EP.4 สองเรา (2) จบตอน

เรามาหาพี่ชายของเราวันนี้ เพราะพี่โทรต่อสายตรงมาที่โรงพยาบาลว่ามีเรื่องอยากให้ช่วยโดยที่ไม่ให้เราบอกพ่อกับแม่

“ขอร้องล่ะนุ่ม พอมีเงินสักเจ็ดแสนให้พี่ยืมใช้หนี้ก่อนมั้ย”

น้ำเงิน คือชื่อของพี่ชายเราที่เพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่น หลังจากที่รู้ว่าพี่ใช้เงินที่ญี่ปุ่นจนหมดตัวเลยกู้หนี้นอกระบบมาตอนที่กลับมาที่ไทย เราก็ตกใจมาก

“นะ... นุ่มไม่มีเลยค่ะ” เราพูดเสียงอ่อน นึกเสียใจที่ช่วยพี่ตัวเองไม่ได้ “พี่กลับไทยมาก็ไม่บอกพวกเรา นุ่มเองก็เพิ่งได้ทำงานเป็นพยาบาลที่นั่นด้วย”

“พี่ไม่มีเงินเหลือแล้ว” ร่างสูงสะอื้นออกมา “เพิ่งกลับไทยมาไม่มีงานแพทย์ที่ไหนรองรับ พี่เครียดมากเลยนุ่ม”

“พี่คะ” เราได้แต่มองพี่อย่างสงสารแล้วกุมมือพี่ไว้แบบนั้น ภายในห้องของพี่ที่ไม่ค่อยมีเฟอร์นิเจอร์อะไร

แต่ทว่า

ปึง!

เสียงทุบประตูที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เราและพี่ตกใจ พี่เรารีบพูดอย่างลนลานทันทีเหมือนจะระแวงอยู่ก่อนแล้ว

“พวกเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบแน่!” พี่เริ่มร้องไห้แล้วเขย่าตัวเรา “ทำไงดีนุ่ม พี่จะทำยังไงดี”

“พะ... พี่ใจเย็นๆ ก่อนนะ นุ่มว่า...”

พลั่ก!!

เสียงประตูที่เปิดออกพร้อมกับเสียงเซ็งแซ่ของคนทำให้ทั้งเราและพี่ตกใจจนตัวสั่น มีผู้ชายหลายคนเข้ามาในนี้ แต่ละคนสักเยอะจนน่ากลัว ก่อนที่ผู้ชายหัวเกรียนคนนึงจะปัดแจกันลงพื้นจนมันแตกกระจาย

“ว้าย” เรากรีดร้องแล้วมองไปที่พวกเขาอย่างหวาดกลัว ก่อนที่จะชะงักไปเมื่อเราเห็นใครบางคนอยู่ในนั้นด้วย

... พี่ตะเข้?

ร่างสูงมองมาที่เราก่อนที่เขาจะเบิกตากว้าง

“นุ่ม?” เขาโพล่งขึ้นมา แล้วเราก็มองเขากลับไปอย่างหวาดกลัว เรารู้แล้วว่าเขาเป็นเจ้าหนี้กู้เงินนอกระบบและทำบ่อนการพนัน แต่ไม่คิดว่ามันจะใกล้ตัวขนาดนี้

“เงินเจ็ดแสนที่เอาจากพวกกูไปเมื่อไหร่มึงจะคืน?” เสียงของคนที่หัวเกรียนๆ ดังขึ้นเสียงเข้ม พี่ชายเราตกใจจนตัวสั่น “มึงเป็นหมอมึงต้องมีเงิน นี่กี่เดือนแล้วที่มึงติดพวกกูไว้”

“ขะ ขอโทษครับ ผมจะรีบหามาคืนครับ” พี่ชายเราพูดเสียงสั่น ในขณะที่เราก็มองแต่พี่ตะเข้ที่มองกลับมาที่เราเหมือนกัน

“ไม่ทันล่ะ กูจะเอาวันนี้” เขาส่งสัญญาณให้พวกลูกน้องของเขาเริ่มทำลายข้าวของภายในบ้าน คนมุงอยู่ข้างนอกเต็มไปหมดแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่ง

เราได้แต่มองพี่ตะเข้อย่างหวาดกลัวสุดชีวิต

“มันไม่จ่าย” ผู้ชายหัวสั้นเกรียนหันไปบอกพี่ตะเข้ที่ยืนแข็งทื่อ เขามองหน้าเรา ก่อนที่จะเม้มริมฝีปาก “มึงยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะไอ้เข้”

“...”

