บทที่ 11

ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ตั้งแต่ช่างเข้ามาสร้างบ้านหลังใหม่ให้โจวเหวินซาน เขาได้ไปลางานไม่ลงแปลงนาจนกว่าบ้านจะเสร็จและแจ้งเรื่องแต่งงานของเขากับม่านอี้หลันจะแต่งกันแบบง่ายๆ เชิญหัวหน้าหมู่บ้านกับกรรมการผู้อาวุโสในหมู่บ้านไม่กี่คนเท่านั้น  เขาถามว่าจะต้องใช้อะไรบ้างในวันแต่งงานจากภรรยาของลุงกุ้หยวนหัวหน้าหมู่บ้าน  ป้ากู้เหลียงจึงจดใส่กระดาษมาให้เขาซื้อของจากในเมืองตอนเข้าอำเภอตอนไปจดทะเบียนสมรสกับม่านอี้หลันแต่ถ้าไม่สะดวกป้ากู้หลียงจะไปซื้อมาให้เองก็ได้  โจวเหวินซานจึงให้เงินไปให้ป้ากู้เหลียงจัดการให้ ตอนนี้เขายุ่งกับดูงานกับช่างกำลังทำบ้านหลังใหม่ให้เขาข่าวลือว่าม่านอี้หลันได้เงินจากบ้านต้วนไปมากมาย ตอนนี้มีนายช่างจากในเมืองมาสร้างบ้านหลังใหญ่ให้พวกเธอสองคนผัวเมียตามคำร้ำลือของปากคน  บางคนนินทาว่าเดี๋ยวพอเงินหมดก็จะพากันอดตายงานก็ไม่มาทั้งสองคนทำ

 "เวลาแบ่งปันอาหารได้น้อยไม่พอกินไปถึงยามแบ่งอาหารอีกพวกแกว่าไห"

"แกจะไปเดือนร้อนแทนพวกเขาทำไมตอนนี้ทวงเงินจากบ้านต้วนได้ไปไม่น้อยเป็นฉันก็ต้องหยุดเพื่อบำรุงร่างกายให้แข็งแรงไม่เห็นเหรอว่าอี้หลันผอมเหลือแต่กระดูกแทบจะเดินได้  โดนบ้านต้วนใช้งานจนผอมปางตายตั้งแต่พ่อแม่ตายจากไป เหอะฉันล่ะไม่เข้าใจยายต้วนเหมือนกันทำไมถึงเกลียดหลานสาว แล้วรักแต่ลูกชายคนโตกับลูกๆของเขาแกว่ามันแปลกไหมล่ะ ทำเหมือนไม่ใช่ลูกในใส้ของตัวเองเบ่งออกมาอย่างนั้นแหละ"

"นั้นนะสิแถมฮุบเงินของหลานสาวไปใช้ส่วนตัว เมื่อวันนั้นเหมือนว่ากลัวตำรวจจับเข้าคุก ทั้งวางแผนให้คนมองหลานสาวไม่ดีทำตัวเสื่อมเสียที่ไหนได้เป็นแผนของยายต้วนกับลูกสะใภ้และลูกชายคนโต ฉันได้เห็นโจวเหวินซานพูดกับม่านอี้หลันว่าไม่ยอมให้คนบ้านต้วนอีกต่อไป คงจะทนจนถึงที่สุดแล้วเพราะว่าบ้านต้วนลงทุนทุบหัวหลานสาวรวมถึงฉากกับโจวเหวินซานไม่ตายก็บุญหัวแล้วพวกแกว่าไหม"

"อือๆใช่ๆวันนั้นฉันก็ไปดูถึงบ้านของโจวเหวินซานไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนบ้านต้วนจะจิตใจต่ำช้ากล้าผลักไสหลานสาวไปให้ไปอดตายพร้อมกันกับโจวเหวินซานคงจะเห็นว่ากำจัดง่ายละมังแต่โดนสวนกลับนี้ล่ะนะ เขาถึงบอกให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว"  

