5 หอมะคะ หอม้ะ

"รวยหนิมึงอ่ะ ช่วยพี่เขาหน่อยดิ" 

"หึ" โจหัวเราะเสียงต่ำในลำคอเมื่อได้ยินผมพูดก่อนกวักมือเรียกสาวสวยนักศึกษาคนนั้น เอาแล้ว เพลย์บอยตัวพ่อเริ่มแล้ว!

พอถูกเรียกเธอคนนั้นก็รีบเดินมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มดีใจ ผิวของเธอส่องสว่างขาวนวลท่ามกลางแสงจันทร์ยามกลางคืน ใบหน้าผุดผ่องมองเห็นแก้มอมชมพูเป็นธรรมชาติ

มาถึงเธอก็ถาม "หอมะคะ หอม้ะ" เป็นสำเนียงแปร่งๆ ลูกครึ่งมั้ยนะ?

"ไม่เอาหอ จะเอาหอย" แต่ไอ้โจแม่งช็อตฟีลจัด 

เธอหลบตาเขินใบหน้าขาวเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

"ไอ้โจมึงก็ปล่อยๆบ้างก็ได้" ผมกระซิบกระซาบข้างหูคนขับเบาๆ 

"เหมาหมดนั่นแหละ เท่าไหร่?" โจถาม 

เธอหันมามองอย่างดีใจก่อนยื่นถุงหอยสี่ถุงมาตรงหน้าคนถามพร้อมบอกราคาเสียงสดใส

"สี่ล้อ" ชูสี่นิ้ว

"พี่เค้าบอกสี่ร้อย" ผมกระซิบบอกไอ้โจ กลัวมันช็อตฟีลทำเขาอายอีก

แต่มันกลับตอบผมว่า "กูรู้แล้ว" ตามด้วยการหยิบถุงหอยมาให้ผมถือแล้วบอกผมว่า"มึงจ่าย"

"อ่าวเห้ย!" ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า 

แต่ไม่มีเวลาให้คิดมาก ผมรีบควักเงินแบงก์ม่วงในกระเป๋าออกมาจ่ายให้ทันที "ไม่ต้องทอนครับ" 

เจ็บใจฉิบหาย ถึงไม่ซื้อผมก็จะซื้ออยู่แล้ว!! จะทำเก๊กบอกเหมาทำเหี้ยไร 

ก่อนถึงสัญญาณไฟเขียว โจเร่งเครื่องตรงไปยังบ้านของผมโดยที่ผมไม่ได้บอกทางเลยสักนิด เท่าที่รู้ดีกรีหมอนี่เป็นถึงลูกชายประธาน ดูจากนิสัยคงเดาได้ไม่ยาก สืบหาจากประวัตินักเรียนแน่นอน

ไม่นานมอเตอร์ไซค์ท่อดังก็จอดสนิทหน้าบ้านหลังคุ้นตา ผมลงจากรถ แล้วยื่นถุงหอยให้คนขับ

เขามองอย่างไม่เข้าใจก่อนสลับมามองหน้าผม 

"กูไม่ชอบหอย"

ใครบอกจะให้วะ "ถือ!! กูจะถอดหมวก"

ได้ยินที่พูดเขารีบคว้าถุงหอยมาถืออย่างไม่เต็มใจ หน้านิ่วคิ้วขมวด 

จัดการถอดหมวกเสร็จก็รับถุงหอยกลับมา แต่ซื้อหอยมาตั้งสี่ถุงจะให้กินคนเดียวก็ยังไงอยู่ เลยแบ่งให้มันไปสองถุง

"อ่ะ ค่ามาส่ง" 

เจ้าตัวปฏิเสธเสียงแข็ง "ไม่เอา ช่วงนี้ไม่อยากกินหอย"

"เรื่องมึงเหอะงั้น" ดึงถุงหอยกลับ 

"แต่อยากกินเห็ด"

เห็ด?

