บทที่ 12

ม่านอี้หลันใช้เวลาในการเดินขึ้นบนเขาสี่สิบนาทีได้แต่ก็เจอผักป่าหลายอย่างเธอ เก็บใส่ตระกร้าห่อด้วยใบตองตรึงไม่รวมกันเวลาจะหยิบใช้สะดวกต่อการนำมาทำอาหารด้วย พอถึงป่าไผ่หน่อไม้มากมายเธอตัดแล้วปลอกเปลือกใส่ตระกร้าสิบหน่อพอ นอกนั้นโยนเข้ามิติให้ได้เยอะที่สุดจนพอใจก่อนจะเดินออกจากป่าไผ่เสาะหาเห็ดไปทำอาหารได้นานๆ เพราะในมิตินั้นมันคงสภาพไม่เน่าเสียเรื่องเนื้อสัตว์เธอไม่ต้องการหาเพราะไม่ชอบฆ่าสัตว์อยู่แล้ว ปล่อยให้พี่เหวินซานจัดการ ในมิติของเธอมีเนื้อสำเร็จทุกอย่างมากพอจะนำมาทำอาหารไปตลอด  

วันนี้โชคดีได้เจอรังไก่ป่าไหนดูสิได้มากี่ฟอง โอ้มันไข่กี่ตัววะนี้ สามสิบฟองคงจะไข่รังเดียวหลายตัวแน่ๆเลยขอนะไข่รังนี้ ม่านอี้หลันรีบเก็บเข้ามิติเดี๋ยวจะแตกได้ถ้านำใส่ตระกร้า ที่เพียงใส่ผักป่าบังหน้าว่าขึ้นเขามาหาของป่า

ทางโน้นน่าจะมีเห็ดป่านะป่าแบบนี้ใบไม้เยอะคิดจบเธอรีบเดินไปหาส่องเห็ดเลยจะได้รีบหารีบกลับบ้านเดี๋ยวพี่เหวินซานจะเป็นห่วง

เห็ดโคนกลุ่มใหญ่วันนี้ช่างโชคดีเสียจริงนี้ ถ้าเราไม่ลงทำงานในแปลงนารวมขอพี่เหวินซานขึ้นเขาหาของป่าดีกว่า คงจะได้เยอะกว่าลงทำงานในแปลงนารวมเสียอีก ม่านอี้หลันนำมีดออกมาจิ้มงัดเห็ดโคนกองเอาไว้แล้วก่อนนำเข้ามิติเพราะว่าดอกยังไม่บานแล้วผุดขึ้นจากดินเป็นจำนวนมาก ม่านอี้หลันใช้เวลาเก็บเห็ดกลุ่มนั้นเกือบสองชั่วโมงจนเหงื่อไหลชุ่มไปหมดทั้งตัวก่อนจะนำน้ำเย็นออกมาดื่นนั่งพักให้หายเหนื่อยหลังจากเก็บเห็ดดอกสุดท้ายจบลง เห้อเหนื่อยเหมือนกันแฮะแค่นั่งงัดเห็ดจนมือจะหงิกเอง มองดูตะวันเริ่มคล้อยคงจะเกือบห้าโมงแล้วเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยขึ้นมาหาใหม่  มิน่าล่ะพี่เหวินซานจึงได้เห็ดลงไปให้เราตำน้ำพริกเพราะดินไม่แห้ง เพราะช่วงนี้หน้าฝนต่อไปจะหนาวแล้ว เราต้องขึ้มมาหาเห็ดทุกอย่างให้ได้เยอะๆตุนเอาไว้หน้าหนาวก่อนจะลุกขึ้นรีบเดินลงเขาก่อนจะค่ำมืดเสียก่อน

 

