LOGINแต่ใจข้านั้นมีเพียงเจ้า
เวลาผ่านไปได้เพียงสามปี ก็เป็นวันครบรอบวันเกิดของคุณหนูน้อยแห่งตระกูลซิน ‘ซินซีซวน’ ผู้คนภายในงานต่างครื้นเครง เสียงบรรเลงเพลงดังไม่ขาดสาย ส่วนหนูน้อยเจ้าของงานนั้นกลับวิ่งเล่นไปทั่วจวนอย่างสนุกสนาน
ความปราดเปรียวของนางแม้แต่สาวใช้ยังเอาไม่อยู่
ในตอนที่เด็กสาวกำลังจะปีนขึ้นภูผาจำลองนั้น สองเท้าน้อย ๆ กลับก้าวพลาดจนเกือบร่วงหล่น แต่เป็นโชคดีของนางที่มีบุรุษหนุ่มมารับไว้ทันซีซวนน้อยเงยหน้ามองชายที่โอบกอดตน บ่าวรับใช้ที่มองเห็นคุณหนูตนอยู่ในอ้อมแขนของบุรุษรูปงามที่แสนคุ้นเคยก็เกิดความรู้สึกอันหลากหลาย ท่านชายผู้นี้หากได้ยินว่าฮูหยินมีอาการผิดแปลกไป ภายในวันนั้นเขาจะปรากฏขึ้นมาทันที ราวกับผีสาง
"เจ้าเด็กน้อยช่างซนยิ่งนัก” ซีห่าวเอ่ยเสียงเข้ม เพียงแค่ปรายตามองแก้วตาดวงใจของพี่สาวเขาเท่านั้น แต่แววตานั้นหาได้มีความรักใคร่เอ็นดูไม่ กลับเป็นเพียงแววตาที่ดำสนิท เสียจนแม้แต่ท้องนภายามค่ำคืนก็มิอาจสู้ไหว
หากแต่ว่าเด็กสาวเพียงแค่จ้องใบหน้าที่แสนคมเข้มและมองเลยไปทางข้างหลัง ก่อนจะพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมแขนแกร่ง หลังจากนั้นจึงวิ่งไปยังหญิงสาวที่งามสง่าแต่กลับดูบอบบาง จนแม้แต่สายลมวสันต์ก็ยังทำร้ายร่างกายนางได้
“ซีเอ๋อร์ไยไม่ขอบคุณท่านน้าของเจ้าเล่า” เป็นซิงเยียนที่เข้ามา นางมองลูกสาวตนด้วยแววตารักใคร่ก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่เพียงแค่สงบนิ่ง
“ซีห่าวเจ้ามาในวันนี้ได้ แสดงว่าการสงครามไม่ยุ่งยากเสียแล้วกระมัง” ซิงเยียนกลืนความรู้สึกอึดอัดจากสายตาของอีกฝ่ายลงไปในลำคอเรียวระหง พลางอุ้มเจ้าลิงน้อยแสนซนเดินไปยังเขา
ชายหนุ่มเพียงแค่แค่นยิ้ม ก่อนจะหยิบกล่องไม้สีเข้มออกมา “ร่างกายของเจ้ายังไม่หายดี ข้าจึงนำโอสถชั้นเลิศที่เจอระหว่างทำศึกมาให้กับเจ้า”
ซิงเยียนกลืนน้ำลายอีกครา พลางมองสิ่งของที่อยู่ในมือชายหนุ่ม พร้อมทั้งพยายามปั้นน้ำเสียงให้ดูสบายใจมากที่สุด นางเองก็มิรู้ว่าเหตุใดตนถึงต้องระมัดระวังท่าทีเช่นนี้ เพียงแต่นางต้องให้เกียรติฟูจวินของนางเท่านั้น
“วันนี้เป็นวันเกิดของซีเอ๋อร์ ของขวัญชิ้นนี้ควรเป็นของซีเอ๋อร์เสียมากกว่ากระมัง” ซิงเยียนแย้มยิ้มอ่อนโยน พลางส่งสายตาให้สาวใช้เข้ามารับของ “แต่ขอบใจเจ้าที่ยังคิดถึงเจี่ยเจียคนนี้อยู่ เราเข้าไปข้างในกันดีกว่านะ”
