LOGINShare
ตอนที่ 9 คิดไม่ออก
publish date:
2026-02-02 12:33:03สองวันต่อมา
ทิศตะวันยืนอยู่หน้าร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง บรรยากาศอบอุ่นและเป็นกันเอง แตกต่างจากภัตตาคารหรูที่เขาเคยชินอย่างสิ้นเชิง
“คุณแน่ใจนะว่าเป็นที่นี่” เขาถามลูกน้องที่สืบเรื่องของดารินทร์ให้เขา
“ครับ ตอนนี้เธอทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่ที่นี่” ลูกน้องตอบ “แต่วันนี้ดูเหมือนเธอจะไม่ได้เข้ากะครับ เห็นพนักงานคนอื่นบอกว่าเป็นวันหยุดของเธอ”
ทิศตะวันเม้มปากแน่น ดวงตาคมกวาดมองเข้าไปในร้านอีกครั้ง เห็นพนักงานกำลังยุ่งกับการเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้า
เธอไม่ได้อยู่ที่นี่...แปลว่าเขาต้องรอไปอีก หรือไปหาที่บ้านดี แล้วบ้านอยู่ไหนล่ะ
เขาไม่ได้คิดจะมาตามหาเธอเพื่อรื้อฟื้นอะไรเขาแค่ต้องการความจริงจากปากของเธอ
คลินิกฝากครรภ์ เธอไปที่นั่นทำไม? เป็นไปได้ไหมว่า...
ความคิดของเขาชะงักไปชั่วครู่ หัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมา
เขาไม่อยากสรุปอะไรเร็วเกินไป แต่ลึก ๆ แล้ว มันมีบางอย่างบอกเขาว่าเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเขา
ทิศตะวันถอนหายใจ ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไปขึ้นรถ
ถ้าไม่ได้เจอวันนี้...งั้นก็แค่รออีกหน่อย
ทิศตะวันนั่งรถกลับบริษัท ดูเหมือนเขาจะไม่มีสมาธิเอาซะเลย ตลอดทางที่นั่งรถกลับมาในหัวของเขามีแต่คำถามว่า ถ้าเธอท้องกับเขาจริง ๆ แล้วมันยังไงต่อ เขาต้องทำอะไรต่อจากนั้น
“คุณตะวันครับ”
“...”
“ท่านประธานครับ”
“หา...เอ่อ...อะไรครับ”
“คุณเข็มติดต่อมาครับ”
“บอกว่าผมไม่ได้อยู่ที่บริษัท มีนัดทานข้าวกับลูกค้า”
“คิดจะหลบหน้าเธอไปถึงเมื่อไหร่ครับ”
“จนกว่าจะเลิกตามละมั้ง”
“ผมว่าเปิดอกคุยกันเถอะครับ”
“คิดว่าผมไม่เคยทำเหรอ ผมบอกเธอแล้วว่าแค่หมั้นกันหลอก ๆ และทุกครั้งที่บอกผมก็จะโดนพ่อเรียกไปบ่นทุกที”
“ผมว่าหากปล่อยไว้ อาจจะเกิดเรื่องยุ่งยากในภายภาคหน้านะครับ”
“ผมรู้ ก็เลยเครียดอยู่นี่ไง ไหนจะเรื่องของผู้หญิงคนนั้นอีก” เขาหมายถึงดารินทร์ “ทำไมเรื่องมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ แค่ครั้งเดียวเนี่ยนะ”
“เกี่ยวอะไรกับคุณดารินทร์ครับ เธอยังติดต่อมาหาคุณอยู่อีกเหรอครับ”
“เปล่าหรอก”
“แล้ว...” กิตติชัยคิดอะไรได้บางอย่าง “หรือคุณคิดว่าที่คุณดารินทร์ท้องเป็นเพราะ...”
