เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 9 คิดไม่ออก
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-02-02 12:33:03สองวันต่อมา
ทิศตะวันยืนอยู่หน้าร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง บรรยากาศอบอุ่นและเป็นกันเอง แตกต่างจากภัตตาคารหรูที่เขาเคยชินอย่างสิ้นเชิง
“คุณแน่ใจนะว่าเป็นที่นี่” เขาถามลูกน้องที่สืบเรื่องของดารินทร์ให้เขา
“ครับ ตอนนี้เธอทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่ที่นี่” ลูกน้องตอบ “แต่วันนี้ดูเหมือนเธอจะไม่ได้เข้ากะครับ เห็นพนักงานคนอื่นบอกว่าเป็นวันหยุดของเธอ”
ทิศตะวันเม้มปากแน่น ดวงตาคมกวาดมองเข้าไปในร้านอีกครั้ง เห็นพนักงานกำลังยุ่งกับการเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้า
เธอไม่ได้อยู่ที่นี่...แปลว่าเขาต้องรอไปอีก หรือไปหาที่บ้านดี แล้วบ้านอยู่ไหนล่ะ
เขาไม่ได้คิดจะมาตามหาเธอเพื่อรื้อฟื้นอะไรเขาแค่ต้องการความจริงจากปากของเธอ
คลินิกฝากครรภ์ เธอไปที่นั่นทำไม? เป็นไปได้ไหมว่า...
ความคิดของเขาชะงักไปชั่วครู่ หัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมา
เขาไม่อยากสรุปอะไรเร็วเกินไป แต่ลึก ๆ แล้ว มันมีบางอย่างบอกเขาว่าเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเขา
ทิศตะวันถอนหายใจ ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไปขึ้นรถ
ถ้าไม่ได้เจอวันนี้...งั้นก็แค่รออีกหน่อย
ทิศตะวันนั่งรถกลับบริษัท ดูเหมือนเขาจะไม่มีสมาธิเอาซะเลย ตลอดทางที่นั่งรถกลับมาในหัวของเขามีแต่คำถามว่า ถ้าเธอท้องกับเขาจริง ๆ แล้วมันยังไงต่อ เขาต้องทำอะไรต่อจากนั้น
“คุณตะวันครับ”
“...”
“ท่านประธานครับ”
“หา...เอ่อ...อะไรครับ”
“คุณเข็มติดต่อมาครับ”
“บอกว่าผมไม่ได้อยู่ที่บริษัท มีนัดทานข้าวกับลูกค้า”
“คิดจะหลบหน้าเธอไปถึงเมื่อไหร่ครับ”
“จนกว่าจะเลิกตามละมั้ง”
“ผมว่าเปิดอกคุยกันเถอะครับ”
“คิดว่าผมไม่เคยทำเหรอ ผมบอกเธอแล้วว่าแค่หมั้นกันหลอก ๆ และทุกครั้งที่บอกผมก็จะโดนพ่อเรียกไปบ่นทุกที”
“ผมว่าหากปล่อยไว้ อาจจะเกิดเรื่องยุ่งยากในภายภาคหน้านะครับ”
“ผมรู้ ก็เลยเครียดอยู่นี่ไง ไหนจะเรื่องของผู้หญิงคนนั้นอีก” เขาหมายถึงดารินทร์ “ทำไมเรื่องมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ แค่ครั้งเดียวเนี่ยนะ”
“เกี่ยวอะไรกับคุณดารินทร์ครับ เธอยังติดต่อมาหาคุณอยู่อีกเหรอครับ”
“เปล่าหรอก”
“แล้ว...” กิตติชัยคิดอะไรได้บางอย่าง “หรือคุณคิดว่าที่คุณดารินทร์ท้องเป็นเพราะ...”