ซีห่าวแค่นยิ้มอีกครั้ง มองแผ่นหลังอันบอบบางของหญิงสาวที่เดินเข้าไปภายใน พลันหัวใจรู้สึกดำมืด
เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันเกิดวัยห้าขวบของซีซวน วันนี้ก็ดั่งเช่นทุกปีที่คึกคัก
คุณหนูน้อยสกุลซินวิ่งหลบหลีกบรรดาสาวใช้ที่หมายจะพานางไปแต่งกาย บังเอิญได้มาเห็นแผ่นหลังที่แสนคุ้นเคย เขาผู้นี้มักมาพร้อมโอสถสำหรับมารดาตนเสมอ ไม่มีของขวัญอะไรมอบให้กับนางนอกจากเพียงคำพูดที่พอได้ฟังแล้วต้องรู้สึกตงิดในใจ ถึงแม้เจ้าตัวจะเด็กนัก แต่ความเฉลียวฉลาดของนางก็เป็นที่ประจักษ์ของซือฝูนางทั้งหลาย
ในตอนที่นางกำลังตัดสินใจไปทวงของขวัญจากชายหนุ่ม นัยน์ตากลมโตสุกสกาวบังเอิญเห็นร่างของมารดาตนที่มีสีหน้าดำมืด หัวคิ้วทั้งสองขมวดกันจนเกือบเป็นปม ในความทรงจำของเด็กสาว ใบหน้าเช่นนี้หาได้เกิดขึ้นไม่ หนูน้อยซีซวนที่เกิดความรู้สึกอึมครึมรีบก้าวย่างไปหาพวกเขาทันที
“ข้าไม่ใช่ตี้ตีของเจ้าซิงเยียน! ไม่ว่าจะคราใดข้าไม่เคยมองเจ้าเป็นพี่สาวของข้า! พ่อของเจ้าแค่สงสารข้า ดังนั้นเจ้าอย่าได้ริอ่านมีความคิดเหมือนพ่อของเจ้า!” ซีห่าวกล่าวเสียงกร้าว นั่นยิ่งทำให้ซีซวนรีบวิ่งเข้าไปใกล้โดยฉับพลัน
แต่ยังไม่ทันที่หนูน้อยจะไปถึง บุรุษในชุดเกราะก็หมุนตัวกลับมา ทั้งสองประสานสายตากัน ความเย็นเยียบลุกลามไปทั่วตัวเด็กสาว ซีห่าวเดินมาทางนางช้า ๆ พลางเอ่ยเสียงเจือแววสมเพช
“เสี่ยวไหจื่อช่างมีนิสัยไม่ดีเสียจริง” ซีห่าวกล่าวพลางแค่นหัวเราะ ในมือของเขายังคงถือจดหมายที่ได้รับจากซิงเยียน “ช่างไม่แตกต่างจากบิดาของเจ้า”
“ท่านน้า!อย่าได้กล่าวหาท่านพ่อของข้านะ!” แม้ซีซวนจะไม่เข้าใจในความหมายที่แท้จริงของคำพูดเหล่านี้ แต่ไหนเลยนางจะยอมให้ใครก็ไม่รู้มาด่าทอบิดาตน
เพียงแต่ซีห่าวแค่ระบายยิ้มเหยียดเท่านั้น ก่อนที่เขาจะเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง
หลังจากวันนั้นชายหนุ่มมารยาททรามผู้นี้ก็ไม่ปรากฏตัวที่จวนสกุลซินอีกเลย มีเพียงแต่กล่องไม้เรียบ ๆ สีเข้มที่ยังคงถูกส่งมายังจวน เป็นของขวัญที่มอบให้แก่ซิงเยียนเท่านั้น
จนกระทั่งเข้าสู่วันเกิดปีที่เจ็ดของซีซวน
ท่ามกลางเสียงบรรเลงเพลงและเสียงพูดคุยดังอื้ออึง คุณหนูน้อยซีซวนก็เพลิดเพลินกับเหล่าขนมที่ถูกส่งมาเพื่อเอาใจนาง ทำไมนางจะไม่รู้ว่าของจากพวกคนเหล่านี้ มีไว้เพื่อต้องการกระซับไมตรีกับบิดาเท่านั้น ทั้งหวังจะได้ร่วมกิจการ และหวังจะส่งเหล่าแม่นางที่ทำท่าเหนียงอายมาเป็นอนุของบิดาตน