“เอาเมียพยาบาลออกแล้วกระทืบพี่ชายมัน” เขาพูดเสียงหนักแน่น “มึงต้องทำ ไม่งั้นงานเราจะไม่สำเร็จ”

พี่ตะเข้กำหมัดแน่น เขาเดินมายืนอยู่ตรงหน้าเราทั้งคู่ กระชากคอเสื้อพี่น้ำเงินต่อหน้าเราแล้วเงื้อหมัดขึ้นจะชกให้ระบม แต่เรารีบโพล่งขึ้นมาก่อน

“ยะ... อย่าทำพี่ชายนุ่มนะคะ!” ร่างสูงชะงักไป เขามองมาที่เราที่น้ำตาคลอ “นะ... นุ่มยินดีใช้หนี้แทนพี่ค่ะ นุ่มทำงานพยาบาล ยังไงมาลงที่นุ่มดีกว่าค่ะ”

“นะ นุ่ม” พี่ชายเราโพล่งขึ้นมาทั้งน้ำตา พี่ตะเข้มองหน้าเรา เขากัดฟันแน่น ก่อนที่จะปล่อยคอเสื้อพี่ชายเราออกแล้วกระชากแขนเราเข้าหาตัวแทน

เราหลับตาปี๋ รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

แต่ทว่า

หมับ

พี่ตะเข้กลับดึงเราเข้ามากอดไว้ เขากอดเราแน่นมากเหมือนกลัวว่าเราจะหายตัวไปที่ไหน เราเบิกตาโต ก่อนที่เขาจะคลายกอดออก

“กลับเหอะ” เขาพูดกับผู้ชายหัวสั้นเกรียน “เรื่องหนี้ต่อยตีกูขอไปรับจากไอ้ห้อยเองที่ทำงานไม่สำเร็จ”

“เออ” เพื่อนของเขาถอนหายใจ “ยังไงก็พาเมียมึงไปก่อน ทำเหี้ยไรก็ได้ที่เราต้องได้ต้นได้ดอกคืน”

“อือ”

พี่ตะเข้มองหน้าเรา ก่อนที่จะจูงมือเราเดินออกมาจากที่นั่น เพื่อไปที่บ่อนการพนันของเขา

เราได้แต่มองพี่ตะเข้แล้วเม้มริมฝีปากแน่น

แต่... เราเตรียมใจไว้แล้ว

[พาร์ท : ตะเข้]

“มึงทำพลาดเพราะเมียมึงนะไอ้เข้” ไอ้ห้อยพิพากษาผมในห้องส่วนตัว มันมีหน้าที่เป็นหัวหน้าเจ้าหนี้ ที่ผมทำก็แค่เบี้ยล่างของมัน ทำตามคำสั่งมันที่สั่งผ่านไอ้โล้นมาอีกที “กูไม่อยากทำงี้หรอก แต่”

“กูรู้ ถึงมายืนอยู่นี่ไง”

“จับตัวมันมา” ไอ้ห้อยพูดกับพวกลูกน้องที่ยืนมองอยู่รอบๆ พวกมันจับตัวผมให้ไอ้ห้อยต่อยเป็นกระสอบทรายได้ตามใจ

ผมกระอักเลือดออกมานิดหน่อยเพราะไอ้ห้อยเป็นพวกหมัดหนัก มันต่อยผมอีกหลายที ก่อนที่จะจิกหัวผมที่สะบักสะบอมขึ้นมา

“ไปหาเมียมึงระหว่างรอไอ้โล้นกลับมา แล้วเดี๋ยวเราจะมานั่งคุยกัน”

“เออ” ผมรับคำ มันปล่อยหัวผมออก แล้วส่งสัญญาณให้ลูกน้องปล่อยผมลง

เราเป็นเพื่อนกัน แต่งานแม่งก็คืองาน

ผมไม่โกรธมันเลย

ผมเดินกลับไปด้วยหน้าที่บอบช้ำ เข้าไปในห้องที่กักตัวน้องนุ่มไว้ พอเดินเข้าไปก็เห็นว่าเธอมองมาที่ใบหน้าผม ร่างเล็กกุมมือตัวเอง