" ใช่แล้ว" ชาวบ้านนั้นนินทาบ้านต้วนทั้งวันในแปลงนารวม

ส่วนโจวเหวินซานกับม่านอี้หลันไม่ได้รับรู้อะไรกับเรื่องชาวบ้านถกเถียงกันเรื่องของพวกเขา แต่เห็นมีลูกชายกับลูกสะใภ้ใหญ่ถูกแม่สามีตบตีแต่ก็ต้องหอบสังขารมาส่งข้าวสามีและยังลงทำงานแทนม่านอี้หลัน

  "สมน้ำหน้าเมื่อก่อนรังแกม่านอี้หลันเอาไว้เยอะแถมยังแอบยักยอกเงินค่าเช่าของม่านอี้หลันอีก เวรกรรมตามสนองเร็วเหลือเกินนะพวกเธอว่าไหม ดูหน้าสะใภ้ใหญ่บ้านต้วนสิยังบวมเบ่งอยู่เลย"

แม้จะได้ยินเสียงชาวบ้านนินทาตัวเองแต่ต้วนอี้ซิงซึ่งเจ็บปากเพราะถูกแม่สามีตบจึงยังไม่อยากเถียงกับใครในตอนนี้เธอจึงสงบปากเอาไว้ก่อน เมื่อก่อนไม่ได้ทำอาหารกินเองมีม่านอี้หลันทำให้จนเคยตัวกันทั้งบ้าน ตอนนี้สะใภ้ใหญ่ต้องทำเองทุกอย่าง นี้แค่ไม่กี่วันยังเหนื่อยขนาดนี้ถ้าไม่ทำแม่สามีจะให้ลูกชายหย่าขาดกับเธอจึงต้องถอยออกมาก่อนรอเวลาเอาคืนแม่สามีตัวดีก็ยังไม่สาย สะใภ้ใหญ่คิดด้วยแววตาโกรธแค้น รอวันเอาคืนแม่สามีให้สาสมกับที่ตัวเธอโดนวันนั้นด้วยความอับอายสายตาของชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน

ม่านอี้หลันเดินออกมายืนดูบ้านใหม่ที่ขึ้นคานเสร็จแล้วพรุ่งนี้คงจะได้มุงได้ ด้านล่างก็ก่อปูนพอมีช่างมาเพิ่มอะไรก็ดูเร็วทันใจ วันนี้เธอจึงทำบะหมี่ผักเลี้ยงพวกเขาไปหนึ่งมื้อ  

"พี่เหวินซานเอาตาข่ายปลาไปกางเอาไว้ลองดูอาจจะได้ปลามาทำอาหารเพิ่มก็ได้พรุ่งนี้"

"ได้ แล้วมีอะไรอยากเพิ่มเติมบอกพี่ได้นะอี้หลัน บ้านนี้เป็นของเราสองคนจะใช้ชีวิตร่วมกันไปอีกนาน"   เขาถามหญิงสาวเพราะเห็นเธอยืนมองบ้านด้วยความสนใจ

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่แบบบ้านของพี่ก็โอเคแล้วฉันชอบแบบบ้านทรงนี้เหมือนกันค่ะ เอ่อฉันว่าจะไปป่าไผ่หน่อยค่ะเผื่อจะได้หน่อไม้มาต้มจืดใส่กระดูกหมู ฉันไปก่อนนะคะพี่เหวินซาน"

"อืมระวังตัวด้วยนะ"  เขาบอกเธอก่อนจะเดินตามหลังมาส่งถึงด้านหลังบ้าน

"ขอบคุณมากค่ะ พี่ไปดูช่างเถอะฉันปรับตัวได้แล้วไม่มีอะไรให้ต้องกลัว เดินไปแค่ป่าไผ่เองค่ะถึงแม้ว่าร่างกายนี้จะผอมแต่จิตวิญญาณของฉันแข็งแรงมากนะคะพี่"