“ไม่รู้สิ มันก็มีความเป็นไปได้ไม่ใช่เหรอ”
“คืนนั้นคุณไม่ได้ป้องกันเหรอครับ”
ทิศตะวันพยักหน้า เขาก็งงตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมคืนนั้นถึงได้เผลอมีอะไรกับพนักงานสาวในบริษัทตัวเอง แถมยังไม่ได้ป้องกันอีก ‘นี่ฉันมักง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ’
“ถ้าเกิดว่า...” เขานิ่งคิดไม่รู้ว่าจะถามออกไปดีหรือเปล่า
“ถ้าเกิดคุณดารินทร์ท้องกับคุณ คุณจะทำไงครับ” กิตติชัยถามออกไปตรง ๆ เพราะเขารู้ว่าตอนนี้เจ้านายของเขากำลังคิดอะไรอยู่
“ผมยังคิดไม่ออกเลย” ว่าจบก็เอามือกุมขมับ เขาควรจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี
ค่ำวันนั้น
ทิศตะวันเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ในห้องทำงาน สายตาเหม่อมองไปยังวิวของเมืองใหญ่ยามค่ำคืน แต่ในหัวกลับมีแต่ความคิดเกี่ยวกับ ดารินทร์
เขาไปที่ร้านอาหารนั้นถึงสามครั้ง แต่ก็ยังไม่เจอเธอเลยสักครั้งเดียว ถ้ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็คงแปลกเกินไปแล้ว เธอ ต้องรู้แน่ ๆ ว่าเขาตามหา และเธอกำลัง หลบหน้าเขา
เขากระตุกยิ้มมุมปาก แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความพอใจเลยแม้แต่นิดเดียว
“คิดจะหลบหน้าฉันเหรอ ดารินทร์?”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหากิตติชัย เลขาส่วนตัวของเขาทันที
“คุณตะวัน มีเรื่องอะไรครับ” ปลายสายรับแทบจะทันที
“พรุ่งนี้ตอนเย็น ผมต้องการเจอดารินทร์ที่บริษัท” เสียงของเขานิ่งแต่หนักแน่น “คุณจัดการให้ผมที ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ให้เธอมาพบผมให้ได้”
กิตติชัยนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบ
“เข้าใจแล้วครับ ผมจะติดต่อเธอให้”
ทิศตะวันวางสาย ดวงตาคมทอประกายความมุ่งมั่น
เขาไม่สนแล้วว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่ เขาแค่ต้องการคำตอบ
วันต่อมา
ดารินทร์ก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งงุนงง กังวล และ...หวาดหวั่น
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากิตติชัยติดต่อเธอไปเพื่ออะไร แต่พอปฏิเสธที่จะไปพบ ทิศตะวันก็ส่งคนมาพาเธอมาที่บริษัทโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธอีก เพราะไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้ที่ทำงาน เธอจึงยอมมาแต่โดยดี
เธอเงยหน้ามองตึกสูงตรงหน้าสถานที่ที่เธอตั้งใจว่าจะไม่มีวันกลับมาเหยียบอีก
“ทำไมอยู่ ๆ เขาถึงต้องการเจอฉัน?”
