บทที่ 10

รุ่งขึ้นทั้งสองคนต่างตื่นมาในมิติและทำอาหารออกมากินด้วยกัน ทุกคนต่างมีกาแฟขนมเป็นของตัวเองม่านอี้หลันจึงทำข้าวต้มปลากระพงหม้อหหนึง เธอยกหม้ออกมาด้วยเลยทั้งถ้วยใหม่ สงสัยเหวินซานจะขึ้นไปเก็บกับดักของร่างเดิมล่ะมัง เธอคิดในใจพอได้บอกว่ามีมิติทำให้เธอโล่งสบายเพราะไม่ต้องทนอึดอัดจะนำอะไรออกมากินที ต้องหาขออ้าง และเขาคงจะเหมือนกันเมื่อสังเกตุกันแล้วจึงพูดความจริงไปเลยดีกว่า ต่างคนต่างจะปรับตัวใช้ชีวิตในบ้านต่างยุคนี้ไปด้วยกันไม่ล้ำเส้นกันเพราะต่างคนก็มีอายุบรรลุนิติกันมาจากสถาบันการศึกษากันมาแล้วทั้งคู่

ม่านอี้หลันนำของใช้ที่จำเป็นต้องมีออกมาจากในมิติจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบยามจะใช้จะหยิบได้เลยทันที  อืมนี้พึ่งจะหกโมงกว่าเองเราตื่นตั้งแต่ตีห้า ในมิติกับข้างนอกเวลาจะต่างกันมาก  ออกไปเดินดูหลังบ้านดีกว่าเห็นพี่เขาบอกว่าไม้พร้อมสำหรับสร้างบ้านแล้วม่านอี้หลันเดินออกไปตำแหน่งจะทำบ้านหลังใหม่ไม่ไกลกันมาก มองไปเจอกองไม้วางไว้เป็นจุดสะดวกต่อการตั้งเสาบ้าน 

 โอ้!ไม้สักทองสิบหกต้นยังมีแปลงเป็นคานไว้ทำโครงบ้านอีกนับว่าพี่เหวินซานเก่งใช่ย่อยนะนี้ในภพเก่าขาทองคำต้องเกาะแน่นความคิดชั่วร้ายอิอิ

จากนั้นเธอก็เดินไปทางด้านหลังบ้านเห็นว่ามีแม่น้ำติดด้านหลัง มันก็ดีนะสิจะได้ทำอะไรสะดวก พอดีกลับเห็นชายหนุ่มเดินมาทางด้านหลังบ้านพร้อมไก่ป่าอีกสองตัวยังไม่ตายเขาแก้เชือกแล้วปล่อยเข้าคอกไก่ไปหาเพื่อนไก่ในเล้า

"ตื่นแล้วเหรอครับพี่ไปดูกับดักแล้วออกกำลังกายไปด้วยเลย เช้านี้พี่โชคดีได้เห็ดมาพร้อมผักป่ามีเหมือนกันกับบนดอยบ้านเก่าพี่เลยล่ะ เห็ดนี้ย่างตำน้ำพริกกลิ่นหอมอร่อยมากเลยนะเธอรู้จักไหมจันทร์เจ้า"

"หรอคะวันนี้ฉันทำข้าวต้มปลาพี่หิวหรือยังล่ะถ้ายังไงฉันทำอาหารเพิ่มให้พี่ได้อีกจานนะคะ "

ใส่หม้อลมร้อนแป๊ปเดียวไปดูในครัวดีกว่า 

"พี่ล้างมาแล้วดอกตูมๆสวยๆดอกบานย่างแล้วค่อยมาล้างเห็ดจะได้ไม่หักครับ"

เหวินซานบอกเขาเดินนำหน้าเธอไปในครัววางตระกร้าลง นำห่อใบตองตรึงของป่าออกมาวางให้เธอดู

"โอ้โห้พี่แยกมาอย่างดีเลยนะคะสุดยอดเลยค่ะ"

เธอยกนิ้งโป้งให้เขากับการแยกของป่าแต่ละอย่างสะดวกต่อคนทำอาหารมาก  โจวเหวินซานยิ้มกับท่าทางแสดงออกของภรรยาสาวตัวน้อย

