EP.5 ลูกสาว (2) จบตอน

นุ่มทำแท้งเหรอวะ แน่ใจเหรอว่าเธอทำแท้ง?

ผมทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว ผมกัดฟันรอจนนุ่มเลิกงานกลับบ้าน หอเธอคราวนี้ไม่ใช่หอหญิงมันเลยง่ายในการแฝงตัวเข้าไป ผมบอกว่าตัวเองเป็นแฟนนุ่มแล้วเอากุญแจสำรองมาไว้ติดตัว ผมจะได้เข้าออกห้องนุ่มสะดวก

ผมนั่งรอจนนุ่มเปิดประตูเข้ามาในห้อง เธอเปิดไฟ แล้วก็เห็นผมที่ยืนดูดบุหรี่อยู่ที่ระเบียง ร่างเล็กดูมีท่าทางตกใจ

“... พี่ตะเข้”

“นุ่ม เราต้องคุยกันหน่อยว่ะ” ผมพูดกับเธอเสียงหนักแน่น เข้าถึงตัวเธออย่างง่ายดาย ร่างเล็กสะดุ้ง เธอรีบเดินหลบไปทางอื่น แต่ถูกผมคว้าแขนไว้

“อะ... อะไรคะ ถ้าเรื่องเงิน นุ่มจะรีบเอามาคืนเอง พี่ไม่ต้อง...”

“นุ่มยังไม่ได้ทำแท้งลูกของพี่ใช่มั้ย” ผมรีบแทรกก่อนที่เธอจะทันพูดไร น้องนุ่มนิ่งไป ผมเลยบีบไหล่เธอแน่นขึ้น “ลูกของเรายังอยู่ใช่มั้ยวะนุ่ม”

“พี่พูดอะไร...”

“วันนี้พี่บุกไปที่บ้านเธอ” ร่างเล็กเบิกตากว้าง “เพื่อนพี่มันบอกว่าพ่อนุ่มบังคับให้นุ่มทำแท้ง พี่เลยจะไปถามว่าจริงมั้ย”

“...”

“มีเด็กผู้หญิงอยู่ในนั้น เธอเรียกพี่ว่าพ่อ”

“...”

“นี่พี่ไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยวะนุ่ม ลูกของเรายังอยู่”

“...”

“นุ่ม ทำไมไม่บอกพี่ บอกว่าทำแท้งทำไม” ผมเขย่าไหล่เธอ ร่างเล็กหลับตาปี๋ ผมเลยเขย่าไหล่เธออีก คราวนี้น้ำตาผมคลอเบ้า “ห้ะ? ทำไมวะนุ่ม ทำไม!”

“พะ... เพราะนุ่มไม่อยากให้พี่เป็นพ่อเด็ก!” ผมเบิกตากว้าง ผละมือออกจากไหล่นุ่ม แล้วก็เห็นว่าเธอกำลังร้องไห้ “พี่ดูสิคะว่าพี่ทำอะไรลงไปบ้าง? พี่ทำงานที่แลกมาด้วยความทุกข์ของคนอื่น พี่คิดว่าลูกจะรักพ่อแบบนี้งั้นเหรอคะ”

“...”

“... เป็นนุ่มก็ไม่รัก” ท้ายประโยคเธอพูดเสียงเบา ผมรู้สึกเลือดขึ้นหน้า เลยคว้าแขนเธอให้เข้ามาใกล้

“พี่ทำเพื่อนุ่มกับลูกทุกอย่าง” ผมกัดฟันพูด มองร่างเล็กที่มองผมกลับมาด้วยสายตาหวาดกลัว “พี่ผิดที่ข่มขืน แต่พี่รับผิดชอบ ตอนนั้นพี่ยอมขายยาเสพติดแลกกับเงินเพื่อให้นุ่มกับลูกมีไรกิน”

“...”

“จนตอนนี้พี่พยายามจะรับผิดชอบนุ่มหลังจากออกจากคุก”

“...”

“นี่ยังไม่รู้อีกเหรอวะว่าพี่รักนุ่มมากแค่ไหนอ่ะ!”