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่ว่าจะพยายามคิดเข้าข้างตัวเองยังไง ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาอาจจะรู้เรื่องบางอย่างแล้ว
แต่ที่เธอ กังวลที่สุด ไม่ใช่แค่การต้องเผชิญหน้ากับเขา แต่เป็นเพราะสภาพของเธอในตอนนี้
ท้องของเธอเริ่มเห็นชัดขึ้นเรื่อย ๆ ต่อให้ใส่เสื้อผ้าหลวมแค่ไหน ก็ไม่อาจปกปิดได้มิดอีกแล้ว
เธอเดินผ่านโถงล็อบบี้ของบริษัทอย่างระมัดระวัง พยายามก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่สบตากับใคร เพราะกลัวว่าพนักงานที่นี่จะจำเธอได้
หากมีใครจำได้และเริ่มสงสัย ทุกอย่างอาจจะแย่ลงกว่าที่เธอคาดคิด
“ขอให้วันนี้ผ่านไปโดยไม่มีใครสังเกตทีเถอะ…” ดารินทร์ได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเดินตามเลขาขึ้นไปยังห้องทำงานของทิศตะวันสถานที่ที่เธอเคยคิดว่าจะไม่มีวันกลับมาอีกครั้ง
Latest chapter
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 122 จะไม่ปล่อยมือ
“โกรธพี่หรือเปล่า”“เรื่องอะไรคะ” เธอเอียงหน้าถาม “ก็ที่ผู้หญิงคนนั้นมาบอกว่าเคยคบกับพี่” “ก็ยังโกรธอยู่นะคะ แฟนเก่าของสามีมางานแต่งแถมยังมาพูดแบบนั้นใครจะไม่รู้สึกโกรธกันล่ะ” “แต่พี่ไม่ได้เชิญมานะ ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ติดต่อกันเลยสักครั้ง” “มุกแค่อยากรู้ว่าที่ห้างวันนั้นใช่คนนี้หรือเปล่า” “ใช่ครับ” เขาตอบ “เพราะไม่ได้มีอะไร พี่เลยไม่บอกมุก” “คุยเรื่องอะไรกันเหรอคะ” “ก็ทำนองเดียวกันกับที่คุยเมื่อกี้” วันนั้นเธอเอาแต่ถามว่ามาทำอะไร มานั่งรอใคร รอคนอื่นเป็นกับเขาด้วยเหรอ สำคัญมากหรือไงถึงนั่งรอได้นานขนาดนี้ “ที่ผ่านมาเธอคงโกรธพี่มาก” ถึงได้กล้ามาพูดเรื่องแบบนั้นในงานแต่ง ไม่ได้มาหาเรื่อง เหมือนมาระบายความในใจมากกว่า “ก็คงจะเป็นแบบนั้น ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กล้าทำเรื่องแบบนี้ในงานแต่งของเรา” “...” “พี่ทำให้มุกไม่สบายใจอีกแล้วสินะ” เขาก้มหน้าลงเพราะรู้สึกผิด ทั้ง ๆ ที่สัญญากับเธอไว้ว่าจะทำให้มีความสุข แต่ก็มีเรื่องไม่สบายใจเข้ามาแทรกตลอด “ไม่เป็นไรค่ะ” เพราะบทสนทนาของเขามันช
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 121 เราเคยคบกัน
ดารินทร์มองทั้งคู่สลับกัน บทสนทนาของพวกเขาทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ “สวัสดีค่ะ” เธอหันมาทักทายแล้วยิ้มให้ดารินทร์ ดารินทร์ยิ้มตอบ แม้ภายในใจจพมีคำถามมากมายอยากจะถามทิศตะวันก็ตาม “เลือกเจ้าสาวได้ไม่เลวนี่” เธอพูดกับทิศตะวัน “แต่ถ้ายังทำนิสัยเดิม ไม่มีใครอยู่กับนายได้นานหรอก” “เลิกพูดจาไร้สาระแล้วเข้างานไปซะ” “นี่นายกล้าพูดกับแขกแบบนี้เหรอ” “ฉันกล้าทำมากกว่านี้ ถ้าคิดจะมาทำให้เจ้าสาวของฉันคิดมาก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” “นี่คือคำขู่เหรอ” เธอไม่ได้สะทกสะท้านต่อคำพูดของทิศตะวันเลยสักนิด