ถึงแม้ว่าซิงอีจะไม่มีท่าทีสนใจ แต่ไฉนเลยเหล่าบรรดาเฒ่าเจ้าเล่ห์จะไม่ยอมรามือ หนึ่งในพ่อค้าหัวใสกระแอมไอเสียงดัง จนทำให้เสียงบรรเลงพิณต้องดับลง
“จะเป็นกระไรหรือไม่ถ้าข้าจะให้ลูกสาวของข้าได้บรรเลงเพลง นางนั้นทุ่มทุนซ้อมบทเพลงใหม่ เพื่อที่จะได้ให้คุณหนูน้อยได้เพลิดเพลินกับเสียงอันไพเราะ” ตาเฒ่าเอ่ยพลางแย้มยิ้มหน่อย ๆ เหล่าคนที่มีจุดประสงค์เดียวกันต่างพากันฟึดฟัด
ซิงอีเพียงแค่หัวเราะเบา ๆ เท่านั้น ก่อนจะผายมือไปยังเครื่องดนตรีที่ตั้งอยู่ไม่ไกล “ให้ข้าได้ชื่นชมฝีมือของแม่นางหน่อยเถิด”
ซีซวนมุ้ยปากพลางสะกิดแขนมารดาตน นางไม่เข้าใจเลยว่าทำไมบิดาจะต้องอ่อนโอนด้วย เพียงแต่ซิงเยียนแค่หันมาปรามแม่หนูน้อยทางสายตาเท่านั้น ก่อนจะเผยยิ้มใสกระจ่าง ที่ใครได้มองก็ต้องหวั่นไหว
เสียงพิณบรรเลงขึ้นอย่างอ้อยอิ่งและอ่อนหวาน พาลพาให้ผู้คนที่ได้ฟังต่างลุ่มหลง ดวงหน้าเล็กที่ระบายยิ้มหวาน ช้อนตามองซิงอีที่เพียงแค่หยอกเย้าฮูหยินตนเท่านั้น แม้ในใจหญิงสาวจะระอุด้วยไฟริษยา แต่นางก็ทำได้เพียงบรรเลงพิณ เพื่อแสดงความสามารถ อย่างน้อยก็เพื่อจุดประสงค์ที่มีในใจ
หญิงสาวรู้มาแค่เพียงว่าฮูหยินสกุลซินผู้นี้ เป็นหญิงที่ไม่มีความสามารถดุจหญิง อีกทั้งความอ่อนหวานก็ยังสู้ตนไม่ได้แต่เพียงน้อย แต่ถึงอย่างงั้นนายท่านสกุลซินกลับไม่เหลียวแลตนเลยแม้แต่หางตา นั่นยิ่งทำให้นางแทบอยากจัดการให้คนตรงหน้าต้องรู้สึกอับอาย
จนเมื่อเสียงพิณสิ้นสุดลง เสียงปรบมือก็ดังขึ้นท่วมท้น หญิงสาวค้อมตัวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะยกชายแขนเสื้อสีชมพูอ่อนขึ้นปิดริมฝีปากที่ระบายยิ้มอ่อนหวาน
“ช่างเป็นผู้ที่มีความสามารถยิ่งนัก” ซิงอีเอ่ยพร้อมทั้งปรบมือหน่อย ๆ ไม่ทันที่ผู้เฒ่าคนนั้นจะได้เปิดโอกาสในการสานสัมพันธ์
หนูน้อยเจ้าของวันเกิดก็ย่างกรายลงไปตรงกลาง
เธอระบายยิ้มกว้างและดวงหน้ากลมนุ่มที่แลดูไร้เดียงสา เรียกเสียงชื่นชมไม่ขาดสาย “ข้าขออภัยท่านทั้งหลาย ที่มาขัดจังหวะแห่งความหรรษา”“ฮ่า ๆๆ บัณฑิตหน้าตาละอ่อนเช่นเจ้า! เอาไปขายในหอนางโลมคงได้ราคาดี” ชายฉกรรจ์หัวเราะอีกครั้ง ส่งผลให้อาฟู่กอดแขนเจ้านายแน่น ผสมกับคำพูดไม่ไยดีของชายชุดขาว ยิ่งทำให้นางแทบสิ้นสติ“จับหญิงงามมาให้ข้า!” หัวหน้าโจรป่าตะโกนอีกครั้ง