อารัมภบท 2

แต่ใจข้านั้นมีเพียงเจ้า

เวลาผ่านไปได้เพียงสามปี ก็เป็นวันครบรอบวันเกิดของคุณหนูน้อยแห่งตระกูลซิน ‘ซินซีซวน’ ผู้คนภายในงานต่างครื้นเครง เสียงบรรเลงเพลงดังไม่ขาดสาย ส่วนหนูน้อยเจ้าของงานนั้นกลับวิ่งเล่นไปทั่วจวนอย่างสนุกสนาน

ความปราดเปรียวของนางแม้แต่สาวใช้ยังเอาไม่อยู่

ในตอนที่เด็กสาวกำลังจะปีนขึ้นภูผาจำลองนั้น สองเท้าน้อย ๆ กลับก้าวพลาดจนเกือบร่วงหล่น แต่เป็นโชคดีของนางที่มีบุรุษหนุ่มมารับไว้ทัน

ซีซวนน้อยเงยหน้ามองชายที่โอบกอดตน บ่าวรับใช้ที่มองเห็นคุณหนูตนอยู่ในอ้อมแขนของบุรุษรูปงามที่แสนคุ้นเคยก็เกิดความรู้สึกอันหลากหลาย ท่านชายผู้นี้หากได้ยินว่าฮูหยินมีอาการผิดแปลกไป ภายในวันนั้นเขาจะปรากฏขึ้นมาทันที ราวกับผีสาง

"เจ้าเด็กน้อยช่างซนยิ่งนัก” ซีห่าวเอ่ยเสียงเข้ม เพียงแค่ปรายตามองแก้วตาดวงใจของพี่สาวเขาเท่านั้น แต่แววตานั้นหาได้มีความรักใคร่เอ็นดูไม่ กลับเป็นเพียงแววตาที่ดำสนิท เสียจนแม้แต่ท้องนภายามค่ำคืนก็มิอาจสู้ไหว

หากแต่ว่าเด็กสาวเพียงแค่จ้องใบหน้าที่แสนคมเข้มและมองเลยไปทางข้างหลัง ก่อนจะพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมแขนแกร่ง หลังจากนั้นจึงวิ่งไปยังหญิงสาวที่งามสง่าแต่กลับดูบอบบาง จนแม้แต่สายลมวสันต์ก็ยังทำร้ายร่างกายนางได้

“ซีเอ๋อร์ไยไม่ขอบคุณท่านน้าของเจ้าเล่า” เป็นซิงเยียนที่เข้ามา นางมองลูกสาวตนด้วยแววตารักใคร่ก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่เพียงแค่สงบนิ่ง

“ซีห่าวเจ้ามาในวันนี้ได้ แสดงว่าการสงครามไม่ยุ่งยากเสียแล้วกระมัง” ซิงเยียนกลืนความรู้สึกอึดอัดจากสายตาของอีกฝ่ายลงไปในลำคอเรียวระหง พลางอุ้มเจ้าลิงน้อยแสนซนเดินไปยังเขา

ชายหนุ่มเพียงแค่แค่นยิ้ม ก่อนจะหยิบกล่องไม้สีเข้มออกมา “ร่างกายของเจ้ายังไม่หายดี ข้าจึงนำโอสถชั้นเลิศที่เจอระหว่างทำศึกมาให้กับเจ้า”

ซิงเยียนกลืนน้ำลายอีกครา พลางมองสิ่งของที่อยู่ในมือชายหนุ่ม พร้อมทั้งพยายามปั้นน้ำเสียงให้ดูสบายใจมากที่สุด นางเองก็มิรู้ว่าเหตุใดตนถึงต้องระมัดระวังท่าทีเช่นนี้ เพียงแต่นางต้องให้เกียรติฟูจวินของนางเท่านั้น

“วันนี้เป็นวันเกิดของซีเอ๋อร์ ของขวัญชิ้นนี้ควรเป็นของซีเอ๋อร์เสียมากกว่ากระมัง” ซิงเยียนแย้มยิ้มอ่อนโยน พลางส่งสายตาให้สาวใช้เข้ามารับของ “แต่ขอบใจเจ้าที่ยังคิดถึงเจี่ยเจียคนนี้อยู่ เราเข้าไปข้างในกันดีกว่านะ”