“โดนอะไรมาคะ” เธอถามผม แล้วผมก็ฉีกยิ้ม

“หกล้ม” ผมโกหก แต่ดูเหมือนน้องนุ่มจะรู้อยู่แล้วว่าเกิดไรขึ้นกับผม

“พี่ไม่น่าทำอย่างนี้เลยนะ” เธอพูดกับผม ตอนที่ผมนั่งลงข้างๆ

“พี่ทำไร?” ผมถามเหมือนไม่รู้ แล้วร่างเล็กก็เงยหน้าขึ้นสบตาผม

“... ไม่จำเป็นต้องปกป้องพี่ชายแทนนุ่มก็ได้”

“พี่ไม่ได้ทำเพื่อจะปกป้องพี่ชายนุ่มเลยว่ะ” ผมยอมรับความจริง “พี่ทำเพื่อนุ่มเฉยๆ”

“...”

“นุ่ม พี่รักนุ่มนะ”

“...”

“เรามาตกลงกันเรื่องหนี้มั้ย พี่จะช่วยหาให้จากเงินส่วนตัวของพี่”

“... พี่” น้องนุ่มมองผมเหมือนเธอตกใจที่ผมพยายามที่จะช่วยเธอ แต่ต่อมาร่างเล็กก็ก้มหน้าลง “อย่าเลยค่ะ... พี่ทำงานแบบนี้มันก็ลำบากอยู่แล้ว”

“พี่ไม่ได้ลำบากเลยว่ะ” ผมก้มหน้าลงมองมือตัวเอง “ทำไมนุ่มถึงจะใช้หนี้แทนพี่ชายนุ่ม?”

“เพราะครอบครัวเป็นสิ่งที่นุ่มรักค่ะ” เธอตอบกลับมาแบบนั้น แล้วผมก็ได้แต่สะท้อนใจตัวเอง เพราะเราต่างกันมาก กลับกันผมกลับไม่คิดจะปกป้องครอบครัวตัวเองเลย ถึงได้ทำตัวเหลวแหลกแบบนี้

“พี่รู้ว่านุ่มเกลียดพี่นะ” ผมตัดสินใจพูดขึ้นมา “แต่พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายนุ่มจริงๆ”

“...”

“ถ้าพี่คิดจะทำพี่ก็คงทำไปแล้วตั้งแต่วันนั้น”

เราสบตากันในความเงียบ น้องนุ่มมองหน้าผม เธอบีบมือตัวเองแน่นขึ้น ก่อนที่จะโพล่งขึ้นมา

“พี่ทำไปแล้วนี่คะ” เธอไม่ได้ใจอ่อน ผมเลยได้แต่ถอนหายใจ “แผลอ่ะ... นุ่มทำแผลให้มั้ย”

“ห้ะ” ผมครางถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เธอจะทำแผลให้ผม? “นุ่มว่าไงนะ”

“นุ่มจะทำแผลให้พี่ค่ะ” เธอสบตาผม แล้วผมก็ได้แต่คิดว่าตัวเองฝันไป

“ดะ ได้”

“อุปกรณ์ทำแผลอยู่ไหนเหรอคะ” ร่างเล็กถามผม ผมที่ได้แต่อึ้งเลยไปหยิบมาให้เธอ มันอยู่ใกล้ๆ ตู้ แล้วน้องนุ่มก็เริ่มเอาสำลีมาแตะแอลกอฮอล์แล้วค่อยๆ ซับมันให้ผม

ใบหน้าเราอยู่ใกล้กันมาก ผมจ้องหน้าเธอ แล้วก็เห็นว่าน้องนุ่มหน้าขึ้นสี ก่อนที่จะเม้มริมฝีปากอย่างน่ารัก

เธอเขินผมเหรอวะ?

ผมได้แต่ถามตัวเอง จนนุ่มซับแผลที่แก้มแล้วจะติดพลาสเตอร์ให้ ผมก็คว้าข้อมือเธอมาจับไว้

“พี่รักนุ่มว่ะ”

ผมพูดออกไปตรงๆ น้องนุ่มสบตาผม ก่อนที่ผมจะรั้งเอวเธอเข้ามาใกล้