ก่อนที่เหล่าลูกน้องจะพุ่งตรงมาทางทั้งสี่เป็นหว่างมู่ที่ตั้งรับกระบี่ได้คมแรก ก่อนออกแรงฟันกวาดใส่คนที่เข้าใกล้หญิงงาม เขาปรายตามองไปทางเวยจางหมิ่นที่ยังมีท่าทีสงบนิ่ง ไม่คิดแม้แต่จะออกแรงช่วยตนแม้แต่น้อย คิดได้เพียงเสี้ยววิ สุดท้ายจึงได้แต่ขบฟันแน่นแล้วป้องกันคมกระบี่ทั้งหลายไม่ให้เข้าใกล้หญิงสาวทั้งสองเวยจางหมิ่นมองชายหนุ่มที่ต่อสู้ได้อย่างห้าวหาญ ต้องยอมรับว่าซีซวนช่างมีบ่าวที่มีความสามารถ จางหมิ่นคิดพลางยกยิ้ม อันที่จริงเขาสามารถช่วยต่อสู้ได้อย่างสบาย แต่ถึงกระนั้นเขาเองก็คร้านจะต่อสู้นักการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ เวลานานเข้าคนที่ตั้งรับอยู่คนเดียวเช่นหว่างมู่เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า ในตอนที่เขาถูกดึงให้ออกห่างจากคนที่ต้องการปกป้อง เมื่อสบโอกาสหัวหน้าโจรชั่วพุ่งทะยานหมายจะฉวยร่างบางระหง แต่เวยจางหมิ่นออกแรงเตะแผงอกอีกฝ่ายจนถอยหลังไปหลาย
เมื่อรถม้ามาถึงวัดแห่งที่สอง อาฟู่ประคองนายสาวลงจากรถม้า ก่อนที่หว่างมู่จะเอ่ยขึ้นเมื่อจับสังเกตได้บางอย่าง“วัดแห่งนี้ดูไร้วี่แววคนอยู่อาศัย แต่กลับเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่านต้องระวังตัวให้มาก” หว่างมู่เอ่ยอย่างเป็นกังวลซีซวนเพียงแค่พยักหน้าหนึ่งครั้ง ก่อนที่นางจะหันมาทางเวยจางหมิ่น“เจ้าวางองครักษ์เงาของเจ้าคอยป้องกันไว้หน่อยได้หรือไม่”“เจ้ากำลังขอร้องข้าหรือ” เวยจางหมิ่นกล่าวพลางแย้มยิ้มพึงพอใจ “หากเจ้าขอร้องข้าจริง ข้าย่อมช่วยเจ้าอยู่แล้ว”“ถ้าเช่นนั้นก็ฝันเสียเถอะ ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลืออันใดจากเจ้าอีก” ซีซวนสบถ นางนึกถึงเรื่องข้อเสนอยามแรกของอีกฝ่าย ยิ่งทำให้นางแทบอยากพ่นคำด่านักเวยจางหมิ่นเพียงแค่หัวเราะเสียงหวาน ก่อนจะส่งสัญญาณให้องครักษ์ทั้งหลายคอยเฝ้าระวัง ทั้งสี่เดินเข้าไปภายในตัววัด ความเงียบเชียบชวนให้อาฟู่รู้สึกวังเวงยิ่งนัก นางเกาะแขนนายสาวแน่น พลางกวาดสายตามองทั่วบริเวณ“นายหญิงน้อย เรามาทำอันใดกันที่นี่เจ้าคะ” อาฟู่ร้องระงมเมื่อเห็นหนูตัวหนึ่งวิ่งตัดหน้าไป“มาไหว้พระน่ะสิ” ซีซวนตอบสั้น ๆ พลางลูบฝ่ามือเล็กท
