บทที่ 15

วันนี้ม่านอี้หลันตื่นมาแต่ตีสี่เพื่อแต่งตัวจากป้ากู้เหลียง เพราะวันนี้มีผู้อาวุโสของหมู่บ้านมาขึ้นบ้านใหม่และแต่งงานแบบเรียบง่ายของเธอกับพี่โจวเหวินซาน

เลยบอกชาวบ้านแค่บางส่วนประมาณสิบหลังคาเรือนได้แล้วบอกนายช่างอีกสิบห้าคน พวกเขามาชำแหละหมูป่าทำอาหารของวันนี้และพี่เหวินซานยังให้พาภรรยาของนายช่างมาด้วยห้าหกคนมาช่วยป้ากู้เหลียงทำอาหารต่างหาก เพราะภรรยาของลุงกู้หยวนเป็นญาติผู้ใหญ่ของม่านอี้หลัน ลุงกู้หยวนก็เป็นญาติผู้ใหญ่ทางพี่เหวินซาน จึงแบ่งหน้าที่กันอย่างลงตัวทุกคนต่างอวยพรให้บ่าวสาวมีความสุขครองคู่กันไปจนแก่เฒ่า  เพราะทั้งสองคนได้จดทะเบียนสมรสกันตั้งแต่เกิดเรื่องจากความโลภของคนบ้านต้วนแล้วและวันนี้ไม่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมพิธีแต่งงานและขึ้นบ้านใหม่ด้วย  มีเพียงครอบครัวที่ไม่ได้ร่วมมือกันทำร้ายสองคนผัวเมีย หรือด่าว่าให้สองสามีภรรยาเพียงเท่านั้น คนจึงมีมาร่วมงานนับได้ประมาณห้าสิบคนเห็นจะได้

อีกทั้งได้กินอาหารจานเนื้อจนเต็มโต๊ะอย่างไม่หวงแหน ทำให้ในงานมีแต่รอยยิ้มจากชาวบ้านผู้ได้รับเชิญจากบ้านของโจวเหวินซาน ส่วนมากจะเป็นภรรยาของลุงกู้หยวนเป็นคนเชิญมาร่วมงานในวันนี้ ส่วนมากจะเป็นญาติๆกันกับป้ากู้เหลียงโชคดีว่าหัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนดีซื่อตรงช่วยเหลือชาวบ้านทุกคนอย่างเป็นธรรม ยามเกิดเรื่องคือไม่ฟังความข้างเดียวเพื่อช่วยทุกคนแบบไม่เข้าข้างใครก่อนกันถึงแม้จะเป็นญาติๆกันก็ตาม

"โอ้อาหารวันนี้ช่างไม่น่าเชื่อเลยว่าเธอทั้งสองคนจะมีโชคดีถึงขนาดล่าหมู่ป่ามาได้ตัวไหญ่ใส่งานได้แต่ง ช่างโชคดีเหลือเกิน แถมบ้านก็สร้างบ้านใหม่จนเสร็จแล้วเห็นโจวเหวินซานนั้นลางานยาวเลย เหลืออีกไม่ถึงสองเดือนเต็มดีก็จะเข้าหน้าหนาวจะเร่งเก็บเกี่ยวผลิตเดือนหน้า เธอคงพร้อมจะลงทำงานร่วมกับทุกคนใช่ไหมโจวเหวินซาน"   ผู้อาวุโสคนหนึ่งถามขึ้น

"ครับสิ้นเดือนนี้ผมจะลงทำงานตามปกติแต่ม่านอี้หลันร่างกายอ่อนแอผมจะทำงานคนเดียวครับ ให้เธอได้รักษาตัวให้หายดีก่อน ผมไม่คิดจะให้ภรรยาลงทำงานในแปลงนารวมอีกแล้วครับลุงกู้หยวน เพราะผมพาเธอไปหาหมอโรงพยาบาลได้ยาบำรุงมาหมอบอกให้เธอรักษาตัวให้หายดีก่อนยังทำงานหนักไม่ได้ครับ"

เสียงชาวบ้านรอฟังคำตอบส่งเสียงฮือฮาด้วยความอิจฉาว่าเขาไม่ยอมให้ภรรยาลงทำงานในช่วงนี้เพราะยังไม่แข็งแรงดี

"อืมลุงไม่ว่าอะไรหรอกเพียงแต่จะทำให้คะแนนทำงานของพวกเธอสองคนผัวเมียจะไม่ได้เยอะ แต่ส่วนของเธอนั้นมันเต็มสิบอยู่แล้วยามลงทำงานตามปกติทุกวัน ถ้ากินกันอย่างประหยัดก็คงจะพอให้ได้ถึงยามแบ่งบันคราวหน้าได้เช่นเดียวกัน"

"ขอบคุณครับที่ทุกคนเป็นห่วงผมคุยกันกับม่านอี้หลันว่าถ้าเหลือจากแบ่งปันจะขอซื้อข้าวกับธัญาพืชเพิ่มครับ"

"ดีแล้วเรื่องบ้านของพ่อแม่ของม่านอี้หลันช่างคงจะซ่อมต่อเลยใช่ไหม เพราะมีคนสนใจจะเช่าต่อเห็นบอกเป็นครูจะย้ายมาสอนเด็กในโรงเรียนใกล้ๆหมู่บ้านเรานี้แหละ เดือนหน้าครูใหญ่สอบถามลุงมา จึงบอกว่าจะมาถามม่านอี้หลันดูก่อนนะ"

"ได้ค่ะลุงกู้ไว้ให้ช่างซ่อมทำบ้านเสร็จก่อนแล้วค่อยมาคุยกันเรื่องค่าเช่าบ้านก็ได้ค่ะ ขอแค่ดูแลรักษาบ้านให้หนูเหมือนเดิมเรื่องความสะอาดค่ะลุงกู้"