ทิศตะวันขบกรามแน่น รู้สึกไม่สบอารมณ์ คำพูดพวกนั้นทำให้ดารินทร์คิดมากได้เลย ยิ่งเธอเป็นคนขี้คิดมากอยู่แล้วด้วย แต่เขาจะใช้วิธีไหนไล่คน ๆ นี้ไป “คุณไม่สงสัยเหรอคะ ว่าฉันเป็นอะไรกับเขา” หญิงสาวชี้ไปที่ทิศตะวัน “นี่...” ทิศตะวันขยับมายืนด้านหน้าของดารินทร์ “ถ้าจะมาแสดงความยินดีก็เชิญด้านใน แต่ถ้ามาป่วนก็เชิญกลับไป” “หยาบคายสิ้นดี” เขาว่าทิศตะวัน ก็จะเอียงตัวมองดารินทร์ที่ถูกซ่อนไว้ด้านหลัง “คุณเห็นหรือเปล่าว่
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 120 แม่เป็นของพ่อคนเดียว
ดารินทร์ออกมาจากห้องสปา เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนคุยกับทิศตะวัน และหญิงสาวคนนั้นก็เดินไปก่อนที่เธอจะเดินไปถึงโซฟาตัวที่ทิศตะวันนั่ง เธอจึงไม่ทันได้เห็นหน้า “เสร็จแล้วเหรอครับ” ดารินทร์มองตามผู้หญิงคนนั้นไปโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่ทิศตะวันถาม ทิศตะวันก็มองตามสายตาของดารินทร์ไปเช่นกัน เขารู้ได้ในทันทีว่าดารินทร์คงจะเห็นตอนที่เขาคุยกับเธอคนนั้นและคงจะสงสัยว่าเป็นใคร “อยากไปไหนต่ออีกมั้ย” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วโอบเอวของเธอไว้ “อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” “ไม่มีค่ะ” ดารินทร์หันไปตอบเขา “งั้นไปกันเถอะ” ทั้งคู่เดินออกไป ดารินทร์ก็ยังคงมองหาหญิงสาวคนนั้น ไม่รู้ทำไมเธอแค่รู้สึกว่าอยากเห็นหน้าเธอก็แค่นั้น “ที่รัก” เหมือนทิศตะวันจะรับรู้ได้ถึงความผิดปกตินั้น เขาจับมือเธอแน่น “ผมอยากให้คุณมีความสุขมากกว่านี้” “...” “ถ้ามีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจ ผมอยากให่พูดกับผมตรง ๆ อย่าเก็บไว้เลย” “มุกไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย” เธอพูดปัดพลางบีบมือเขาแน่น จริง ๆ เธอไม่ได้อยากคิดมาก มันเป็นแค่เสี้ยวของ
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 119 ตลอดไป
ไม่กี่นาทีต่อมา ผ้าม่านถูกเลื่อนออกช้า ๆ ทิศตะวันที่นั่งรออยู่เงยหน้าขึ้นแล้วก็หยุดนิ่งไปชุดเจ้าสาวสีขาวเรียบหรูโอบรับรูปร่างของเธออย่างพอดี ลูกไม้บาง ๆ คลุมไหล่ ทำให้เธอดูอ่อนโยนและสง่างามในเวลาเดียวกัน“เป็นยังไงคะ” ดารินทร์ถามเสียงเบา มือกำชายกระโปรงแน่น “มันดูแปลก ๆ มั้ย”ทิศตะวันลุกขึ้นยืนช้า ๆ เดินเข้าไปหาเธอทีละก้าว เขาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอื้อมมือเชยคางให้เธอเงยขึ้นมาสบตา“แปลกครับ”คำตอบของเขาทำให้ดารินทร์รู้สึกประหม่า“แปลกตามาก และก็สวยมากด้วย” “งั้นตกลงเอาชุดนี้ค่ะ” แค่ทิศตะวันบอกว่าเธอใส่แล้วสวย เธอก็โอเคแล้ว “ไม่ลองชุดอื่นก่อนเหรอเผื่อที่รักจะชอบ” ทิศตะวันเสนอทางเลือก “แต่ไม่ว่าที่รักจะใส่ชุดไหน พี่เชื่อว่าสวยทุกชุด” “นั่นเป็นคำพูดของคุณพนักงานหรือเปล่าคะ” ดารินทร์เอ่ยแซวทิศตะวันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะจับชายกระโปรงของเธอจัดให้เข้าที่อย่างระมัดระวัง“หมุนตัวหน่อยสิครับ”เธอลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมหมุนตัวช้า ๆ กระโปรงสีขาวบานออกอย่างสวยงาม เขามองตามทุกการเคลื่อนไหว ก่อนจะพึมพำเบา ๆ“สวยชะมัด…” “คุณผู้ชายเชิญทางนี้ค่ะ” “ค