“ไม่รู้สิ มันก็มีความเป็นไปได้ไม่ใช่เหรอ”
“คืนนั้นคุณไม่ได้ป้องกันเหรอครับ”
ทิศตะวันพยักหน้า เขาก็งงตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมคืนนั้นถึงได้เผลอมีอะไรกับพนักงานสาวในบริษัทตัวเอง แถมยังไม่ได้ป้องกันอีก ‘นี่ฉันมักง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ’
“ถ้าเกิดว่า...” เขานิ่งคิดไม่รู้ว่าจะถามออกไปดีหรือเปล่า
“ถ้าเกิดคุณดารินทร์ท้องกับคุณ คุณจะทำไงครับ” กิตติชัยถามออกไปตรง ๆ เพราะเขารู้ว่าตอนนี้เจ้านายของเขากำลังคิดอะไรอยู่
“ผมยังคิดไม่ออกเลย” ว่าจบก็เอามือกุมขมับ เขาควรจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี
ค่ำวันนั้น
ทิศตะวันเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ในห้องทำงาน สายตาเหม่อมองไปยังวิวของเมืองใหญ่ยามค่ำคืน แต่ในหัวกลับมีแต่ความคิดเกี่ยวกับ ดารินทร์
เขาไปที่ร้านอาหารนั้นถึงสามครั้ง แต่ก็ยังไม่เจอเธอเลยสักครั้งเดียว ถ้ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็คงแปลกเกินไปแล้ว เธอ ต้องรู้แน่ ๆ ว่าเขาตามหา และเธอกำลัง หลบหน้าเขา
เขากระตุกยิ้มมุมปาก แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความพอใจเลยแม้แต่นิดเดียว
“คิดจะหลบหน้าฉันเหรอ ดารินทร์?”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหากิตติชัย เลขาส่วนตัวของเขาทันที
“คุณตะวัน มีเรื่องอะไรครับ” ปลายสายรับแทบจะทันที
“พรุ่งนี้ตอนเย็น ผมต้องการเจอดารินทร์ที่บริษัท” เสียงของเขานิ่งแต่หนักแน่น “คุณจัดการให้ผมที ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ให้เธอมาพบผมให้ได้”
กิตติชัยนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบ
“เข้าใจแล้วครับ ผมจะติดต่อเธอให้”
ทิศตะวันวางสาย ดวงตาคมทอประกายความมุ่งมั่น
เขาไม่สนแล้วว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่ เขาแค่ต้องการคำตอบ
วันต่อมา
ดารินทร์ก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งงุนงง กังวล และ...หวาดหวั่น
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากิตติชัยติดต่อเธอไปเพื่ออะไร แต่พอปฏิเสธที่จะไปพบ ทิศตะวันก็ส่งคนมาพาเธอมาที่บริษัทโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธอีก เพราะไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้ที่ทำงาน เธอจึงยอมมาแต่โดยดี
เธอเงยหน้ามองตึกสูงตรงหน้าสถานที่ที่เธอตั้งใจว่าจะไม่มีวันกลับมาเหยียบอีก
“ทำไมอยู่ ๆ เขาถึงต้องการเจอฉัน?”
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่ว่าจะพยายามคิดเข้าข้างตัวเองยังไง ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาอาจจะรู้เรื่องบางอย่างแล้ว
แต่ที่เธอ กังวลที่สุด ไม่ใช่แค่การต้องเผชิญหน้ากับเขา แต่เป็นเพราะสภาพของเธอในตอนนี้
ท้องของเธอเริ่มเห็นชัดขึ้นเรื่อย ๆ ต่อให้ใส่เสื้อผ้าหลวมแค่ไหน ก็ไม่อาจปกปิดได้มิดอีกแล้ว
เธอเดินผ่านโถงล็อบบี้ของบริษัทอย่างระมัดระวัง พยายามก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่สบตากับใคร เพราะกลัวว่าพนักงานที่นี่จะจำเธอได้
หากมีใครจำได้และเริ่มสงสัย ทุกอย่างอาจจะแย่ลงกว่าที่เธอคาดคิด