“สะ... สี่เดือนนั่นพี่ก็แค่เอาเงินผิดกฎหมายมาให้นุ่ม” เธอย้อนกลับมา “พี่ไม่ได้ดูแลอะไรนุ่มเลย พี่บังคับให้นุ่มโกหกพ่อแม่ว่าอยู่ดีที่รังสิต จนนุ่มทนไม่ไหวต้องหนีกลับไปบอกความจริง”

“...”

“ชีวิตนุ่มมันดีอยู่ตั้งแต่ต้นแล้ว... จนพี่ข่มขืนนุ่ม” เธอร้องไห้ออกมา เหมือนกับปลดปล่อยความรู้สึกทุกอย่างต่อหน้าผม “พี่ทำไปเพราะความเป็นวัยรุ่นของพี่ ตะ... แต่นุ่มต้องเสียใจตลอดชีวิต”

“...”

“... นุ่มเหนื่อยแล้ว” ร่างเล็กร้องไห้ออกมาเป็นเด็กๆ เธอค่อยๆ ล้มตัวลงไปนั่งกองกับพื้นแล้วปิดหน้าร้องไห้ ผมยืนแข็งค้างอยู่ตรงนั้น ก้มลงมองร่างเล็กที่ทรุดลงไปแล้วได้แต่คุกเข่าเพื่อมองหน้าเธอ

ผมเห็นหน้าแดงก่ำของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนึง ผู้หญิงที่ทนเจ็บปวดมาตลอดเพราะไอ้ขี้คุกอย่างผมที่ข่มขืนเธอจนท้อง

ผมไม่ลังเลที่จะดึงแขนเธอเข้ามากอดไว้แน่น แน่นที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้

“พี่ขอโทษ”

“ฮึก...”

“ขอโทษว่ะนุ่ม พี่ขอโทษ”

คำขอโทษที่แม้แต่ทั้งชีวิตผมก็แลกความเจ็บเธอคืนมาไม่ได้

“นุ่มคลอดลูกตอนไหน”

“... ตอนที่พี่ติดคุกค่ะ” เธอหลบสายตาพูดกับผม หลังจากที่เราปรับอารมณ์กันแล้วมานั่งคุยกันดีๆ นุ่มเหมือนจะรับคำขอโทษผมไว้เธอถึงไม่มีท่าทีต่อต้านอะไร ทำให้ผมรู้ว่าเธอก็ยังใจดีเหมือนเดิม

“นุ่มคลอดธรรมชาติหรือผ่า?”

“... ธรรมชาติสิ” ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นสบตาผมเหมือนว่าผมจะถามไรนักหนา ผมเลยฉีกยิ้มออกมา

ดีแล้วว่ะ จะได้ไม่เป็นรอยที่ท้อง

ท้องเมียผมยังเนียนสวยเหมือนเดิม

“ยิ้มอะไรคะ?” จนนุ่มที่เห็นว่าผมยังคงยิ้มอยู่อย่างงั้น ร่างเล็กโพล่งถามขึ้นมา

“เปล่า” ผมยังฉีกยิ้มอยู่แบบนั้น เป็นครั้งแรกเลยว่ะที่เราคุยกันดีๆ “ชื่ออะไร”

“เอิงเอย” เธอคลี่ยิ้มออกมาบางๆ เมื่อพูดถึงชื่อลูก ผมรู้สึกตื่นเต้น

“น้องเอย น่ารัก” ผมชมชื่อลูกตัวเอง “ใครตั้งวะ?”

“พ่อเป็นคนตั้งให้” ผมชะงักไปนิดหน่อย แต่ก็พอเข้าใจได้

เสียดายเนอะ ผมก็อยากตั้งชื่อลูกเหมือนกัน แต่ไม่มีโอกาสเพราะตอนนั้นติดคุกอยู่

“พ่อนุ่มก็มีเหตุผลที่จับพี่” แม้ว่าผมจะไม่ค่อยชอบหน้า แต่ผมคงต้องยอมรับ พอได้เห็นหน้าลูกก็เหมือนสติผมกลับมา “แล้วทำไมไม่อยู่กับลูก ทำไมต้องฝากเลี้ยง?”

