EP.5 ลูกสาว (1)

แต่ก่อนที่จะได้จูบ เธอก็ดันผมออก

“อย่าดีกว่าค่ะ” เธอมองหน้าผม หน้าที่ไม่มีรอยยิ้ม “มันไม่ดีเลยนะ”

“...”

“พี่ควรหยุดทำงานพวกนี้นะคะ”

ผมเบิกตากว้างเมื่ออยู่ดีๆ เธอก็โพล่งขึ้นมา คำพูดของเธอทำให้ใจผมเอนเอียงไปได้นิดหน่อย แต่ก็เหมือนเดิม ชีวิตคนอย่างผมมันกู่ไม่กลับแล้ว มันไปไกลเกินกว่าที่จะหันหลังกลับ

“พี่ทำไม่ได้”

“...”

“ทำไม่ได้จริงๆ ว่ะนุ่ม”

แม้ว่าในใจผมจะคิดอยากหยุดสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ก็ตาม

“มึงต่อยไอ้เข้เกินไปป่าว เดี๋ยวมันก็ทำงานไม่ได้”

ไอ้โล้นพูดตอนที่เราคุยอยู่ในห้อง ผมตามมาทีหลังแล้วก็เห็นมันคุยกันเรื่องเงินกันอยู่ก่อนแล้ว

“ไอ้เข้มันทนเจ็บดี” ไอ้ห้อยพูดตอนที่เทเหล้าให้ตัวเอง ผมมองหน้ามันสองคนแล้วกุมมือไว้

“เรื่องพี่ชายเมียกูเป็นไงบ้าง?” ผมถามตรงประเด็น พวกมันหันมามองหน้าผม

“มันยอมยกน้องให้ใช้หนี้แทนไง เหี้ยมั้ยล่ะ” ผมจุดบุหรี่ขึ้นดูด พวกมันนั่งมองหน้ากัน แล้วไอ้ห้อยก็เดินมาผลักอกผมเบาๆ

“อะไร”

“ไม่สะทกสะท้านเหรอ” มันถาม “พี่ชายมันยกมันให้มึงเพราะกลัวโดนต่อย โคตรลูกผู้ชาย”

“มันก็ดีกับเราไม่ใช่ไง?” ผมไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน พวกมันมองหน้ากันอีกแล้วพยักหน้าให้กัน ผมที่สังเกตเห็นเหมือนว่ามันมีอะไรอยู่แล้วเลยถามอย่างไม่พอใจ “เป็นเหี้ยไรของพวกมึง”

“เรื่องลูกมึง อยากรู้ใช่มั้ย” ผมชะงักไป เงยหน้าขึ้นมองพวกมันที่ยืนค้ำหัวอยู่คนนึง “กูได้ยินข่าวมา”

“...”

“พ่อของเมียมึงที่เป็นตำรวจนายหน้าที่จับมึงเข้าคุก” มันตบบ่าผมเบาๆ “มันบังคับให้เมียมึงทำแท้ง”

ผมเบิกตากว้าง บุหรี่ตกลงพื้น

“ว่าไงนะ”

“มันคงเกลียดมึงมากเลยนะไอ้เข้” พวกมันพูดถึงพ่อของนุ่มแล้วตบบ่าผมอีก “ให้ลูกสาวตัวเองทำแท้งลูกของมึงเลย”

“...”

“ไอ้เข้?”

“... กูจะฆ่ามัน” ผมสบถออกมาแผ่วๆ ในทีแรก ลุกขึ้นยืนพร้อมกับทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วเหยียบมันจนแหลก

“ไอ้เข้”

“มันอยู่ไหน กูจะไปฆ่ามัน!” เพื่อนผมรีบเข้ามาล็อคตัวผมเอาไว้เมื่อเห็นว่าผมมีสีหน้าเกรี้ยวกราดหลังจากรู้ความจริง ที่น้องนุ่มเกลียดผมรวมถึงตัดสินใจทำแท้งลูกของเราก็เพราะไอ้แก่สารเลวนี้นี่เอง

มันไม่ควรเรียกตัวเองว่าพ่อได้ ถ้ามันทำกับลูกคนอื่นแบบนี้!

“ไอ้เข้ ใจเย็น” ไอ้ห้อยเตือนสติผมไว้ “ถ้ามึงไปจัดการตอนนี้คงไม่พ้นได้โดนจับอีกรอบ”

“กูไม่สน กูจะแก้แค้นให้ลูกกู” ผมพูดอย่างโกรธแค้น “มันเรียกตัวเองว่าคนได้ไงวะ มันทำกับลูกกูแบบนี้”

“มันเห็นว่าเป็นลูกของคนอย่างเราไง”

“...”

“มึงใจเย็นไว้ ร้อนตอนนี้ไปก็ไม่ช่วยอะไร” ไอ้โล้นโพล่งขึ้นมา มันล็อคคอผมไว้แน่น “มึงได้ทำเพื่อลูกมึงแน่”

“...”

“ยังไงตอนนี้เราก็มีลูกสาวของมันอยู่ในกำมือ”

แต่คำพูดของพวกมันก็ไม่ได้ช่วยให้ผมดีขึ้น

ผมเก็บความแค้นไว้แล้วใช้มันในวันรุ่งขึ้น ผมไปแอบตามสืบด้วยตัวเองว่าไอ้แก่พ่อของนุ่มอยู่ไหน แล้วถึงได้รู้มาว่ามันอยู่บ้านของเธอที่ลาซาล ผมบุกเข้าไปด้วยตัวคนเดียว ด้วยปืนเล่มนึง

ปึงๆ!

“เปิดประตู!”