ซีห่าวแค่นยิ้มอีกครั้ง มองแผ่นหลังอันบอบบางของหญิงสาวที่เดินเข้าไปภายใน พลันหัวใจรู้สึกดำมืด

เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันเกิดวัยห้าขวบของซีซวน วันนี้ก็ดั่งเช่นทุกปีที่คึกคัก

คุณหนูน้อยสกุลซินวิ่งหลบหลีกบรรดาสาวใช้ที่หมายจะพานางไปแต่งกาย บังเอิญได้มาเห็นแผ่นหลังที่แสนคุ้นเคย เขาผู้นี้มักมาพร้อมโอสถสำหรับมารดาตนเสมอ ไม่มีของขวัญอะไรมอบให้กับนางนอกจากเพียงคำพูดที่พอได้ฟังแล้วต้องรู้สึกตงิดในใจ ถึงแม้เจ้าตัวจะเด็กนัก แต่ความเฉลียวฉลาดของนางก็เป็นที่ประจักษ์ของซือฝูนางทั้งหลาย

ในตอนที่นางกำลังตัดสินใจไปทวงของขวัญจากชายหนุ่ม นัยน์ตากลมโตสุกสกาวบังเอิญเห็นร่างของมารดาตนที่มีสีหน้าดำมืด หัวคิ้วทั้งสองขมวดกันจนเกือบเป็นปม ในความทรงจำของเด็กสาว ใบหน้าเช่นนี้หาได้เกิดขึ้นไม่ หนูน้อยซีซวนที่เกิดความรู้สึกอึมครึมรีบก้าวย่างไปหาพวกเขาทันที

“ข้าไม่ใช่ตี้ตีของเจ้าซิงเยียน! ไม่ว่าจะคราใดข้าไม่เคยมองเจ้าเป็นพี่สาวของข้า! พ่อของเจ้าแค่สงสารข้า ดังนั้นเจ้าอย่าได้ริอ่านมีความคิดเหมือนพ่อของเจ้า!” ซีห่าวกล่าวเสียงกร้าว นั่นยิ่งทำให้ซีซวนรีบวิ่งเข้าไปใกล้โดยฉับพลัน

แต่ยังไม่ทันที่หนูน้อยจะไปถึง บุรุษในชุดเกราะก็หมุนตัวกลับมา ทั้งสองประสานสายตากัน ความเย็นเยียบลุกลามไปทั่วตัวเด็กสาว ซีห่าวเดินมาทางนางช้า ๆ พลางเอ่ยเสียงเจือแววสมเพช

“เสี่ยวไหจื่อช่างมีนิสัยไม่ดีเสียจริง” ซีห่าวกล่าวพลางแค่นหัวเราะ ในมือของเขายังคงถือจดหมายที่ได้รับจากซิงเยียน “ช่างไม่แตกต่างจากบิดาของเจ้า”

“ท่านน้า!อย่าได้กล่าวหาท่านพ่อของข้านะ!” แม้ซีซวนจะไม่เข้าใจในความหมายที่แท้จริงของคำพูดเหล่านี้ แต่ไหนเลยนางจะยอมให้ใครก็ไม่รู้มาด่าทอบิดาตน

เพียงแต่ซีห่าวแค่ระบายยิ้มเหยียดเท่านั้น ก่อนที่เขาจะเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง

หลังจากวันนั้นชายหนุ่มมารยาททรามผู้นี้ก็ไม่ปรากฏตัวที่จวนสกุลซินอีกเลย มีเพียงแต่กล่องไม้เรียบ ๆ สีเข้มที่ยังคงถูกส่งมายังจวน เป็นของขวัญที่มอบให้แก่ซิงเยียนเท่านั้น