“แค่นุ่มทำงานพยาบาลก็ไม่มีเวลาแล้ว” เธอพูดอย่างเหนื่อยล้า “พ่อกับแม่ก็อยากดูหลาน ก็เลยยกให้เค้าไป”

“ยกให้พี่ดิ พี่จะเลี้ยงลูกให้เอง” ผมเสนอเพราะผมอยากอยู่ใกล้ลูก หน้าของผมดูตื่นเต้นมากเกินไปหน่อย ก่อนที่มันจะสลดลงพอนุ่มบอกว่า

“ไม่ดีกว่าค่ะ”

“...”

“ว่าแต่ใครบอกพี่มาคะว่านุ่มทำแท้งเพราะโดนพ่อบังคับ นุ่มจำไม่ได้” อยู่ๆ เธอก็โพล่งขึ้นมาเหมือนจะแก้ต่างให้พ่อตัวเอง นั่นทำให้ผมนึกอะไรขึ้นได้ “พ่อไม่เคยคิดจะให้นุ่มทำแท้งเลยนะ ตอนนุ่มยังไม่คลอดพ่อกับแม่ดูแลนุ่มดีด้วยซ้ำ”

“ไม่มีไรหรอก” ผมเองก็ไม่อยากให้นุ่มมารับรู้เรื่องพวกนี้ เลยสั่นหน้า

“...” เธอเงียบไป แล้วสบตาผมเหมือนต้องการจะสื่อไรบางอย่าง ผมที่มองเธออยู่เลยถามขึ้นมาตรงๆ

“มองหน้าพี่ทำไม”

“พี่เลิกทำงานพวกนั้นได้มั้ยคะ” เธอโพล่งขึ้นมา ผมชะงักไป เพราะก่อนหน้านั้นเธอยังพูดไม่เต็มปาก แต่ตอนนี้เธอพูดมันออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง “ถ้าอยากให้มีคนเห็นค่า พี่ต้องทำตัวเองให้มีค่าก่อนนะ”

“...”

“งานพวกนั้นมันเสี่ยงเกินไป” เธอหลุดปากพูดออกมาแล้ว ก่อนที่นุ่มจะเปลี่ยนคำ “นะ นุ่มหมายความว่ามันทำให้พี่เสี่ยงติดคุกอีกนะ”

นี่นุ่มเป็นห่วงผมเหรอวะ

“พี่อยากออก แต่พี่ไม่รู้จะออกจากมันยังไง” ผมก้มหน้าลงมองมือตัวเอง “เพื่อนพี่ที่คร่ำหวอดตรงนี้มานาน มันกู่ไม่กลับแล้ว”

“...”

“พี่ไม่รู้จะออกจากมันยังไง พี่ทำด้วยตัวเองไม่ได้”

ครืด ครืด

ผมชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง พอเปิดขึ้นมาดูผมก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ที่คุ้นเคย

เบอร์ที่เคยชอบขึ้นมาตอนที่ไอ้หนวดนั่นโทรมาด่าเวลาผมทำตัวเหลวไหล

เบอร์พ่อ

ผมกดรับสาย ก่อนที่จะกรอกเสียงลงไปเมื่อเห็นว่าพ่อไม่พูดไรกลับมา

“พ่อ?”

[ว่าไงไอ้ลูกชาย] เสียงที่ตอบกลับมาคือพ่อจริงๆ ผมไม่ได้ฝันไป [เหมือนกำลังลำบากนะ]

ผมหันไปสบตาน้องนุ่ม เห็นเธอมองกลับมาแล้วผมก็หลบไปคุยทางอื่น

“พ่อรู้ได้ไง?”

[เอาเป็นว่ากูรู้ละกัน] เสียงพ่อแค่นหัวเราะ [มาเจอกันหน่อยมั้ย ที่ร้านเหล้าของกู]

ผมมาถึงร้านเหล้าของพ่อที่นัดกันไว้ ที่ที่ผมไม่คิดจะมาเหยียบอีกเลย จนเห็นร่างสูงใหญ่ของพ่อที่ยืนคุยกันกับป้าเพทอยู่ในนั้น

“พ่อ” ผมเดินมายืนอยู่ตรงหน้า เอาจริงๆ ผมจะไม่คิดมาถ้าผมหมดหนทางจริงๆ ผมไม่อยากให้พ่อมาเห็นหน้าไอ้ลูกขี้คุกแบบผม

“ไงไอ้เข้” พ่อทักทาย แต่พอผมเดินเข้าไปใกล้ก็กระชากคอเสื้อผมมาจนชิดหน้า แล้วเงื้อมือจะตบ