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 118 ไม่รู้จักโต
ภาสกรนั่งมองทั้งคู่เดินลงมาด้านล่าง ดารินทร์หลบสายตาพ่อสามีเพราะรู้สึกว่าตัวเองนั้นกำลังบกพร่องในหน้าที่ “ย้ายเข้าไปอยู่คืนแรกก็ทำเมียลงมาทานข้าวช้ากว่าทุกวันเลยนะ” “ข้าวใหม่ปลามันครับพ่อ” “นี่คุณ” ดารินทร์หยิกไปที่เอวของเขา “พ่อคงผ่านเรื่องแบบนี้มาหลายสิบปีแล้ว คงจะจำไม่ได้แล้วใช่มั้ยครับ” ภาสกรรู้ว่านี่ไม่ใช่คำถามแต่เป็นคำโอ้อวดซะมากกว่า “แกมันไม่รู้จักโต” “ไม่โตได้ยังไงละครับ มีทั้งเมียและแถมลูกมาอีกสอง แบบนี้พ่อยังว่าผมไม่โตอีกเหรอ” “แก” “ครับคุณพ่อ” ภาสกรสะบัดหน้าหนี อยากเขวี้ยงอะไรสักอย่างใส่ลูกชายแต่ก็กลัวว่าหลานกับลูกสะใภ้จะตกใจ “ขอโทษนะคะคุณแม่” “จะขอโทษทำไมล่ะ” “ก็หนูไม่ได้ลงมาช่วยแต่งตัวให้ลูก” “ปกติหนูมุกก็ทำไม่เคยขาดตกบกพร่องนี่ ไม่ได้ทำสักวันจะเป็นอะไรไป” ทิพย์สุดาพูดปลอบดารินทร์ เธอเข้าใจถึงความกังวลนั้น แต่เธออยากให้ดารินทร์คิดว่าเธอก็คือแม่คนหนึ่งที่สามารถทำทุกอย่างให้ดารินทร์ได้ “ปกติเช้ามาแม่ก็ไม่ได้ทำอะไร วันนี้ได้ตื่นมาแต่งตัวใ
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 117 ช่างสรรหาคำมาพูด
ความปวดระบมแล่นไปทั่วร่างกายเมื่อคนตัวเล็กขยับเริ่มตัว หลังลืมตาตื่นดารินทร์ก็มองไปรอบ ๆ จนเห็นใครบางคนนอนมองเธออยู่ตรงหน้า“ทำไมไม่ปลุกคะ” เธอถามเขา“ไม่อยากรบกวน อยากให้ที่รักนอนให้เต็มอิ่ม” เขาเกลี่ยผมที่หล่นมาปรกหน้าของเธอ“กี่โมงแล้วคะเนี่ย”“เกือบเจ็ดโมงแล้วครับ”“ตายจริง” ดารินทร์ตกใจจนตาโต เธอไม่เคยตื่นสายขนาดนี้ หรือเป็นเพราะเมื่อคืนกันนะ“วันนี้เราจะลางานกันนะ”“ทำไมคะ” ดารินทร์สงสัย หรือเขามีโปรแกรมจะไปที่ไหน“ก็ดูเหมือนว่าที่รักจะเดินไม่ไหวนี่ครับ" เขาสังเหตเห็นว่าเธอขมวดคิ้วทุกครั้งที่ขยับตัว“...”“ประธานบริษัทอยู่ตรงนี้จะไปกลัวอะไรละครับ”“แต่...”“ไม่มีแต่นะ” นิ้วยาวจิ้มไปที่ปลายจมูกของดารินทร์“งั้นเอามือออกก่อนค่ะ มุกจะไปดูเด็ก ๆ”“แม่จัดการเด็ก ๆ ให้แล้วครับ”ดารินทร์ขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ดี เธอมาอยู่บ้านเขาแต่กลับนอนสบายให้ผู้ใหญ่ดูแลลูก ๆ แทน“พี่เป็นคนบอกแม่เองว่าเมื่อคืนที่รักไม่ค่อยสบาย”ดารินทร์เงยหน้ามองเขา เธอไม่คิดว่าเขาจะรอบคอบขนาดนี้ แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ เขาก็ยังปกป้องเธอ"เดี๋ยวพี่พาไปอาบน้ำนะ""มุกอาบเองดีกว่าค่ะ""ไม่เป็นไร" ทิศตะวันช้อนตัวดารินทร์ขึ้นอุ้ม "
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 38 ถ้าหนูได้ยินเสียงของแม่...