"พี่ขอตัวก่อนเชิญตามสบายเลยครับอี้หลัน" ชายหนุ่มบอกแล้วเดินเข้าห้องไปอาบน้ำแต่งตัว ส่วนเธอหยิบห่อเห็ดเข้ามิติไป ใส่หม้อลมสุกแล้วเธอจึงนำไปตำน้ำพริกกับผัดผักป่า  มีเห็ดโคนด้วยค่อยแกงตอนเที่ยงดีกว่า แค่นี้ก็พอสำหรับสองคนจัดใส่จานตั้งโต๊ะรอสามีจำเป็นมาทานด้วยกัน

"อร่อยมากครับข้าวต้ม"   

 "ข้าวสวยก็มีนะคะพี่ฉันหุงเอาไว้แล้ว"

"ขอบใจมากนะพี่ทานแค่ข้าวต้มนี้แหละผัดผักอร่อยมาก เอาไว้กินตอนกลางวันก็ได้ครับข้าวสวย" ชายหนุ่มตอบ   

"ได้ค่ะพี่มีกาแฟทานไหมคะในมิติของพี่"

"อ้อมีครับพี่ดื่มกาแฟดำบนดอยกาแฟสดจากต้นเยอะมากเลยนะชาวบ้านปลูกเอง สวนพี่ก็มีนะเดี๋ยวจะพี่นำออกมาไว้ในครัวด้ายเผื่ออี้หลันอยากลองดื่มกาแฟสดๆจากสวนของพี่ด้วยพี่คั่วเองเลยนะครับ"  ชายหนุ่มตอบ

"ก็ดีสิคะฉันจะชงแบบเย็นทานด้วยตอนกลางวันพี่ชอบไหมกาแฟสดหอมมากนะในร้านของฉันขายดีมากเลยล่ะค่ะ มีหลากหลายเมนูให้ชงดื่ม ฉันคงจะได้ชงให้พี่ดื่มวันละแก้วตอนกลางวันพี่ชอบหวานน้อยใช่ไหมถ้าสายสุขภาพต้องไม่หวานมากค่ะ"

"อืมได้สิพี่จะดื่มเองวันละแก้วไม่หวานมากครับ"  เขาตอบยิ้มๆทั้งสองคุยกันแบบเป็นกันเองแต่เหมือนจะเข้ากันได้ดี จนอิ่มเหวินซานนำผลไม้ออกมาทานตบท้ายก่อนจะแยกกันไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

"พี่จะออกไปดูไม้หน่อยคงไม่นานช่างคงจะมาถึงแล้ว"

"ได้ค่ะเชิญพี่ตามสบายเรื่องคนงานต้องเลี้ยงข้าวไหมคะเดี๋ยวฉันจะทำซาลาเปาเอาไว้เผื่อช่างด้วยก็ได้ค่ะตอนกลางวันนี้"

"เห็นช่างบอกว่าจะห่อข้าวมากินเองนะครับแต่ทำเสริมให้พวกเขาหน่อยก็ดีพี่ว่า เพราะยุคข้าวยากหมากแพงชาวบ้านคงจะลำบากไม่ต่างกันกับพวกเราหรอกพี่ว่า ทุกอย่างขึ้นกับรัฐคงไม่นานจะได้รับอิสระกันแล้วครับ"

"ได้ค่ะเดี๋ยวฉันจะทำเอาไว้มากหน่อย "  ม่านอี้หลันตอบแล้วหันไปทำงานของตัวเองต่อเลย

โจวเหวินซานเดินไปตรวจดูไม้จนพอใจแล้วเขาไปเปิดประตูหน้าบ้านให้ช่างมาถึงพอดีร้องเรียกเขาอยู่หน้าบ้าน

"อ้าวลุงช่างมาถึงพอดีเชิญด้านในครับทานข้าวกันมาหรือยังครับลุง"  เขามองนายช่างสองคันเกวียน  

"ทานมาแล้วพ่อหนุ่มลุงเอาคนมาสิบสองคนจะได้เสร็จเร็วๆนะ"

