EP.4 สองเรา (1)

[พาร์ท : ตะเข้]

ผมเหมือนใจสลาย มองน้องนุ่มในชุดพยาบาลที่มองผมกลับ แล้วได้แต่แค่นหัวเราะ

“เฮ้ย อย่ามาโกหกเค้า” ผมพยายามหลอกตัวเอง ที่ผมออกมาจากคุกแล้วกลับมาเพราะอยากเจอลูก แล้วทำไมลูกถึงไม่อยู่

“... ไม่ได้โกหกค่ะ” น้องนุ่มโพล่งขึ้นมา ผมหันไปมองหน้าเธอ “นุ่มเป็นพยาบาลนะ รู้จักการทำแท้งอย่างถูกวิธี...”

“อย่ามาโกหกเค้าดิวะ!” ผมเผลอตวาดออกมา “ทำแท้งเหรอ? นั่นลูกของเรานะน้องนุ่ม นุ่มทำได้ลง?”

“ดะ... ดีกว่าลูกต้องคลอดออกมาแล้วเจอพ่อเป็นคนแบบนี้นี่คะ” น้องนุ่มมองผม เธอมองผมอย่างผิดหวังแม้ว่าเสียงที่เปล่งออกมาจะโคตรสั่น คงไม่เหลือความรักให้ผมแล้ว

“...”

“พี่ไปมีชีวิตของพี่นะคะ อย่ามายุ่งกับนุ่มเลย”

“พี่ไม่ดีเหรอวะนุ่ม” ผมถามร่างเล็ก ถามทั้งที่รู้ตัวเอง ถ้าดีจริงเค้าคงไม่ทำแท้งลูกของผม “อะไรที่พี่ทำให้ได้ พี่ก็อยากทำให้นะ”

“...”

“แต่ทำไมต้องทำแท้งลูก” น้ำตาของลูกผู้ชายคลอที่หน่วยตา น้องนุ่มมองผม เธอมีสีหน้าสงสาร ก่อนที่จะหลบสายตาไป

“ขอโทษค่ะ”

“...”

“... นุ่มไม่มีทางเลือกจริงๆ”

ผมไปส่งนุ่มที่หอพัก เธออยู่ใกล้ๆ โรงพยาบาลที่เธอทำงาน ตอนแรกน้องนุ่มไม่อยากให้ผมมาส่ง แต่ผมก็ดึงดันจนได้

ผมเห็นหลังของเธอแล้วท้อ เลยได้แต่ไปที่บ่อนที่เป็นสถานที่ทำงานใหม่ของผมหลังออกมาจากคุก ไปเจอไอ้ห้อยกับไอ้โล้น มันออกมาจากคุกพร้อมผมเพราะทำความผิดกระทงเดียวกัน

“ที่ว่ามึงตามลูกกูไม่เจอ” ผมพูดกับไอ้ห้อยที่เล่นสนุ๊กอยู่ มันหันมามอง “ลูกกูตายไปแล้ว”

“เมียมึงแท้งลูกเหรอวะ?” ไอ้ห้อยไม่ได้ตอบอะไรผม แต่เป็นไอ้โล้นที่โพล่งขึ้นมา

“เค้าทำแท้งลูกของกู” ผมกระดกเหล้าลงคออย่างกระหาย ความเจ็บผลักดันให้ผมใช้เหล้าเพื่อปลดทุกข์ “สรุปที่กูออกคุกมาเพื่อมาหาลูก มันไม่เหลือเหี้ยไรเลย”

“พ่อผู้หญิงเป็นตำรวจที่ตามจับมึง” ไอ้ห้อยพูดแล้วแทงสนุ๊กได้แต้ม “มึงไปยุ่งกับเค้าอีกมีหวังงานเราต้องถูกสาวไส้”

