฉันต้องหลุดปล่อยเสียงที่น่าอายออกมา เมื่อรู้สึกได้ว่าพื้นที่กลางกายกำลังถูกลุกล้ำ เขากำลังใช้นิ้วลูบวนอยู่รอบรอยแยกนั้น
“ภีม เดี๋ยวสิ อ๊ะ...”หลังจากงานเลี้ยงช่วงค่ำผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ฉันไม่มีอาการประหลาดกำเริบขึ้นมาเลย แม้ว่าทั้งบนเวทีและตลอดทั้งงาน ฉันจะถูกแขกในงานจับจ้องอยู่ตลอดเวลา รวมถึงหลายๆ คนต่างพากันเก็บภาพในงาน โดยมีฉันและภีมเหมือนเป็นจุดศูนย์กลางของทุกคนค่ำคืนแห่งความสุขของฉันมีผู้ชายคนหนึ่งที่คอยกุมมือไว้ไม่เคยห่าง ตั้งแต่ที่เขารับมือฉันไปจากมือของพ่อ ผู้ชายคนแรกที่ฉันรักอย่างไม่มีเงื่อนไข ภีมเป็นผู้ชายคนเดียวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉัน เข้ามาอยู่ในหัวใจฉัน และเขาไม่เคยได้ออกไปจากใจดวงนี้อีกเลยหลังจบพิธีการบนเวที เราสองคนลงมาเพื่อร่วมถ่ายภาพกับแขกในงานอยู่อีกหลายชั่วโมง จนขาฉันแทบจะเป็นตะคริว เพราะต้องยืนบนส้นสูงที่ฉันไม่ค่อยถนัดอยู่นาน จากที่เคยเตรียมการไว้ว่าจะมีอาฟเตอร์ปาร์ตี้ตอนหลัง 4 ทุ่มครึ่งกลายเป็นว่าอาฟเตอร์ปาร์ตี้ขยับเป็นเริ่มตอน 4 ทุ่มตรง และบ่าวสาวอยู่ร่วมเพียง 15 นาที ก็ปล่อยให้แขกที่ยังเหลืออยู่ร่วมสนุกกันไปเอง โดยยังมีเพื่อนสนิทเจ้าบ่าวอย่างหมอวัต และเพื่อนสนิทเจ้าสาวอย่างนิต้า อยู่เป็นต
จากตอนแรกที่อัยย์พยายามขืนตัวไว้ แต่เมื่อจมูกเราแตะกัน เธอกลับเป็นคนที่เงยหน้าขึ้นและเลื่อนตัวเข้ามา ผมบรรจงจรดริมฝีปากของตัวเองบนปากเธออย่างอ่อนโยน เมื่อเธอยินยอม ผมจึงแทรกเรียวลิ้นเข้าไปชิมความหวาน ตวัดลิ้นหยอกล้อกับลิ้นของเธอพันเกี่ยวกันไปมา ผมมีความสุขจนรู้สึกหัวใจกำลังพองโตอยู่ในอกผมยอมเดินไปส่งเธอที่ห้องพักเมื่อเห็นว่าเธอง่วงมากแล้ว ส่วนตัวผมเองกว่าจะข่มตาหลับได้ก็ใช้เวลาอยู่นาน สุดท้ายก็ได้นอนไปแค่สองชั่วโมงแม่ผมนี่รักผมมากขนาดไหนผมก็พึ่งมายืนยันกับตัวเองได้ก็คราวนี้ เมื่อผมกลับถึงกรุงเทพในวันรุ่งขึ้น หลังจากไปส่งอัยย์ที่บ้านแล้ว ปล่อยให้เธอพักผ่อน หลังจากนั้นผมตรงไปหาแม่ที่บ้าน แล้วผมก็ได้รับข่าวดี“ตาภีม มาก็ดีแล้ว เมื่อเช้าแม่โทรไปขอฤกษ์มาแล้วนะ พระท่านให้ฤกษ์มาเป็นอีกสองอาทิตย์ เร็วขนาดนี้จะเตรียมตัวกันทันมั้ยเนี่ย แต่ถ้าไม่ทันหรือเราจะเลือกฤกษ์ถัดไปดีมั้ย ต้นปีหน้าดีมั้ยลูก” ผมดีใจจนอดหุบยิ้มไม่ได้เลยที่แม่หาฤกษ์ได้เร็วทันใจผม“สองอาทิตย์เตรียมทันแน่นอนครับแม่ไม่ต้องห่วง สถานที่จัดงานผมเตรียมหาไว้แล้วเดี๋ยวผมรีบโทรไปคอนเฟิร
ถึงแม้ว่าฉันจะรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ยังไงก็ต้องมาถึงในซักวัน แต่พอมันเกิดขึ้นมาจริงๆ ตรงหน้าแบบนี้ ก็ทำเอาฉันอึ้ง พูดอะไรไม่ออก หัวสมองว่างเปล่า มีน้ำเอ่อออกมาเคลือบเต็มดวงตาทั้งสองข้างนี่ฉันควรทำอะไร ควรพูดอะไร ตอนนี้หน้าฉันเป็นยังไงอยู่นะ ความคิดในหัวสับสนปนเปไปหมด ฉันหลับตาลง จนน้ำใสที่เคลือบดวงตาอยู่ไหลลงมาตามแก้มทั้งสองข้าง ฉันสูดหายใจเข้าให้ลึกที่สุดเพื่อเรียกสติตัวเองกลับคืนมาเมื่อลืมตาขึ้น ภาพที่เห็นคือภีม ผู้ชายคนที่ฉันรักเพียงคนเดียวมาตั้งนานแล้ว เขาสีหน้าเคร่งเครียด มือทั้งสองข้างของเขาที่เย็นเฉียบยื่นมาจับมือฉันแล้วบีบเอาไว้ สายตารอคอยที่ส่งมาทำให้หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง“อืม...” น้ำเสียงของฉันเปล่งออกมาได้เพียงแผ่วเบา แต่ฉันก็พยักหน้าให้เขาเพื่อยืนยันว่า คำตอบที่เขากำลังรอคอยอยู่คือ ฉันตกลงที่จะแต่งงานกับเขา ภีมโผเขากอดฉันอย่างแรง และฉันก็กอดตอบเขาเช่นกัน“เย้...วู้ววว”“ยินดีด้วยจ้า”“ว้าวว โรแมนติกสุดๆ”เสียงคนหลายคนที่ฉันคุ้นเคยดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ฉันคลายกอดจากภ