อารัมภบท 1

ในใจของเจ้านั้นมีผู้ใด

ภายในจวนหลังใหญ่ที่กำลังจะมีงานอันหวานชื่นในวันพรุ่ง บ่าวทุกคนต่างวิ่งวุ่นไปทั่วเรือนต่าง ๆ พร้อมข้าวของที่จำเป็นสำหรับพิธีการที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่นาน ผ้าผืนบางสีแดงสวยถูกประดับประดาพร้อมทั้งเสียงจอแจที่ดังไม่หยุดหย่อน ราวกับพิธีนี้ได้ช่วยจุดประกายแห่งความผาสุกให้กับบ่าวในเรือนขึ้นอีกครั้ง

ในยามนี้ที่พ่อบ้านจวนสกุลซินกำลังออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแห่งความปีติยินดี แม้ท่าทางจะเคร่งขรึมแต่ใบหน้านั้นกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน ในวันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันดีที่สุดของคุณชายใหญ่สกุลซิน แม้ว่าตนจะอายุล่วงเลยมานานขนาดนี้แล้ว แต่หลังจากความเศร้าโศกแห่งการสูญเสียครั้งที่ผ่านมา จึงทำให้งานครั้งนี้สำคัญยิ่งนัก

“พ่อบ้านหว่างไยถึงได้จัดการคนเดียวเสียหมด ไม่ต้องรีบร้อน ๆ” ยังไม่ทันขาดคำคะนึงถึง คุณชายใหญ่จวนสกุลซิน 

ซินซิงอีก็เดินเข้ามาพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม

พ่อบ้านหว่างรีบกุลีกุจอเข้าไปหาคุณชายใหญ่พลางดวงตาทั้งสองข้างที่ใกล้ฝ้าฟางเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาใส “จะไม่ให้เหลาเหย่คนนี้รีบร้อนได้อย่างไร คุณหนูใหญ่ผู้นั้นต่างเป็นที่หมายปองของบรรดาบุรุษหนุ่ม ถ้าช้าเพียงก้าวเดียว ไฉนเลยจะมิมีคนมาแย่ง เป็นท่านเถอะที่ใจเย็นปานนี้ ราวกับไม่รู้สึกรู้สา อีกทั้งงานครั้งนี้ช่างสำคัญยิ่งนัก จะให้ข้าไม่ร้อนรนใจได้อย่างไร”

“เอาเถอะ ๆ เป็นข้าที่กล่าววาจาไม่ดีเอง ข้าไม่ได้ตำหนิท่านแต่เพียงน้อย เพียงแค่เป็นห่วงพ่อบ้านของข้าสุขภาพจะทรุดโทรมเอาได้” คุณชายใหญ่ซินรีบประคองชายชรา ก่อนจะผลักแผ่นหลังอีกฝ่ายเบา ๆ แล้วออกเดินไปยังสวนภูผาจำลอง

“ซิงเยียนหากรู้ว่าพ่อบ้านหว่างทุ่มทุนถึงเพียงนี้ จะต้องดีใจจนเก็บน้ำตาไว้ไม่อยู่แน่ และถ้านางรู้ว่าท่านเกิดล้มป่วยเป็นเพราะนาง นางจะต้องเสียใจจนร้องไห้ฟูมฟายเอาได้” คุณชายใหญ่เอ่ยพลางหัวเราะเบา ๆ หญิงสาวที่เขาจะแต่งเข้าจวนนั้น

ช่างขี้แยเสียนี่กระไร แม้แต่พ่อบ้านหว่างเองก็รู้ถึงนิสัยข้อนี้เป็นอย่างดี

“คุณชายใหญ่ท่านอย่าได้พูดเช่นนี้ต่อหน้าคุณหนูซิงเยียน มิเช่นนั้นท่านจะโดนทุบหลังเอาได้” พ่อบ้านชราเอ่ยพลางหัวเราะ เขานึกย้อนไปยังวันวานที่คุณหนูซิงเยียนมาเยือนที่จวนด้วยแววตามุ่งมั่น ในครานั้นจวนทั้งหลังแทบลุกเป็นไฟ ราวกับสงครามขนาดย่อมกำลังจะก่อเกิดขึ้นเสียให้ได้