“ไอ้ห้อย แต่นั่นเมียกูนะเว้ย” ผมท้วง

“ถ้ามันแท้งแล้วก็ไม่ต้องไปยุ่งกับมัน” มันพูดอย่างเด็ดขาด “มึงออกคุกมาเพื่อทำงานให้พ่อกู ไม่ใช่กลับไปหาเมีย”

“มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไง?” เรียกเมียกูว่ามันเหรอ ผมลุกขึ้นยืน เมาแล้วดิกู “อย่าคิดว่าพ่อมึงเป็นแบคใหญ่แล้วจะใช้เหี้ยไรกูก็ได้”

“กูพยายามดึงมึงออกมาอยู่นะ” ไอ้ห้อยหันมาหาผม “กูตามเมียกับลูกมึงให้มึง หวังให้มึงมีสติ”

“...”

“พ่อผู้หญิงมันหวังให้ลูกมันได้ผัวจบสูงๆ”

“...”

“แล้วดูอย่างเรา เปิดบ่อนกับทำเงินกู้นอกระบบ ทำร้ายคนเป็นว่าเล่น มึงคิดว่าถึงมึงทำดีขึ้นมาเค้าจะให้มึงรักกับเมียเหรอวะ”

“...”

“มึงคือคนที่ข่มขืนผู้หญิง ไม่ใช่ผัวมัน โตเป็นควายแล้วก็ตื่นได้ล่ะไอ้สัส”

“หรือจะให้กูไปทำงานอย่างอื่นที่มันสุจริตวะ” ผมถามอย่างไม่มีสติ ทั้งที่รู้ดีว่าตัวเองทำไม่ได้

“คนอย่างมึงถ้าไม่มีที่พึ่งคงต้องตายอยู่ข้างถนน” ไอ้โล้นมองผม เหมือนมันเห็นด้วยกับคำที่ไอ้ห้อยบอก “มึงต้องหัดยอมรับว่าชีวิตมึงต้องพึ่งพวกกู”

“...”

“พ่อมึงยังไม่ไว้ใจให้มึงทำงานเพราะสันดานของมึง จะให้เรียนก็ไม่ได้เงิน”

“...”

“ต้องทำกับพวกกูเท่านั้น”

ผมชะงักไป เอาจริงๆ เรื่องที่ถูกจับเข้าคุกผมไม่ได้บอกพ่อกับแม่ เรื่องที่ทำน้องนุ่มท้องก็ไม่ได้บอกใครเลย ผมแค่บอกว่าจะหายหน้าออกไปจากบ้าน ที่บ้านตามจนไม่ตาม พ่อผมคิดว่าผมเป็นลูกที่นอกคอกที่สุด เลยบอกแม่ให้ตัดหางผมทิ้ง ให้ผมไปเผชิญโลกคนเดียวบ้าง

พ่อใจเด็ดดีว่ะ ทิ้งลูกได้เลย ถ้าเป็นผมแค่นึกถึงหน้าลูกก็ทำไม่ได้แล้ว แต่นั่นก็แค่ความคิดของกู

ผมจะกลับไปได้ยังไง ในเมื่อครอบครัวก็เทผมแล้ว

วันต่อมา ผมไปแอบดูน้องนุ่มที่โรงพยาบาล

ยังไงผมก็ลืมเธอไม่ได้ เธอคือคนที่ผมรัก ไอ้ห้อยจะให้ผมทิ้งผู้หญิงที่ผมเคยข่มขืนเพราะความรักไปได้ยังไงวะ มันพูดได้ไม่นึกถึงใจผมเลย

ผมรักเธอ ผมจะทิ้งเธอไปได้ยังไง

ผมมองเธอ เห็นเธอยืนคุยกับพยาบาลด้วยกัน สีหน้าน้องนุ่มดูดีขึ้นพออยู่กับพยาบาลพวกนั้น ไม่ได้อมทุกข์เหมือนตอนอยู่กับผม