ทางโจวเหวินซานพอส่งนายช่างกลับไปหมดแล้วเขาจึงปิดประตูหน้าบ้านก่อนจะเดินไปด้านหลังเพื่อจะไปตามม่านอี้หลัน ตอนนี้ใกล้จะค่ำและรู้สึกเป็นห่วงเด็กสาวแต่เพราะจิตวิญญาณในร่างเก่านั้นไม่ใช่เด็กเหมือนร่างเดิม  เขาจึงยอมให้ขึ้นเขาไปหาของป่าและคิดว่าเธอเอาตัวรอดได้อีกทั้งมีมิติเข้าไปหลบภับได้ถ้าจวนตัว ชายหนุ่มจึงเดินไปรอเธอตีนเขาต่างคนต่างเดินมาเจอกันพอดีม่านอี้หลันยิ้มให้ชายหนุ่มพอเห็นหน้าเขาเดินมารอเธอถึงตีนเขา

"พี่เหวินซานมารอฉันเหรอคะพอดีฉันเจอของดีมากมายบนเขาฉันเลยเก็บเพลินไปหน่อย ขอโทษนะคะถ้าทำให้พี่ต้องเป็นห่วงจนต้องเดินมารอฉันถึงตีนเขานี้เลย"

ม่านอี้หลันรีบบอกชายหนุ่มก่อนเพราะรู้ว่าตัวเองนั้นผิดจริง การขอโทษก่อนไม่ใช่เรื่องน่าอายเพราะต้องใช้ชีวิตด้วยกันไปอีกนานในภพใหม่นี้ต่างคนต่างมาจากคนละอย่างกับการใช้ชีวิตเมื่อก่อน จะมาเจอกันถือว่ามีวาสนาร่วมกันก็ได้นะใครจะไปหยั่งรู้ได้

"อืมพอดีช่างกลับไปหมดแล้วพี่จึงเดินมารอเธอหนักมากไหม ไม่เป็นไรพี่เข้าใจได้อะไรบ้างละถึงบอกเจอของดีเยอะแยะ "

โจวเหวินซ่านถามเด็กสาวไปทั้งที่รู้ดีว่าด้านในกายนี้มีสาวแกร่งคนหนึ่งอาศัยอยู่เหมือนตัวเอง

"ได้เยอะเลยล่ะค่ะแต่ฉันโยนเข้ามิติไปหมดแล้วเพราะมันหนักมาก  ฮ่า  ฮ่า "  เธอกระซิบตอบแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดีกับเรื่องที่พบเจอมาบนเขา

ชายหนุ่มเองก็ยิ้มรับกับอาการดีใจของเธอ

   "หึดีแล้วล่ะเพราะที่นี้มันไม่เหมือนที่พวกเราจากมาไม่มีสื่ออะไรให้เล่นแก้เบื่อ เพราะพี่รู้ว่าตัวเธออยู่ในเมืองเสียส่วนมากต้องพบปะผู้คนทุกรูปแบบ ส่วนพี่นั้นมีแต่ชาวบ้านกับเด็กนักเรียนเท่านั้นพี่เองเข้าเมืองเดือนละครั้งสองครั้งแล้วแต่ว่ามีธุระจะต้องทำ เพราะบนดอยไม่ค่อยจะได้ใช้เงินสักเท่าไร ลงมาทีก็จะซื้อของขึ้นไปด้วยเยอะหน่อยครับ"

เขาบอกเล่าเรื่องของตัวเองให้เธอฟังก่อนจะเดินนำหน้าไปก่อน มีคนตัวเล็กเดินเคียงข้างฟังเรื่องราวของชายหนุ่มไปด้วยรอยยิ้ม

"ก็ดีสิคะพี่จึงปรับตัวได้เร็วแต่ฉันชอบธรรมชาติวันหยุดทีจึงชอบปีนเขาปันจักรยานชมวิวไปเรื่อย บางวันจะนอนยาวตื่นทีเดียวยามบ่ายไปดูหนังเที่ยวบ้างตามปกติของสาวโสดทั้งหลายพวกเราจะแบ่งเวลาเพื่อจะได้เจอกันสามเดือน สองเดือนจะนัดกันเอาไว้แล้วแบ่งเวลาให้ตัวเองบางครั้งจะไปทำบุญบนดอยเช่นกันค่ะพี่เหวินซาน"