เธอพูดกับชายหนุ่มแล้วมุ่งหน้าไปทางเขานั้นมีป่าไผ่มากมายให้ชาวบ้านได้เก็บมากิน

โจวเหวินข่ายเดินกลับมาดูช่างทำบ้านแถมเขายังช่วยทำด้วยเป็นบางอย่างถ้าช่างไม่เข้าใจ  งานจึงออกมาดีแถมได้ความรู้กลับไปใช้สำหรับสร้างบ้านหลังต่อไปได้อีก ช่างทุกคนดีใจมากเพราะว่าบางอย่างแบบบ้านของเจ้าของบ้านนี้นั้นพวกเขาไม่เคยทำ พอไม่เข้าใจถามก็ได้คำตอบที่น่าพอใจได้ความรู้ติดตัวใครไม่ชอบก็โง่แล้วแต่มีคนจำพวกหนึ่งคือพวกน้ำล้นแก้ว คิดว่าตัวเองฉลาดคุยโวโอ้อวดไม่รับฟังความคิดของคนอื่นคนกลุ่นนี้คือคนโง่อวดฉลาดดีๆนั้นเอง

 

ทางม่านอี้หลันเธอเดินตามความทรงจำของร่างเดิมขึ้นเขาไปป่าไผ่บางวันเธอกินข้าวในบ้านไม่อิ่มเหมือนคนอื่นจะขึ้นเขาหาผลไม้ป่ากินเพื่อประทังความหิวโหย ยิ่งคิดก็ให้อนาถหัวใจทำไมคนเรามันถึงจิตใจโหดเหี้ยมกับหลานสาวของตัวเองได้ขนาดนี่วะ ไม่เข้าใจหรือว่าพ่อของร่างนี้ไม่ได้เป็นลูกชายของยายต้วนแกนะ สมน้ำหน้าโดนลูกสะใภ้รักหักหลังค่าเช่าบ้านของพ่อแม่ของเธอ แต่ก็นะเราได้เงินมาครบแล้วรอจังหวะเอาคืนให้ร่างนี้เพื่อตอบแทนที่ให้เธออาศัยในภพนี้ก็แล้วกัน ม่านอี้หลันเดินไปคิดไปสอดส่ายสายตาสำรวจทุกอย่างตามทางเดินไปด้วย เผื่อจะเจออะไรเก็บไปกินได้ของป่านี้ดีนะเกิดเองแถมยังไม่มีสารพิษให้คิดมากด้วย เหมือนภพเก่าของเราสารเคมีเยอะมากๆอันตรายต่อร่างกายของเราชาวโลกทุกคนเลยละ

อืมนี้ก็อีกสองเดือนคงจะได้เก็บเกี่ยวแปลงนารวมแบ่งอาหารให้ชาวบ้านแล้ว บนเขานี้ยังไม่ถึงกับแห้งแล้งเพราะมันหน้าฝนลองหาดูเห็ดไปด้วยดีกว่ามีผักกรูดเยอะเลยเก็บสิรอไรอยู่  จันทร์เจ้าคิดเองพูดเองคนเดียวชาวบ้านคงจะลงแปลงนากันหมดเหลือแค่คนแก่เลี้ยงลูกหลานและเฝ้าบ้าน แบบนี้เราก็ได้ของป่าเยอะเลยนะสิ ขอบคุณสวรรค์ที่ไม่ทอดทิ้งจันทร์เจ้าผู้งดงามให้ลำบากยากแค้นแสนเข็นเหมือนคนอื่นนะคะบางคนได้มิติติดตัวด้วย  บางคนสู้ด้วยสองมือเพราะจันทร์เจ้าชอบอ่านนิยายมาแทบจะทุกเรื่อง จึงมีหลายเรื่องนางเอกกว่าจะร่ำรวยได้ก็แทบจะรากเลือดเหมือนกัน  เราโชคดีตื่นมาได้ทั้งสามีแล้วเงินคืนจากบ้านต้วนขุมนรกของร่างเดิม เพราะอ่อนแอไม่สู้คนจึงทำให้เด็กสาวเอาชีวิตไม่รอดจากคนในบ้านเดียวกันแท้ๆเหอะ สลดใจเก็บผักดีกว่าต่อไปนี้ชีวิตเราจะดีๆหุหุ