ผมกรอกตาคิด เมื่อเช้าม้าซื้อเห็ดมาไว้ในตู้มั้ยวะ ไอ้ห่านี่ก็ดันเป็นคุณชายมากเรื่อง ช่างเหอะ! อยากกินไรมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องรู้ "ไปบอกพ่อมึงนู่น"

"พ่อกูให้ไม่ได้" 

"เรื่องมึงเหอะ ไปนะ" ผมโบกมือลาก่อนจะหันหลังกลับเตรียมเข้าบ้านแต่ถูกคนขับดึงมือไว้

"เดี๋ยว"

"อะไรอีก!!" 

"เจอกันเปิดเทอมนะ" 

พูดเสร็จก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนเร่งเครื่องท่อดังหายลับไปกับตา โดนสาปก่อนนอน...

ขออย่าให้เจอกันอีกเลย เพี้ยง!!

ผมเดินเข้าบ้านตัวเอง เป็นบ้านทรงโมเดิร์น มีสนามหญ้าหน้าบ้านพร้อมดอกไม้สีสดใสหลายชนิด 

สมัยเด็กๆมักเตะบอลกับป๊าบ่อยๆแต่พอโตขึ้นเราสองคนต่างยุ่งจนไม่มีเวลาว่างให้กัน ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง

ภายในบ้านตกแต่งเรียบๆแต่ดูอบอุ่นเพราะมีภาพครอบครัวติดห้อยตรงผนังอยู่ "กลับมาแล้วครับ"

ผมเอ่ยทักระหว่างที่ก้าวเข้าบ้าน ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครอยู่ก็ตาม ป๊ากับม้างานยุ่งจนไม่มีเวลากลับบ้าน เราเลยไม่ค่อยได้เจอหน้ากันบ่อยนัก 

พอถึงวันหยุดก็ไปพักผ่อนหย่อนอารมณ์สังสรรค์กับเพื่อนบ้าง เที่ยวบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่ลืมที่จะให้เวลาครอบครัว จึงมีวันรวมครอบครัวขึ้นเดือนละสองครั้ง

เวลางาน เวลาส่วนตัว เวลาครอบครัว

ถึงห้องก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงในสภาพเหนื่อยล้าเหมือนพึ่งวิ่งมาราธอนกลับมา 

หวังว่าเปิดเทอมจะไม่พบเจอกับหมอนั่นอีกนะ

...

..

.

.

หลายวันต่อมา

ทุกอย่างผิดคาด

เปิดเทอมไม่ทันไรก็ได้เข้าค่ายจริยธรรมซึ่งผมพอเข้าใจได้ว่าวัยอย่างพวกเรามันเลือดร้อนแค่ไหน แต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมต้องรวมชั้นกันด้วยวะ หนำซ้ำยังต้องจับฉลากเลือกห้องนอนด้วยกันอีก อยากจะบ้าตาย!!

"มองไร" โจมองผมนิ่งขณะนั่งอยู่บนเตียงคนละฝั่ง

"หน้ามีทองติดเหรอถึงมองไม่ได้อ่ะ" ผมย้อน

"เปล่าหรอก เห็นมึงมองหน้าแล้วกูของขึ้น"

"อ่าว ไอ้เวร!" กูก็หงุดหงิดเหมือนกันล่ะว่ะ

เราลุกขึ้นยืนประชันหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย 

สีหน้าแววตาเดือดดาลเหมือนจะต่อยกันอยู่ร่อมร่อ 

"จะเอาไง" โจถามขึ้น

ระหว่างนั้นเสียงกดชักโครกในห้องน้ำก็ดังขึ้นก่อนประตูจะเปิดออก ปรากฏให้เห็นสมาชิกร่วมห้องอีกหนึ่งคน 

"พวกมึงทำกูขี้ไม่ออก"

นั่นก็คือไทม์ หนุ่มผิวเข้มหน้าคมนมใหญ่ บรรลัยฉิบหายเลย ทำไมต้องรวมพลคนชอบเหม็นขี้หน้ามาอยู่ห้องเดียวกันด้วยวะ โคตรไม่ยุติธรรม

ไทม์พูดนิ่งๆก่อนเดินมานั่งบนเตียงฝั่งผม ซึ่งเป็นเตียงสองชั้น เขาปลายตามองพวกเราทะเลาะกันครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอนตัวลงนอนหลับตาอย่างไม่สนใจ 