ผมยืนนิ่งอยู่แบบนั้น แววตาผมแน่วแน่ถ้าจะโดนตบก็เพราะผมทำตัวเอง ก่อนที่พ่อจะลดมือลงแล้วผลักผมออกไป

“ไปคุยกันในห้อง” พ่อพูดกับผมเสียงนิ่ง “เจ๊ มึงไปด้วย”

“เออๆ” ป้าเพทรับคำ ก่อนที่จะกอดคอผมแล้วพาเดินเข้าไปข้างใน ในขณะที่ผมได้แต่จ้องหน้าพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ทำไมพ่อไม่ตบผม?

พอมาอยู่ในห้อง ป้าเพทก็ถามขึ้น

“ได้ข่าวมาว่ามึงมีเมียละนี่อีเข้” ผมมองหน้าเธอแล้วได้แต่พ่นลมหายใจ

“รู้หมดเลยเหรอวะป้า”

“เอาเรื่องไหนก่อน ตั้งแต่เรื่องที่มึงติดคุกไปจนถึงเรื่องทำผู้หญิงท้อง” พ่อที่ยืนกอดอกโพล่งขึ้นมา ผมเลยยิ่งไม่กล้ามองหน้า

“ขอโทษพ่อ”

“ขอโทษทำไม” แต่คำต่อมาของพ่อก็ทำให้ผมเผลอเงยหน้าขึ้นไปมอง “มึงโตแล้วจะทำอะไรก็เรื่องของมึง”

“...”

“แต่แม่เค้าแค่เป็นห่วง เลยให้กูติดต่อมึงเท่านั้นเอง”

“...”

“แล้วยังไง เมียมึงอยู่ไหน”

“สำโรง”

“ใกล้ๆ เองนี่” ป้าเพทโพล่งขึ้นมา “แล้วตอนนี้อยู่กับเมียเหรอวะ”

“เข้ตามง้อเค้าอยู่ แต่เค้าไม่รักเข้” ผมตอบ ก่อนที่พ่อจะแค่นหัวเราะ

“แน่สิวะ มึงจีบใครเป็นบ้าง ทำเป็นแค่ข่มขืนเค้า”

“แต่ตอนนี้เข้สำนึกผิดแล้วพ่อ” ผมรีบโพล่งขึ้นมาเมื่อได้ฟังคำพูดโคตรแทงใจ “ตอนนี้สำหรับเข้ เข้รักเค้ามาก”

“แล้วตอนนี้มึงทำงานไรอยู่” พ่อถามออกมาตรงๆ แทรกคำพูดผม แล้วผมก็เงียบไป

“...”

“ว่าไงไอ้เข้ ที่มึงโดนจับกูรู้มาว่ามึงขายยา แล้วตอนนี้ล่ะ ตอนนี้มึงทำงานอะไร?”

“เข้ทำงานบ่อน กับเปิดเงินกู้นอกระบบ” พ่อนิ่งไป ส่วนป้าเพทก็เบิกตาโต

“เวร!” ป้าเพทสบถออกมา ก่อนที่พ่อจะพูด

“งานยากว่ะ”

“แต่เข้ว่าจะเลิกทำแล้วนะพ่อ เมียเข้บอกให้เข้เลิกทำ” พอผมอยู่ต่อหน้าพ่อ ผมก็เหมือนเดิม เหมือนเด็กที่ทำไรไม่เป็นต้องให้พ่อแม่ช่วยสอน “พ่อช่วยเข้ที”

“...” พ่อเงียบปาก มองหน้าป้าเพทเหมือนจะสื่อไรบางอย่าง ก่อนที่พ่อจะพูดออกมา

“เรียกเมียมึงมาที่นี่” ผมชะงักไป

“ทำไม”

“กูอยากเห็นหน้าคนที่มึงไปย่ำยีเค้าแล้วพ่นออกมาได้ว่ามึงรักเค้ามาก”

“...”

“ถ้ามึงกราบตีนเค้าให้กูดูได้” พ่อกอดอกพูดเสียงหนักแน่น “กูจะยอมเสือกตัวลงไปช่วยมึง”

[จบพาร์ท : ตะเข้]