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านผิวแก้มของดารินทร์ขณะที่เธอนั่งอยู่บนม้านั่งในสวนเล็ก ๆ ของโรงพยาบาล เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปล่อยวางความกดดันทั้งหมดที่กดทับอยู่ในใจ ‘หมอไม่รู้ว่าตอนนี้คุณเครียดเรื่องอะไร แต่คุณควรจะทำใจให้สบาย เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือลูกของคุณ หากคุณยังแบกรับความรู้สึกมา
Last Updated : 2026-03-21โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 39 อย่ารั้งไว้เลย
“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่”ทิศตะวันนิ่งไป...เขาควรตอบว่าอะไร ทุกอย่างที่เขาทำไปก็แค่เพราะลูก หรือว่าเพราะอะไรกันแน่ ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้คำตอบที่ชัดเจนสำหรับคำถามนี้...หรือบางทีเขาอาจจะรู้แต่ไม่เคยกล้ายอมรับมันทิศตะวันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของดารินทร์ คำถามของเธอชัดเจน แต่เขากลับไม่มีคำตอบ ไม่มีคำพูด
Last Updated : 2026-03-21โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 37 สำคัญกว่านั้น
สองวันต่อมขณะที่ดารินทร์นั่งดูข่าวอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งกุมท้องตัวเองแน่น ขณะที่เหงื่อซึมเต็มหน้าผากช่วงนี้เธอเครียดมากเกินไป จนแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร อาหารที่เคยฝืนกินก็แทบกลืนไม่ลง ทุกอย่างหนักอึ้งไปหมดทั้งร่างกายและจิตใจเธอพยายามอดทน พยายามบอกตัวเองว่าเธอจะผ่านมันไปได้ แต่ตอนนี้...เธอไม่มั
Last Updated : 2026-03-20โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 33 ถ้าไม่กลับมา...
บรรยากาศในรถที่พาดารินทร์กลับจากโรงพยาบาลเงียบสนิท ทิพย์สุดานั่งอยู่ข้าง ๆ คอยมองเธอด้วยสายตาเป็นห่วงอยู่ตลอดเมื่อกลับมาถึงบ้าน ดารินทร์ไม่ได้เดินขึ้นห้องทันทีแต่กลับหันมาหาทิพย์สุดาช้า ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ“คุณท่านคะ...หนูอยากกลับไปอยู่บ้านของตัวเองได้ไหมคะ”ทิพย์สุดานิ่งไปครู่หนึ่ง ค
Last Updated : 2026-03-20
You may also like
เกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย65.6K viewsเจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด125.5K viewsพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี132.9K viewsเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก58.2K viewsกรงรักทัณฑ์เสน่หา
เฌอรามิล156 viewsสามี(ไร้)รัก
ชะนีติดมันส์328 viewsFriend With Benefits รักระหว่างเพื่อน
มนต์จันทร์1.4K viewsFor Love หวงรัก ต้องห้าม!
Peachy236 views