ก่อนที่ผมจะชะงักไปเมื่อมีผู้ชายในเสื้อกาวน์คนนึงเดินมาคุยกับเธอ

คงจะเป็นหมอในโรงบาลนี้ แต่ทำไมต้องคุยกันท่าทางสนิทขนาดนั้น

ผมรู้สึกหงุดหงิดแต่ทำไรไม่ได้ มองน้องนุ่มที่ยิ้มหวานตอนคุยกับมันแล้วได้แต่กำหมัดแน่น

หนึ่งปีกว่าๆ ที่ผมติดคุก ผมไม่รู้ว่าน้องนุ่มหาใครมาแทนที่ผมรึยัง น่าตลกดีว่ะที่ถึงเธอจะทำแท้งลูก ผมก็ยังหลอกตัวเองว่าเป็นผัวเธออยู่

แต่ที่รู้ๆ คือ

กูจะไม่ยอมให้น้องนุ่มไปเป็นของใครนอกจากกูเท่านั้น

ผมรอจนดึกแล้วน้องนุ่มเลิกงานกลับบ้าน รีบไปฉวยข้อมือเธอที่กำลังจะขึ้นวินเอาไว้ก่อนคนอื่น

“อะ!”

“มากับเค้า” ผมพูดแล้วดึงเธอไปด้วยกัน น้องนุ่มไม่มีท่าทีขัดขืน จนผมดึงเธอมาที่มอไซค์ที่ซื้อเองด้วยเงินที่ไม่บริสุทธิ์ แล้วร่างเล็กก็บิดข้อมือผมออก

“มาอีกแล้ว” เธอพูด แล้วมองผมอย่างผิดหวัง “... ฟังที่นุ่มพูดไม่เข้าใจเหรอคะ”

“เค้าจะเข้าใจได้ไง ในเมื่อเธอเป็นเมียเค้า”

“เลิกพูดว่าเค้าซะทีเถอะ” น้องนุ่มเม้มปาก “เราไม่ใช่แฟนกันเหมือนตอนนั้นนะคะ”

“นุ่ม ขอร้องล่ะ” ผมแทบจะไหว้เธอ “ทำแท้งลูกของเราไม่พอเหรอวะ อย่าผลักไสพี่เลยนะ”

ผมยอมเปลี่ยนสรรพนามให้เธอตามใจ

“พี่คิดอะไรอยู่ถึงมาตามตื้อนุ่มคะ” ร่างเล็กถามผม ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ก่อนที่จะก้มหน้าลง

“พี่แค่คิดถึง”

“...”

“คิดถึงนุ่มมันผิดเหรอ” ผมตั้งท่าจะคว้าข้อมือเธอ แต่นุ่มก็เดินหนีไปข้างหลัง

“พี่คะ” ร่างเล็กสบตาผม เธอสั่นหน้า “ไม่ได้แล้วค่ะ”

ไม่ว่ะ

มันต้องไม่เป็นงี้

“นุ่ม” ผมล้มลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าเธอ “พี่ขอร้อง ให้โอกาสพี่”

“...”

“ตอนนี้พี่ทำงานบ่อนกับเปิดรับเงินกู้นอกระบบ” ผมตัดสินใจบอกทุกอย่างให้เธอฟังถึงงานที่ทำหลังออกจากคุก น้องนุ่มนิ่งไป “งานพวกนี้มันจะทำให้พี่มีเงิน”

“...”

“พี่เลี้ยงดูนุ่มได้นะ เชื่อพี่ดิ”

ผมหวังให้เธอตอบว่า โอเค

แต่มันก็แทบหายเป็นฝุ่นเมื่อน้องนุ่มเบ้หน้า

“... ไม่ค่ะ”

“...”