สองหนุ่มต่างวัยต่างพากันหัวเราะขบขัน ภาพเช่นนี้ช่างบังเกิดความรู้สึกที่แสนอบอุ่นยิ่งนัก พวกเขาต่างวาดฝันถึงอนาคตข้างหน้า หากได้มีคุณหนูน้อยสกุลซินวิ่งเล่นภายในเรือน หรือแม้แต่ปีนป่ายไปตามต้นไม้ใหญ่ จวนสกุลซินที่เคยอึมครึมคงสุขสันต์ขึ้นมิน้อยเลย

เรื่องแสนน่ายินดียิ่งนี้ ช่างควรค่าแก่การเฝ้ารอยิ่งนัก

ยามเหม่าในวันรุ่ง ซิงอียืนอยู่ด้านหน้าจวนที่เรียบง่ายของฝ่ายเจ้าสาว ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเขาระบายยิ้มอย่างภาคภูมิเมื่อเดินเข้าไปข้างในตัวเรือนศาลบรรพชน

ในตอนที่เจ้าตัวยืนมองไปยังประตูทางเข้า หัวใจที่เคยเต้นอย่างสงบนิ่ง บัดนี้กลับรัวเร็วด้วยความยินดี ยิ่งทันทีที่ฝ่าเท้าเล็กของซิงเยียนย่างกรายผ่านธรณีประตู หัวใจของเขาก็แทบหยุดนิ่ง

ซิงอีลืมวิธีหายใจเสียแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงแต่ดวงตาเลื่อนลอยเมื่อได้เห็นเจ้าสาวของตนเอง ความงดงามของนางไม่สามารถบรรยายออกมาได้ มีเพียงเสียงอื้ออึงเท่านั้นที่พอบอกกล่าวได้ว่าสาวเจ้านั้นงามเพียงใด

“ซิงเยียน” ซิงอีพึมพำในลำคอ ไฉนเลยเขาจะไม่ร้อนรนเมื่อใกล้ถึงวันแต่งงาน เป็นเพราะเขาต้องข่มใจต่างหากถึงจะสามารถประคองสติของตัวเองไว้ได้

ท่วงท่าที่แสนงดงามของหญิงสาว กลิ่นหอมอ่อน ๆ และฝ่ามือเล็กที่กำลังทำความเครพเขาอย่างว่าง่าย ช่างแตกต่างจากท่าทางแก่นแก้วก่อนหน้านี้ของหญิงสาวยิ่งนัก

ทั้งสองดำเนินไปตามพิธีไหว้ศาลบรรพชนด้วยความอ่อนน้อม ซิงเยียนที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมศีรษะสีแดงปักลายนกยวนยางคู่ ระบายยิ้มอ่อนหวานเมื่อชำเลืองมองข้างกาย

หากผ่านวันนี้ไปพวกเขาทั้งสองก็จะได้ครองคู่กันแล้ว

จะไม่มีผู้ใดที่จะพรากทั้งสองออกจากกันได้อีก

หลังเสร็จสิ้นพิธีไหว้ศาลบรรพชน ซิงอีประคองเจ้าสาวเดินไปยังเกี้ยวที่จอดรออยู่ข้างหน้า ในใจของเขาปีติยินดียิ่งนัก หากเพียงแต่ต้องเก็บอาการที่แสนควบคุมได้ยากนี้ไว้ เขารู้ดีว่าตอนนี้ฝ่ามือของเขานั้นชื้นเหงื่อเพียงใด

“ซิงเยียน”

ยังไม่ทันที่เจ้าสาวจะได้ขึ้นเกี้ยว เสียงเข้มทุ้มลึกก็ดังขึ้น ทั้งสองหันไปมองยังที่มาของเสียง พลันปรากฏบุรุษที่สวมชุดเกราะงามสง่าอยู่บนอาชาศึกสีดำ

“ซีห่าว” ซิงเยียนเป็นฝ่ายส่งเสียงก่อน พลางลอบมองคนข้างกายที่กำลังมองทั้งสองด้วยแววตาสงสัย “เจ้าไม่ได้กำลังทำศึกอยู่หรอกหรือ?”

“...พี่สาวของข้ากำลังจะแต่งงาน จะไม่ให้ข้ามาแสดงความยินดีได้อย่างไร” ซีห่าวเอ่ยเสียงเข้ม พลางชำเลืองมองชายชุดเจ้าบ่าวด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งลึก “ให้ข้าได้นำขบวนพวกท่าน เพื่อเป็นเกียรติแก่ข้าเถอะ”

ซิงเยียนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก วันเวลาเช่นนี้ช่างน่าอึดอัดใจยิ่งนัก นางรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางทำอะไรที่เสียหายต่อนางอย่างแน่นอน เพียงแต่... ความรู้สึกของเขาเล่า ใครจะปลอบประโลม

“ไม่...”