ผมเคาะจนประตูแทบพังหน้าบ้านมัน ผมปล่อยให้น้องนุ่มไปทำงาน เธอบอกจะใช้หนี้แทนพี่ชาย แล้วพี่ชายเธอก็ยกนุ่มให้เราอย่างโคตรขี้ขลาด สิ่งที่ผมห่วงคือนุ่มคนเดียวเท่านั้น ผมเลยปล่อยให้เธอไปทำงานของเธอ

แต่นั่นก็เป็นแผนเพื่อไม่ให้เธอได้รู้ว่าผมมาหาพ่อเธอถึงที่

แกรก

“อะไร!” เสียงของไอ้แก่ในบ้านดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องด้วยความตกใจของคนในบ้าน ผมได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงในนั้น เลยชะงักไปตอนที่ประตูเปิดออก

ภาพแรกที่ผมเห็นคือไอ้แก่มันเปิดประตูออกมาด้วยชุดธรรมดา มันเบิกตากว้างเมื่อเห็นผมอยู่หน้าประตู

โดยไม่รอให้มันได้พูดอะไร ผมผลักมันให้เข้าไปในบ้านแล้วตามเข้าไป ก่อนที่จะกระชากคอเสื้อมันให้เข้ามาใกล้

“มึงบังคับให้นุ่มทำแท้งทำไม!!” ผมตวาดลั่น สีหน้าไอ้แก่มันเปลี่ยนเป็นตกใจปนสับสน คงไม่รู้ว่าผมรู้ได้ไงใช่ปะ “มึงเรียกตัวเองว่าเป็นตำรวจได้ไงวะ ในเมื่อมึงเพิ่งจะฆ่าเด็กบริสุทธิ์คนนึงลงไป!”

“พูดอะไรของมึง” ไอ้แก่มองหน้าผมอย่างโกรธขึ้งแล้วดึงมือผมออก “หลังจากทำลูกสาวกูท้องไม่มีพ่อมึงยังมีหน้ามาพูดอะไรอีก”

“แต่มึงก็ไม่ควรฆ่าเด็ก!” ผมพูดทั้งน้ำตา ผมพยายามทำงานที่ไม่เคยคิดจะทำเพื่อหาเงินมาให้ลูกผม ให้ผมเลี้ยงคนเดียวก็ได้ แต่ทำไมต้องทำลายลูกของผม “กูบอกนุ่มแล้วว่ายินดีจะรับผิดชอบทุกอย่าง แต่มึงก็จับกูเข้าคุก จนตอนนี้ยังมาฆ่าลูกกูอีก”

“นุ่มไม่ได้อยากให้มึงรับผิดชอบ” ผมเห็นผู้หญิงแก่ๆ คนนึงเดินตามมาดู ก่อนที่จะมีสีหน้าตกใจเมื่อเห็นว่าผมอยู่ในบ้าน เธอตั้งท่าจะโทรศัพท์เหมือนจะแจ้งตำรวจ แต่พ่อของนุ่มยกมือห้ามไว้ “เธอไม่ต้องแจ้ง ฉันเองก็เป็นตำรวจ”

“จับกูไปเลยดิ” ผมพูดออกมา น้ำตาลูกผู้ชายไหลลงอย่างเจ็บปวด ถ้าไม่มีลูกผมก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว “จับกูไปเลยดิวะ หรือไม่ก็ฆ่ากูเลย ให้กูได้ไปอยู่กับลูกกู!”

“มึงบ้าไปแล้วเหรอ” ไอ้แก่ผลักอกผมออก ผมร้องไห้จนเหนื่อย ก่อนที่จะรู้สึกว่าควรทำไรสักอย่าง ผมเลยคว้าปืนที่เหน็บอยู่ที่กระเป๋าตัวเองจ่อไปที่ขมับ

ขมับ... ของตัวเอง

“เฮ้ย อย่า!”

กริ้ก

“... ป้อ”

ผมชะงักไป ปืนที่ขมับถูกลดลง ก่อนที่ทั้งตัวจะถูกพ่อของนุ่มรวบตัวแล้วดันให้ล้มลงไปกองกับพื้นโดยที่จับมือผมไขว้หลังแล้วทิ้งปืนไป

สายตาผมเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนึงที่ยืนอยู่กับแม่ของนุ่ม ดวงตากลมโตมองมาทางผม ก่อนที่จะเดินต้อกแต้กมาอยู่ตรงหน้า

“หนูเอย หลานอย่ามาทางนี้ลูก” แม่ของนุ่มพยายามห้าม แต่ตัวเล็กๆ ก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผมจนได้ ผมมองเด็กนั่นพร้อมกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเด็กคนนั้นค่อยๆ นั่งลงตรงหน้าผมแล้วชี้

“นั่นป้อ”

“...”

“นั่นป้อ”

น้ำตาผมไหลลงมาเป็นครั้งแรก

ว่าไงนะ

“นั่นไม่ใช่พ่อหนูนะลูก” แม่ของนุ่มรีบคว้าตัวเด็กตัวเล็กๆ นั่นไว้ เด็กมองมาทางผม เธอใช้สายตากลมโตจ้องมองผม

“มึงรีบออกไปก่อนที่กูจะจับมึงเข้าคุก” พ่อนุ่มผลักผมออกแล้วดันให้ออกไปจากบ้านในขณะที่ผมได้แต่มองหนูน้อย เธอสบตาผม ก่อนที่ประตูจะปิดไป

ถึงจะเป็นแวบเดียว แต่ตา จมูก ปากนั่น

ทำไมผมถึงคิดว่านั่นต้องใช่ลูกผมแน่