“ขอให้วันนี้ผ่านไปโดยไม่มีใครสังเกตทีเถอะ…” ดารินทร์ได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเดินตามเลขาขึ้นไปยังห้องทำงานของทิศตะวันสถานที่ที่เธอเคยคิดว่าจะไม่มีวันกลับมาอีกครั้ง
บทล่าสุด
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 15 เอายังไง
“ฉันจะเซ็น”มือของเธอสั่น แต่ลายเซ็นก็ค่อย ๆ ปรากฏลงบนกระดาษขาวสะอาด“ไม่ใช่เพราะคุณ ไม่ใช่เพราะเขา” เธอเหลือบตาขึ้นสบตาทิศตะวัน “แต่เพราะฉันจะปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการนี้ ถือว่าฉันได้ชดใช้ให้คุณหมดแล้ว แม้แต่ในตัวฉันก็ไม่มีสายเลือดของคุณ ฉันไม่ใช่ลูกของคุณอีกต่อไป”แล้วเธอก็ยื่นเอกสารนั้นให้เขา สีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาแดงก่ำทิศตะวันรับมันไว้เงียบ ๆ หัวใจเขากลับรู้สึกหนักอึ้งไม่แพ้เธอ ไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้“เอาตัวออกไป” เขาบอกกิตติชัยหลังมองดูชายชราโดนพาตัวออกไป ดารินทร์ก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลง ดวงตาของเธอเย็นชา และแววตานั้นทำให้เขาเผลอชะงัก“สัญญามีผลตั้งแต่วันนี้”“ฉันไม่มีทางเลือกนี่” เธอพูดเบา ๆ ราวกับยอมจำนนทิศตะวันยกยิ้มมุมปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจที่เห็นเธอยอมจำนนต่อแผนการของเขาในที่สุด“ดี...งั้นก็กับผมจนกว่าจะคลอด” เขายิ้มพอใจ ที่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าจะว่านอนสอนง่ายกว่าที่เขาคิด “เดี๋ยวผมจะให้คุณกฤษ์ไปส่งคุณที่คอนโดอยากได้อะไรเพิ่มก็บอกคุณกฤษณ์แล้วกัน”“ฉันจะกลับไปเก็บของที่ห้องก่อน”“ไม่ต้อง”“แล้วเสื้อผ้าของฉันล่ะ”“ผมก็พูดอยู่ว่าให้ค
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 14 รับผิดชอบ
“หนี้พวกนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย คุณจะมายัดเยียดให้ฉันได้ยังไง”“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เพราะในทางกฎหมาย ทายาทก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบในหนี้ของบิดามารดา”“เพื่ออะไร ทำไมถึงต้องทำถึงขนาดนี้”“เด็ก” เขาตอบทันควันพลางชี้ไปที่ท้องของเธอทิศตะวันยืนขึ้นเต็มความสูง มองเธอจากมุมบนด้วยแววตาแน่วแน่ เขาไม่สนวิธีการ เขาสนใจแค่ผลลัพธ์เท่านั้น“ผมไม่แคร์ว่าคุณจะคิดยังไง แต่ผมจะไม่ยอมให้คุณไปไหนจนกว่าผมจะรู้ความจริง”ดารินทร์รู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม หายใจติดขัดกับความจริงตรงหน้าดารินทร์จำใจหยิบเอกสารมาเปิดอ่านเงียบ ๆ ดวงตาคู่นั้นเริ่มแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว“ขอบคุณที่ช่วยหาข้อมูลของผู้ชายคนนี้อย่างละเอียดค่ะ” น้ำเสียงเธอเรียบเย็นอย่างไม่คาดคิด “แต่ถ้าคุณคิดว่าฉันจะยอมเซ็นสัญญาบ้า ๆ นี่เพราะผู้ชายที่ฉันเคยเรียกว่าพ่อ คุณคิดผิด”ทิศตะวันขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่มีใจที่จะช่วยพ่อของเธอเลยหรือไง เลือดเย็นจริง ๆ“คุณจะปล่อยให้เขาโดนลากทรมานหรือไง ทนดูได้เหรอ?”“เขาไม่ใช่ครอบครัวของฉันตั้งแต่วันที่เขาเลือกผู้หญิงคนใหม่แล้วทิ้งฉันให้อยู่คนเดียว” น้ำเสียงเธอเริ่มสั่นแต่ยังค
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 13 หนี้พนัน