"ลุงจะไปบอกครูใหญ่ให้นะเอาละวันนี้เป็นวันดีลุงขอให้เธอสองคนผัวเมียมีแต่ความสุขหนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยให้กันนะ"

"ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะลุงกู้หยวน"

" เชิญทานอาหารให้อร่อยนะครับมีซาลาเปาให้กลับบ้านคนละห้าลูกนะครับวันนี้"

พอโจวเหวินซานบอกจบทุกคนก็เฮด้วยความดีใจใครจะไม่ดีใจได้กินอาหารจานเนื้ออีกทั้งซาลาเปาเป็นของแถมอีก

หลังจากชาวบ้านกลับไปกันหมดเหลือเพียงลุงกู้หยวนกับญาติสนิทของลุงกู้หยวนกับภรรยาม่านอี้หลันได้ให้เนื้อหมูป่าคนละชั่งกับอาหารเหลือตักในหม้อไม่หมดเพราะทำเยอะมาก แบ่งให้กับทุกคนพร้อมซาลาเปาอีกคนละสิบลูกทุกคนยิ้มหน้าบานเพราะได้ของกินไปฝากคนในครอบครัวให้กินอิ่ม  ภรรยาของลุงช่างนั้นได้ทั้งสูตรอาหารจานเนื้อทำจากหน่อไม้ไปหลายอย่างซึ่งวันนี้ทำออกไปหม้อใหญ่ ทุกคนกินกันด้วยความอร่อยใส่เนื้อหมูป่ายิ่งอร่อยมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก บางคนขอนำสูตรซาลาเปาไปทำขายเธอยังสอนให้อย่างไม่ห่วงสูตรเล่นเอาภรรยาของช่างห้าหกคนได้ไปทำขายคนละอย่างแบบไม่ซ้ำกัน แต่ไม่ใช่ตอนนี้นะรอให้เปิดการค้าเสรีเสียก่อนคนค้าขายจะร่ำรวยมากไม่ต้องอายเรื่องค้าขายเธอแอบกระซิบบอกภรรยาของนายช่างทำบ้าน  ทุกคนดีใจมากถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังทำขายไม่ได้ แต่ทำให้คนในบ้านหรือแอบทำขายให้คนรู้จักกันได้ และทุกคนนั้นต่างรู้ว่ามีตลาดมืดให้เข้าไปเสี่ยงโชคได้ทุกวันอยู่แล้ว

ก่อนจะพากันขึ้นเกวียนกลับบ้านด้วยรอยยิ้มกับของกินไปฝากลูกๆซึ่งรออยู่บ้าน

"ลุงกลับก่อนนะโจวเหวินซานม่านอี้หลัน"

" ครับลุง/ ค่ะลุง"   

เพียงเวลาสามอาทิตย์ทำให้สนิทกันมากอีกทั้งได้กินของจากป่าทุกวันและนายช่างเชื่อว่าสองผัวเมียจะไม่มีวันอดตายถึงแม้จะไม่ลงทำงาน เพราะคนเป็นสามีนั้นฉลาดมาก วาดแบบบ้านขายให้นายช่างไปห้าแบบละอย่าง  ได้ไปตั้งห้าพันหยวนนี้แค่ไม่กี่แบบเองนะ ในหัวของเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

"พรุ่งนี้ลุงจะมาซ่อมบ้านให้ม่านอี้หลันต่อเลยนะแบบบ้านของเธอมีคนสนใจจ้างลุงไปทำให้สองเจ้าก่อนจะถึงหน้าหนาวจะมาถึงนี้ ขอบใจมากนะพ่อหนุ่มเธอได้ช่วยลุงเอาไว้เยอะมากๆเลยล่ะ"

"ไม่เป็นไรครับลุงหวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอีกถ้ามีคนจ้างทำอาคารของรัฐผมจะออกแบบให้ลุงเองต่อไปลุงอาจจะเป็นผู้รับเหมารายใหญ่ในเมืองนี้ก็ได้นะครับ"

"ได้แน่นอนเหวินซานลุงจะไม่มีวันลืมเธอเลย" ก่อนจะร่ำลากันขึ้นเกวียนไปกลับด้วยรอยยิ้มสำหรับช่างผู้ทำงานร่วมเป็นลูกน้องก็ให้ดีใจ เพราะมีงานให้ทำต่อนั้นหมายถึงเงินรายได้จะมีมาจุนเจือครอบครัวของพวกเขาต่อไป

"คนกลับไปหมดแล้วค่ะพี่เหนื่อยไหมไปพักก่อนไหมคะพี่เหวิน"

ม่านอี้หลันถามสามีหมาดๆด้วยรอยยิ้ม

  "ไม่เหนื่อยหรอกครับถามพี่นี้ต้องดูตัวเองด้วยนะพี่เห็นเธอตื่นมาแต่เช้าแต่งตัวกับป้ากู้เหลียงนี้นา"

"เก็บของบางส่วนก่อนค่ะแต่พวกป้าๆนั้นล้างให้หมดทุกอย่างแล้วคงไม่มีอะไรให้เก็บมากมังคะพี่"

เธอตอบก่อนจะเดินไปดูห้องครัว 

 "อืมสะอาดดีแล้วครับไม่ต้องห่วงพี่จ้างภรรยาของช่างเก็บกวาดให้พิเศษไปต่างหากแล้ว เราไปนอนพักกันดีกว่าพี่ว่า ไปครับอี้หลัน"   ชายหนุ่มเดินมาจับมือภรรยาพาไปห้องหอด้วยกัน