“ข้าได้ข่าวว่าเจ้าถูกลงโทษให้ถูกตัดมือทั้งสองข้าง ข้านึกเป็นกังวลว่าเจ้าจะไม่สามารถหาหยูกยามารักษาได้ ข้าจึงนำยาและเงินจำนวนหนึ่งที่น่าจะมากพอให้เจ้าใช้ได้นานแรมปีมามอบให้แก่เจ้า”อาฟู่นำของที่นายสาวว่าวางไว้บนโต๊ะ ทั้งเจียอีและอี๋นั่วต่างตะลึงงันในสิ่งของที่อาฟู่เผยให้เห็น “ข้าเพียงแค่ตอบแทนบุญคุณเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่การที่ท่านช่วยรักษาภรรยาข้าจนหายดี มันเป็นบุญคุณที่ต่อให้ข้าตายไปก็ยังชดใช้ไม่หมด”“เจ้าอย่าพูดเช่นนั้น ภรรยาเจ้ายังต้องการมีเจ้าอยู่ข้างกาย เจ้าจงมีชีวิตอยู่ต่อไป บุญคุณของข้ามันเป็นเพียงแค่สายลมสายหนึ่งเท่านั้นเอง เจ้าทดแทนแล้ว ก็ถือว่าแล้วต่อกันในภพนี้เถิด”“คุณหนูซิน” เจียอีเอ่ยเสียงแผ่ว พลางนึกไปถึงในช่วงเวลาที่อีกฝ่ายยื่นมือเข้าช่วยเหลือโดยไม่คิดหวังผลตอบแทนอันใด “แต่ข้าบอกกับท่านแม่ทัพเฉิงว่าท่านคือผู้อยู่เบื้องหลังท่าน...”“ไม่เป็นอันใด ข้ารู้ดีอยู่แล้ว แต่แค่นั้นไม่ทำให้ท่านแม่ทัพเฉิงฆ่าข้าหรอก”“ท่านจะ... ท่านจะสังหารท่านแม่ทัพเฉิงจริงหรือ”“เรื่องนั้นข้าก็ไม่รู้” ซีซวนตอบเสียงแผ่วแม้นางต้องการแก้แ
สุดท้ายบทสนทนาก็จบลงเมื่อเวยจางหมิ่นหัวเราะอย่างจำยอมใจในที่สุด แต่นัยน์ตาเขาไม่แสดงความยอมแพ้แม้แต่น้อย อาจเพราะยังมีเวลามากโข และต้องกำจัดเสี้ยมหนามทั้งหมดให้หายไปสิ้นเสียก่อน เขาถึงจะสามารถได้ในสิ่งที่ต้องการได้ อีกทั้งหากเขาต้องการสิ่งใด มีหรือที่เขาจะยอมแพ้เมื่อรถม้ามาหยุดหน้าเรือนไม้ที่เกือบผุพังหลังหนึ่ง ซีซวนหลังลงจากรถม้าแล้ว นางรอให้อาฟู่หยิบของที่จัดเตรียมมาอย่างดี เพื่อมอบให้แก่คนที่นางมาเยี่ยมเยือน ส่วนหว่างมู่นั้นจัดการเดินตรวจตราสังเกตทั่วบริเวณ ก่อนกลับมารายงานนายสาว“รอบข้างปลอดภัยดี ท่านจะให้ข้ากับอาฟู่เข้าไปแทนดีหรือไม่” หว่างมู่เอ่ยเสียงราบเรียบ ปรายตามองชายหนุ่มอีกคนที่ยืนข้างกายนาง“ข้าไปเองน่าจะทำให้คนผู้นั้นคลายกังวลใจมากกว่า” ซีซวนเอ่ย แม้ใบหน้านางจะราบเรียบเพียงใด แต่แววตากลับทอประกายความกังวลทั้งสี่เดินเข้าไปภายเรือนไม้ แม้ภายนอกสภาพจะดูไม่ได้ยิ่งนัก แต่ภายในกลับสะอาดสะอ้าน ยังไม่ทันที่พวกนางจะสำรวจภายในตัวบ้าน หญิงสาวในชุดซอมซ่อผู้หนึ่งก้าวออกมาจากทางด้านหลัง ภายในมือของนางมีสำรับอาหารง่าย ๆ ที่สามารถหาได้ตามป่าเขา แม้ใบหน้าจ