‘สำคัญตัวเองงั้นเหรอ…’เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองสำคัญอะไรสำหรับเขาเลยด้วยซ้ำ เธอแค่ไม่อยากให้เรื่องมันยุ่งยากไปมากกว่านี้ ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครต้องทะเลาะกัน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำพูดแดกดันที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่เรื่องขำขันสำหรับเขาเธอหลุบตาลง ไม่อยากสบตากับทิศตะวันอีก เพราะกลัวว่าเขาจะเห็นบางอย่างในแววตาของเธอ ความเจ็บปวด ความผิดหวัง หรืออะไรก็ตามที่เธอพยายามซ่อนไว้“ถ้าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของคุณ คุณจะปล่อยฉันไปจริง ๆ ใช่มั้ย” เธอถามย้ำ น้ำเสียงเรียบเฉยจนแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังแปลกใจทิศตะวันพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องเธอแน่นิ่ง“แต่ถ้าใช่ลูกของผม…” เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย “คุณต้องยอมให้ผมมีสิทธิ์ในตัวเขาครึ่งนึง”ดารินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป“หากฉันไม่ตกลงล่ะ?”ทิศตะวันหัวเราะในลำคอ ก่อนโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าของเขาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ“คุณคิดว่าตัวเองมีทางเลือกเหรอ คุณไข่มุก?”เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาเต็ม ๆ หัวใจเต้นกระหน่ำอยู่ในอก แต่เธอก็ยังพยายามฝืนยืดตัวตรง ไม่ให้แสดงออกว่ากำลังหวาดหวั่น“ถ้าฉันหนีไป?”“ก็ลองดู” เขายักไหล่ “แ
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 12 เป็นคนยังไงกันแน่
“นี่มันอะไรกัน! คิดว่าฉันเป็นตัวอะไรถึงได้พาตัวฉันมาตามใจชอบแบบนี้ คุณกำลังคุกคามฉันอยู่นะคะ”ทิศตะวันยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องเธอราวกับจะทะลุเข้าไปในจิตใจ ร่างสูงใหญ่ของเขาไม่ได้แสดงท่าทีเดือดร้อนอะไรกับเสียงโวยวายของเธอ เพียงแต่รู้สึกแปลกตากับท่าทีที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนของคนตรงหน้า“ผมต้องการคำตอบ” เขาพูดเสียงเย็น “และผมต้องการมันตอนนี้”ดารินทร์กำมือแน่น ข่มอารมณ์ไม่ให้สั่น เธอพอจะรู้ว่าทิศตะวันเป็นคนแบบไหน เขาไม่ใช่คนที่ยอมปล่อยอะไรไปง่าย ๆ แต่เธอคิดว่าอย่างน้อยเขาก็น่าจะให้เกียรติเธอบ้าง ไม่ใช่ใช้วิธีพาเธอมาที่นี่ราวกับเธอเป็นแค่ลูกน้องที่เขาจะสั่งให้ไปไหนมาไหนก็ได้“คุณไม่มีสิทธิ์จะมาสั่งฉัน” เธอพูดเสียงแข็ง “ฉันไม่ใช่พนักงานในบริษัทของคุณอีกแล้ว และฉันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณแล้วด้วย!”“หึ” ทิศตะวันหัวเราะในลำคอ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขัน“...” ดารินทร์ขมวดคิ้วสองข้าง เธอพินิจมองท่าทีของชายหนุ่มตรงหน้า“แน่ใจเหรอ?” เขาเลิกคิ้ว “แล้วทำไมคุณถึงโกหกผมล่ะ?”หัวใจของดารินทร์กระตุกวูบทันที ‘นี่เขาไปรู้อะไรมา’“โกหก?” เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ ทำใจดีสู้
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 11 ไร้มารยาท