หมดอารมณ์ทะเลาะต่อ

ศึกแห่งศักดิ์ศรียุติไว้เพียงเท่านี้เพราะถูกขัดให้เสียอารมณ์ ผมถอยมาตั้งหลัก ขึ้นบันไดไปนอนชั้นบน ส่วนไอ้อันธพาลนอนเตียงเดี่ยวฝั่งตรงข้าม 

ช่วงดึกบรรยากาศภายในห้องเงียบกริบ อึดอัดกระอักกระอ่วนเพราะไม่มีใครชวนคุย ต่างคนต่างนอนมองเพดานนิ่งจนคิดว่าอยู่ห้องกับซากศพ ขยับทีกลัวมีปากเสียง

"นี่พวก สนมั้ย?" กระทั่งเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

ผมหันไปมองเจ้าของเสียงทุ้มเข้ม ก่อนจะเห็นเขาถือขวดเหล้าดีกรีแรงอยู่เตียงฝั่งตรงข้าม

อย่าบอกนะว่าขโมยของพ่อมาอีกอ่ะ

"ค่ายจริยธรรม" ผมเตือนด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ก็ดูเหมือนโจจะไม่สนใจ เขาเปิดขวดอย่างช่ำชองด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนยื่นขวดเหล้าในมือให้ไทม์ นั่นทำให้ผมรีบลุกลงจากเตียงทันที

พวกมันเอาอีกแล้ว แม่ง! หัวจะปวด

ลงมาก็นั่งบนเตียงไอ้ไทม์ มองดูมันชูขวดเหล้า ก่อนจะพูดด้วยใบหน้านิ่งๆว่า "เล่นเกมกันหน่อยดีมั้ย?" และไอ้หน้านิ่งๆนี่แหละที่ดูยังไงก็แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม 

"เกมอะไร?" ผมถามพลางนึกสงสัย

"พูดความจริง"

พูดความจริง? น่าตื่นเต้นแฮะ

"อืม เอาสิ" โจริญตอบ

"เออ เอาด้วย" ไหนๆก็ไหนๆแล้ว

มติเอกฉันท์ไม่มีใครคัดค้าน เกมจึงเริ่มขึ้น

กติกาของเกมมีอยู่ว่า หากหมุนขวดแล้วปากขวดจ่ออยู่ที่ใคร คนหมุนต้องตั้งคำถามกับคนนั้น 

และคนที่ไม่ยอมตอบต้องดื่มเหล้าสองเท่า ซึ่งผมก็ไม่มีอะไรอยากถามพวกนี้เท่าไหร่ เพียงแค่ไม่รู้จะทำอะไร อยู่นิ่งๆแล้วเบื่อ

"โอเค งั้นเริ่มกันเลย" น้ำเสียงทุ้มต่ำของไทม์เอ่ยขึ้นเหมือนซุกซ่อนความสนุกเอาไว้อยู่ภายใน ทั้งๆที่สีหน้าดูนิ่งเฉยคาดเดาอารมณ์ได้ยาก

เราเริ่มเกม โดยมีขวดแก้วอยู่สองใบ ใบแรกขวดเปล่าวางตะแคงเตรียมหมุน ส่วนอีกขวดคือเหล้าดีกรีแรงที่โจแอบพกมา พร้อมกับแก้วเปล่าวางตรงหน้าคนละใบ 

"เริ่มเกม" ไทม์เปิดฉากหมุนขวด

ขวดนั้นหมุนวนอย่างเร็วผ่านหน้าผมครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะหยุด...

ตรงหน้าโจริญ

"กูเป็นผัวกันต์" เขาเอ่ยพูดหมือนต้องการทดสอบอะไรบางอย่างจากโจ ซึ่งมันไม่ใช่คำถามแต่เป็นประโยคบอก

เล่าต่างหาก

"แล้วไงต่อ?" โจตอบกลับด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน ทำให้ไทม์ที่มองอยู่ผ่อนสีหน้าลงเหมือนโล่งใจ แล้วถามต่อ

"คำถามจริงๆคือ มึงชอบไอ้ทีใช่มั้ย?"