“เอาเถอะ ๆ อย่าได้รีรออะไรอยู่เลยซิงเยียน ไหน ๆน้องชายของเจ้าก็อยากนำขบวนให้กับพวกเรา หากข้าจำไม่ผิด ท่านก็คงเป็นท่านแม่ทัพ ‘เฉิงซีห่าว’ ใช่หรือไม่ ช่างน่าประทับใจจริง ๆ ที่งานมงคลเช่นนี้ได้ท่านผู้แข็งแกร่งเป็นคนนำขบวน” แม้ซิงอีจะรู้สึกไม่ชอบมาพากลในบรรยากาศ แต่เขาทำได้เพียงแย้มยิ้มอ่อนโยนและดันหลังหญิงสาวขึ้นไปบนเกี้ยว

ซิงเยียนมองไปยังซีห่าวที่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย ข้างหลังของเขายังมีนายทหารที่สวมชุดเกราะ ในใจของนางรู้ดีถึงความรู้สึกของอีกฝ่าย แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงปลอบประโลมเขาด้วยสิ่งที่อีกฝ่ายนั้นต้องการ

ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวเคลื่อนขบวน โดยมีเฉิงซีห่าวนำหน้าด้วยอาชาหาญ ชาวบ้านที่อยู่โดยรอบต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความชื่นมื่น กลีบบุปผาสีแดงล่องลอยไปตามเส้นถนน โชยกลิ่นหอมอ่อนที่ทำให้ผู้คนต่างผ่อนคลาย

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปเพียงไม่นานความสุขอีกสิ่งของจวนสกุลซินก็บังเกิดขึ้นอีกครั้ง ด้านหน้าจวนใหญ่ต่างวุ่นวาย และซิงอีเองก็กำลังร้อนรน ในใจของเขาทั้งรู้สึกกระวนกระวายและหวาดหวั่น แต่เขาทำได้เพียงเดินไปเดินมาอยู่ข้างนอกเท่านั้น

ในเวลานั้นเองที่เสียงร้องของเด็กแรกเกิดก็ดังขึ้น ยิ่งทำให้หัวใจของเขาปีติยินดียิ่งนัก เขารีบถลาเข้าไปภายในห้อง พบใบหน้าที่ซีดเซียวของฮูหยิน และเด็กน้อยที่อยู่ภายในผ้าห่อหนานุ่มกำลังหลับตาพริ้ม

หมอทำคลอดประคองเด็กน้อยมาไว้ในอ้อมแขนของซิงอี น้ำตาแห่งความยินดีไหลพรากไม่อายสายตาหลายสิบคู่

“ซิงเยียนลูกของเรา” ซิงอีเอ่ยเสียงแผ่ว รีบเดินไปนั่งข้าง ๆ ภรรยารักที่กำลังหายใจรวยริน

“ฟูจวินเราได้ลูกสาว นางช่างงดงามและดูสดใสยิ่งนัก” ซิงเยียนเอ่ยเสียงแผ่ว ฝ่ามือเรียวเล็กที่ขาวซีดค่อย ๆ เอื้อมไปสัมผัสแก้มนุ่มนิ่ม

“จะให้นางชื่อว่ากระไรดี”

“ซินซีซวน ข้าอยากให้นางร่าเริงและมีความสุขตลอดกาล” สิ้นเสียงฮูหยินซิน มือของนางก็ร่วงผล็อย สร้างความตื่นตระหนักให้ผู้คนยิ่งนัก โดยเฉพาะซิงอีที่ในหัวกลับบังเกิดความหวาดหวั่น

“ท่านหมอ! รักษาชีวิตฮูหยินข้าด้วย!” ซิงอีเอ่ยเสียงตระหนัก เขาถูกพาออกไปจากห้องที่กำลังวุ่นวายอีกครั้งหนึ่ง

นัยน์ตาที่กำลังเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาก้มลงมองคุณหนูซินน้อยที่หลับตาพริ้ม ช่างไร้เดียงสาเสียนี่กระไร พลันในใจบังเกิดก้อนความรู้สึกอันหนักอึ้ง