จนกระทั่งเข้าสู่วันเกิดปีที่เจ็ดของซีซวน

ท่ามกลางเสียงบรรเลงเพลงและเสียงพูดคุยดังอื้ออึง คุณหนูน้อยซีซวนก็เพลิดเพลินกับเหล่าขนมที่ถูกส่งมาเพื่อเอาใจนาง ทำไมนางจะไม่รู้ว่าของจากพวกคนเหล่านี้ มีไว้เพื่อต้องการกระซับไมตรีกับบิดาเท่านั้น ทั้งหวังจะได้ร่วมกิจการ และหวังจะส่งเหล่าแม่นางที่ทำท่าเหนียงอายมาเป็นอนุของบิดาตน

ถึงแม้ว่าซิงอีจะไม่มีท่าทีสนใจ แต่ไฉนเลยเหล่าบรรดาเฒ่าเจ้าเล่ห์จะไม่ยอมรามือ หนึ่งในพ่อค้าหัวใสกระแอมไอเสียงดัง จนทำให้เสียงบรรเลงพิณต้องดับลง

“จะเป็นกระไรหรือไม่ถ้าข้าจะให้ลูกสาวของข้าได้บรรเลงเพลง นางนั้นทุ่มทุนซ้อมบทเพลงใหม่ เพื่อที่จะได้ให้คุณหนูน้อยได้เพลิดเพลินกับเสียงอันไพเราะ” ตาเฒ่าเอ่ยพลางแย้มยิ้มหน่อย ๆ เหล่าคนที่มีจุดประสงค์เดียวกันต่างพากันฟึดฟัด

ซิงอีเพียงแค่หัวเราะเบา ๆ เท่านั้น ก่อนจะผายมือไปยังเครื่องดนตรีที่ตั้งอยู่ไม่ไกล “ให้ข้าได้ชื่นชมฝีมือของแม่นางหน่อยเถิด”

ซีซวนมุ้ยปากพลางสะกิดแขนมารดาตน นางไม่เข้าใจเลยว่าทำไมบิดาจะต้องอ่อนโอนด้วย เพียงแต่ซิงเยียนแค่หันมาปรามแม่หนูน้อยทางสายตาเท่านั้น ก่อนจะเผยยิ้มใสกระจ่าง ที่ใครได้มองก็ต้องหวั่นไหว

เสียงพิณบรรเลงขึ้นอย่างอ้อยอิ่งและอ่อนหวาน พาลพาให้ผู้คนที่ได้ฟังต่างลุ่มหลง ดวงหน้าเล็กที่ระบายยิ้มหวาน ช้อนตามองซิงอีที่เพียงแค่หยอกเย้าฮูหยินตนเท่านั้น แม้ในใจหญิงสาวจะระอุด้วยไฟริษยา แต่นางก็ทำได้เพียงบรรเลงพิณ เพื่อแสดงความสามารถ อย่างน้อยก็เพื่อจุดประสงค์ที่มีในใจ

หญิงสาวรู้มาแค่เพียงว่าฮูหยินสกุลซินผู้นี้ เป็นหญิงที่ไม่มีความสามารถดุจหญิง อีกทั้งความอ่อนหวานก็ยังสู้ตนไม่ได้แต่เพียงน้อย แต่ถึงอย่างงั้นนายท่านสกุลซินกลับไม่เหลียวแลตนเลยแม้แต่หางตา นั่นยิ่งทำให้นางแทบอยากจัดการให้คนตรงหน้าต้องรู้สึกอับอาย

จนเมื่อเสียงพิณสิ้นสุดลง เสียงปรบมือก็ดังขึ้นท่วมท้น หญิงสาวค้อมตัวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะยกชายแขนเสื้อสีชมพูอ่อนขึ้นปิดริมฝีปากที่ระบายยิ้มอ่อนหวาน

“ช่างเป็นผู้ที่มีความสามารถยิ่งนัก” ซิงอีเอ่ยพร้อมทั้งปรบมือหน่อย ๆ ไม่ทันที่ผู้เฒ่าคนนั้นจะได้เปิดโอกาสในการสานสัมพันธ์

หนูน้อยเจ้าของวันเกิดก็ย่างกรายลงไปตรงกลาง

เธอระบายยิ้มกว้างและดวงหน้ากลมนุ่มที่แลดูไร้เดียงสา

เรียกเสียงชื่นชมไม่ขาดสาย “ข้าขออภัยท่านทั้งหลาย ที่มาขัดจังหวะแห่งความหรรษา”