"อืมแบบนั้นก็สนุกนะสิส่วนพี่จะเจอเพื่อตอนขาลงดอยก็จะนัดกันไปเที่ยวบ้าง บางทีพี่จะนอนในเมืองสองสามวันถ้าเพื่อนรวมตัวกันหลายคนจะไปกันเป็นกลุ่มทำกิจกรรมร่วมกันเพื่อสังคมครับ"

"แปลกจังเลยทำไมเราไม่เคยเจอกันเลยแต่ก็ถือว่าฉันโชคดีแล้วละค่ะที่ตื่นมาเจอพี่ ถ้าเป็นคนอื่นฉันเองก็คงจะไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองเลยก็ได้ พี่ก็รู้ร่างนี้เธอตายทันทีหลังจากโดนตีหัวส่วนฉันต้องรับกรรมต่อจากเธอนะคะ ไม่แน่ฉันอาจจะกลายเป็นผู้ร้ายฆ่าคนตายเลยก็ได้พี่ว่าไหมคะ คนเราบางครั้งโดนกดดันต้องปกป้องตัวเองเพื่อเอาตัวรอดค่ะ"

"ถือว่าร่างเดิมโชคดีเพราะเมื่อวานหลังกลับจากทำงานในแปลงนารวม พี่เห็นเธอมาซักผ้าให้คนบ้านต้วนจนมืดค่ำ พอดีพี่ได้ไก่ป่ามาสองตัวจึงแบ่งให้เธอไปเพราะอยากให้เธอได้กินเนื้อบ้าง คงเพราะจะร่างเดิมสงสารเด็กสาวคนนี้มังมีโชคชะตาเหมือนกันกับเขา แต่ว่าร่างของโจวเหวินซานนั้นตัดขาดจากญาติพี่น้องในหมู่บ้านแล้วอาศัยตัวคนเดียวไม่มีใครต้องห่วงอีกทั้งยากจน คนจึงไม่ค่อยสนใจเขาสักเท่าไร เอาเวลาทำมาหากินดีกว่า เพราะยุคข้าวยากหมากแพงคนแทบจะขุดรากไม้กินกัน ดีว่าภูเขาหลายลูกช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้ถ้าเราสองคนไม่มีมิติติดตัวมาด้วย เราสองคนคงจะลำบากมากกว่านี้สิบเท่าเลยเธอว่าไหม"

สองคนหนุ่มสาวเดินเคียงขัางกลับบ้านตอนนี้ไม่มีคนเดินสวนทางจึงคุยกันอีกอย่างเขาเป็นตำรวจย่อมต้องรู้ว่ามีใครแอบเดินตามหรือแอบฟัง มีคนเดินขึ้นเขาตอนเลิกงานเหมือนกันส่วนมากจะเป็นแม่บ้านของแต่ละครอบครัว กับลูกหลานสามสี่คนช่วยกันหาเก็บผักป่ากับฟืนแห้งช่วยกันจะได้ไม่มืดค่ำก่อนถ้ามาคนเดียว ตอนนี้ทั้งสองคนเดินมาถึงแม่น้ำหลังหมู่บ้านตรงนี้ชาวบ้านจะมาซักผ้ากัน ก่อนจะมีทางแยกไปบ้านของพวกเขาอีกทางแต่มีแม่น้ำไหลผ่านเช่นเดียวกัน

"พวกแกดูสิว่าฉันเจอคนไร้ประโยนช์งานการไม่ไปทำแต่ขึ้นเขาหาเก็บผักป่ามากิน ถ้าถึงเวลาแบ่งปันผลิตอย่ามาอ้างว่าไม่พอกินล่ะ ตัดขาดจากบ้านต้วนไปแล้วเพราะทำตัวเสื่อมเสียน่าอาย "

เสียงสะใภ้ใหญ่พูดแขวะพอมองไปเห็นม่านอี้หลันกับโจวเหวินซานเดินลงตีนเขากำลังแยกไปอีกทางจะไปบ้านของชายหนุ่ม