เย็นวันหนึ่งในบริษัททิศตะวันเดินเลี่ยงเข้าทางประตูหนีไฟ เขาไม่ได้อยากเจอใครเป็นพิเศษ โดยเฉพาะ คู่หมั้นของเขา ที่เริ่มเข้ามาวุ่นวายในชีวิตมากขึ้นเรื่อย ๆแต่ก่อนที่เขาจะก้าวไปถึงบันได เสียงสนทนาของพนักงานสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักก็ดังเข้าหูเขาโดยบังเอิญ“นี่ ซันนี่...เมื่อวันก่อนฉันเห็นไข่มุกมาที่บริษัท”หญิงสาวจิบกาแฟนิดนึงก่อนจะพูดต่อ “เธอได้เจอไข่มุกแล้วใช่ไหม?”ทิศตะวันชะงักเท้าทันที เขาเพิ่งรู้ว่าดารินทร์ชื่อเล่นว่าไข่มุกเมื่อไม่กี่วันมานี้ เขาเลยหยุดฟังเมื่อได้ยินว่ามีคนกำลังเอ่ยถึงเธอ ดวงตาคมหรี่ลงขณะตั้งใจฟังบทสนทนาต่อไป“ใช่ เจอกันที่บริษัทนี่แหละ เธอบอกว่ามาทำธุระนิดหน่อย”“จริงเหรอ? ให้พูดตรง ๆ ความจริงแล้วฉันได้ยินเธอสองคนคุยกันนะ”“ไร้มารยาท”“อะไร ฉันแค่บังเอิญเดินผ่าน”“บังเอิญหรือสอดแนม”“บังเอิญย่ะ” เธอกระแทกเสียง “แต่ฉันแปลกใจมากเลยนะที่ไข่มุกแต่งงานกะทันหันขนาดนั้น แล้วก็ดูสิ ท้องเร็วแบบนี้ เป็นไปได้ยังไงถ้าเธอไม่ได้ท้องก่อนแต่ง?”“นั่นน่ะสิ ฉันก็สงสัยอยู่แต่ไม่กล้าถาม ไข่มุกไม่ได้พูดถึงสามีเลย แถมลาออกจากงานไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอีก รู้สึกเป็นห่วงยังไงก็ไม่รู้”“เธอคิด
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 10 ฉันแต่งงานแล้ว
ในห้องทำงานของเขาทิศตะวันยืนรออยู่ตรงหน้าต่าง แผ่นหลังกว้างของเขาหันเข้าหาประตู แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของดารินทร์ เขาก็หันกลับมา ดวงตาคมกริบจับจ้องเธออย่างไม่วางตาเธอดูซูบผอมลง แต่ท้องของเธอโป่งนูนขึ้นชัดเจนกว่าเมื่อสามเดือนก่อน…หากเธอไม่สวมเสื้อผ้าตัวใหญ่ คงจะเห็นท้องของเธอชัดกว่านี้“คุณท้องกับผมใช่ไหม?”คำถามของเขาแทงเข้าไปในอกของดารินทร์ทันที เธออึ้งค้างไปหลายวินาที จู่ ๆ เขาถามแบบนี้หมายความว่ายังไง? เขารู้อะไรมา?เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพยายามรวบรวมสติแล้วตอบกลับไปเสียงเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้“คุณพูดอะไรน่ะ? ฉันแต่งงานแล้วนะ” นี่คือสิ่งเดียวที่ดารินทร์คิดออกทิศตะวันขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”“ใช่” ดารินทร์รีบย้ำ “ฉันแต่งงานแล้ว และแน่นอนว่าเด็กคนนี้คือลูกของฉันกับสามี ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณทั้งนั้น”ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานของทิศตะวันทันที เขานิ่งไปครู่ใหญ่ ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าของเธอ ราวกับพยายามอ่านบางอย่างจากแววตาของเธอ ยิ่งเธอพยายามหลบสายตาของเขา เขากลับยิ่งไม่อยากเชื่อในคำตอบของเธอเธอก็ตอบด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนดีนี่ เขาเองก็ควรจะ โล่งใจ ใช่ไหม...ใช่...เขาคว
บางทีคุณอาจจะชอบ
เสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก148.1K viewsคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว262.5K views(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก83.4K viewsลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข59.6K viewsความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++
ปีศาจชอนซา639 viewsเด็กของเฮีย
นิยายของเนม795 viewsวังวนสวาท นนท์ ฝน ต้น แอน
Tiwa Tatree / นามปากกาอัษฎากร573 viewsพิษรักโทมัส
ฅนบนดอย663 views