"ครับลุง"   โจวเหวินซานคุยกับช่างและดูงานไปด้วยจนถึงตอนเที่ยงพักกินข้าว หยุดพักกันพวกเขาห่อข้าวมากินกันแบบประหยัด ม่านอี้หลันทำน้ำแกงปลาหม้อหนึ่งกับซาลาเปาบอกให้สามียกออกไปให้คนงานแล้วบอกให้มาหยิบไปกินให้อิ่ม ทำให้ช่างดีใจมากเพราะไม่ใช่ว่าพวกเขาจะมีเงินมากมายเพียงแค่หาเลี้ยงครอบครัวให้อยู่รอด เพราะชาวบ้านรัดเข็มขัดกันอย่างหนักโชคดีทำบ้านเสร็จจะได้มีเงินซื้อข้าวสารอาหารแห้งตุนใส่หน้าหน้าจะถึงนี้ให้รอดพุ้นไปด้วยในแน่ล่ะปี

"อี้หลันเธอทำหารอร่อยมากเลยพี่ต้องอ้วนในไม่กี่วันแล้วละครับ"  ชายหนุ่มทานข้าวหมดสามถ้ายเลยทีเดียว

"พวกช่างฝากขอบคุณเธอทุกคนเลยนะอี้หลัน" เขาบอกเธอแต่ยิ้มๆ

"ไม่เป็นไรค่ะขอเพียงเขากินอิ่มจะได้ทำงานพวกเราเสร็จเร็วๆถ้าเหลือก็ให้พวกเขาแบ่งกลับบ้านไปกินได้เลยนะคะพี่เหวินซาน ฉันให้ไปคนล่ะสามลูกใหญ่ๆไส้ทะลักเลยไส้ผักนะไส้เยอะสุด หมูสับผสมหน่อไม้พร้อมน้ำแกงหม้อใหญ่ค่ะ" ช่างได้กินแทบน้ำตาไหลไปทำงานมาหลายที่พึ่งจะเจอเจ้าของบ้านใจดีให้อาหาร  เพราะผู้คนอดอยากจึงต้องประหยัด ทั้งที่เหมือนคนไม่ค่อยมีเงินแต่จิตใจดีมากแถมอายุน้อยกันทั้งคู่

รอบบ่ายม่านอี้หลันเข้าห้องและเข้ามิติไปพักผ่อนบ่ายสามโมงเธอจึงออกมาอีกรอบเห็นสามีหมาดๆช่วยงานช่างพร้อมทั้งสอนไปด้วยบางอย่างที่ช่างไม่เข้าใจ เขามีเครื่องมือบอกช่างว่าได้มาจากตลาดมืด วันนี้จึงได้เสาบ้านพรุ่งนี้คงจะขึ้นคาน  ถึงแม้ช่างจะอายุมากกว่าแต่เขาก็รับฟังเจ้าของบ้านหนุ่มและให้ความร่วมมือทำให้งานออกมาเร็ว

เธอตักน้ำแกงไก่ใส่ถุงให้พวกเขากับไปทานบนเกวียนได้เพราะกว่าจะถึงบ้านคงจะมืดพอดี

"ขอบใจมานะภรรยาของเธอทำอาหารอร่อยมากพ่อหนุ่มแถมยังใจดี"

"ไม่เป็นไรครับพรุ่งนี้พบกันใหม่พอดีผมขึ้นเขาหาของป่าลงมาให้เธอทำอาหารทุกวันครับเราพึ่งจะแต่งงานกันครับของที่ใช้ทำอาหารมาจากป่ามีแค่แป้งเท่าครับเราซื้อมา" 

"ดีๆเธอได้ภรรยาดีจริงๆ"

โจวเหวินซานออกไปส่งช่างออกจากบ้านแล้วเขาจึงปิดประตูแล้วเดินไปตรวจดูงาน เก็บของอันไหนไม่ใช้พรุ่งนี้ช่างจะได้ทำงานได้สะดวก ว่าแต่ภรรยาเราไปไหนนะเห็นเดินไปทางหลังบ้านนานแล้วนะ