“งานแบบนั้นแหละ... ที่เป็นงานที่นุ่มเกลียดที่สุด”

ผมมาจบตัวเองลงที่เหล้าอีกครั้ง

ผมเสียใจ หรือนี่เป็นกรรมที่ผมข่มขืนเธอจนทำให้เธอเสียความตั้งใจ? หรือนี่มันเป็นกรรมของผมที่ทำให้ลูกผมต้องจากไป

น้องนุ่มใจร้าย คนใจร้าย

กูไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

“พอเถอะไอ้เข้ เดี๋ยวไอ้ห้อยมันรู้มันจะเสียเวลาเตือนมึงนะเว้ย” คนที่มาแดกเหล้ากับผมคือไอ้โล้น มันกระดกเหล้าลงคอ ที่นี่เป็นร้านเหล้าของเพื่อนผม ผมมีเพื่อนที่ทำธุรกิจแถวนี้เยอะเพราะเอี่ยวกับบ่อนเรา ไม่ใช่ร้านเหล้าที่พ่อทำ “มึงเลิกตามเมียพยาบาลนั่นเหอะกูว่า แล้วมาตั้งใจทำงานกับกู”

“ทำไมชีวิตกูถึงต้องเป็นแบบนี้วะ” ผมเพ้อเจ้อแล้วทุบโต๊ะ “กูรักเค้า มึงจะให้กูทำไง”

“ที่ไอ้ห้อยพูดมันก็ถูก” อยู่ดีๆ มันก็พูดถึงไอ้ห้อยขึ้นมา ทั้งที่ก่อนหน้านั้นไม่มีแววไรเลย เหมือนมันรู้เรื่องไรมาก่อนแล้วจากมัน “มึงเลิกสนใจเมียพยาบาลนั่นดีกว่านะ เพราะพ่อเค้าไม่เอามึงหรอก ถึงได้จับมึงเข้าคุกกับกูนี่ไง”

“กูรู้” ผมก้มหน้าลงมองมือตัวเอง “แต่ทำไง กูทำไม่ได้ว่ะ”

“ที่ไอ้ห้อยพูดมันมีเหตุ” มันเริ่มเข้าประเด็น “มันไปสืบมาแล้วเล่าให้กูฟังว่าเมียพยาบาลมึงมีพี่ชายคนนึง เรียนจบแพทย์ แต่ใช้จ่ายที่ ตปท. เหี้ยมากจนต้องกลับไทย มาพึ่งเงินกู้นอกระบบแล้วไม่จ่าย”

ผมนิ่งไป

“มึงหมายความว่าไง”

“ก็หมายความว่า” มันเทเหล้าใส่แก้วแล้วมองหน้าผม

“...”

“หน้าที่เราหลักๆ ตอนนี้ คือต้องไปทวงเงินคืนจากพี่ชายเมียพยาบาลของมึง... ด้วยของหนัก”

ผมยืนอยู่หน้าคอนโดใจกลางเมือง มาพร้อมกับพวกไอ้โล้นกับลูกน้อง

คอนโดนี้เป็นคอนโดที่พี่น้องนุ่มอยู่ คนที่เป็นหนี้กับพวกผม ผมต้องทำลายข้าวของ พังชีวิตของพี่ชายเธอเหมือนที่พังชีวิตเธออีกครั้ง

แล้วตอนนั้นผมก็คิดว่า

ผมนี่มันดีแต่ทำลายชีวิตคนอื่นรึไงวะ

ทำแบบนี้มันไม่ใช่

“กูขอไม่ทำได้มั้ย” ผมหันไปพูดกับไอ้โล้น ผมเหี้ย แต่ไม่เหี้ยพอที่จะพังหนึ่งในชีวิตของครอบครัวนุ่ม “กูขอไม่ยุ่งเรื่องนี้”

“จะช้าจะเร็วไงก็ต้องทำอยู่ดี ไม่ด้วยมือมึงก็มือกู” มันสบตาผม “หรือถ้าไม่ได้ด้วยมือใคร ไอ้ห้อยก็ต้องลงมาจัดการเองอยู่ดี”

“...”

“หรือมึงจะเถียง?”

[จบพาร์ท : ตะเข้]