เป็นเขาที่ประมาท หรือนายทหารที่เขาสอนมากับมือไร้ความสามารถกันแน่ เถ้าแก่ชรากับเสี่ยวเอ้อร์ท่าทางอ่อนแอถึงสามารถลูบคมเขาได้ เขาเดินไปนั่งยังตอไม้ใต้ร่มเงา พลางทำสมาธิและเตรียมใจให้พร้อมกับคำดูถูกจากเจ้านายตนเอง แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่เขาเผชิญอยู่ตลอดก็ตามหลังจากที่ทหารสอดแนมกลับมารายงานให้เฉิงซีห่าวฟัง เขาไม่เพียงก่นด่านายทหารเท่านั้น แต่กลับหัวเราะขึ้นมาเสียงดัง เขาวางรายงานลงบนโต๊ะ พลางถอนหายใจแล้วหยิบกระบี่ขึ้นมาลูบคม“เจ้าว่าการทำงานผิดพลาดภายใต้ธงข้า ต้องโดนเช่นไร” เฉิงซีห่าวเอ่ยเสียงเย็นนายทหารกลืนน้ำลายดังอึก พลางลอบมองเพื่อนทหารอีกคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ กัน “ผิดพลาดสถานเบาโบยโดยไม้พลองสิบที ผิดพลาดสถานกลางเฉือนปลายเนื้อหู ผิดในสถานหนักโดนเฉือนอวัยวะและขับออกจากกองทัพ”“ดี!” ซีห่าวเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนเขวี้ยงกระบี่ปักไม่ห่างจากนายทหารที่ตอบโต้เขา “ถ้าเช่นนั้นจงไปแจ้งคนสะเพร่าเช่นไป๋หลิ่งหงถึงโทษนี้เสีย!”“ขอรับ!” นายทหารทั้งสองรีบก้มหน้ารับคำสั่งตัวสั่นเทายังไม่ทันที่ทั้งสองจะลุกขึ้นแล้วรีบเดินออกไปทำตามหน้าที่ เฉิงซีห่าวเรียกทั้งสองให
ไป๋หลิ่งหงเดินนำทหารกลุ่มเล็กเข้าไปภายในโรงเตี้ยม หลังจากที่ไม่เห็นความเคลื่อนไหวใด ๆ แม้ว่ามันจะเสี่ยงที่อาจถูกล่วงรู้ได้ก็ตาม แต่การปล่อยให้อีกฝ่ายหลุดมือไป มันเสี่ยงมากกว่าที่เขาจะโดนเหยียดหยันได้“ยินดีต้อนรับขอรับ ไม่ทราบว่าพวกนายท่านมีอะไรให้ช่วยหรือไม่ขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มรีบเดินมาต้อนรับพวกเขา พลางเผยยิ้มแผล่ที่ยังไม่เชี่ยวชาญเท่าเถ้าแก่นักไป๋หลิ่งหงกวาดสายตามองทั่วบริเวณกลับพบเพียงความว่างเปล่า แม้แต่รถม้าที่ก่อนหน้าจอดอยู่ข้างนอกก็ไร้ซึ่งวี่แววเสียแล้ว “ก่อนหน้านี้มีแม่นางที่งดงามสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะผู้หนึ่ง กับผู้ติดตามราว ๆ สามคนเข้ามาที่แห่งนี้ใช่หรือไม่”เสี่ยวเอ้อร์ซ่อนแววตาตกใจโดยฉับพลัน ก่อนหันไปมองทางเถ้าแก่ที่นั่งประจำอยู่ เขาไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปนานนัก เสี่ยวเอ้อร์หัวเราะเสียงใส พลางเอ่ยขึ้น “โรงเตี้ยมแห่งนี้เป็นจุดแวะพักของนักเดินทางมากหน้าหลายตา จนแม้แต่ข้าน้อยก็จำได้ไม่หวาดไม่ไหว เกรงว่าคุณหนูที่ท่านหมายถึงข้าเองก็คงจำไม่ได้เช่นกันขอรับ”ไป๋หลิ่งหงหัวเราะในลำคอ พลางชักกระบี่ที่แวววาวขึ้นมาส่วนหนึ่ง “ถ้าเจ้าเห็นสิ่งนี้แล้วยั







