1 - โปรดปราน

1 - โปรดปราน

เธอเกลียด...

เหงื่อ เสียงตะโกนดัง สีหน้ามุ่งมั่นจริงจัง การใช้แรงกำลัง

หรือจะพูดให้เข้าใจง่าย ๆ คือ เธอเกลียดสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้

สิบปีที่แล้ว วันรวมค่าย ณ ค่ายมวย ส อรุณ อุบลราชธานี

โปรดปราน ศรเพชร หย่อนเท้าวางลงบันไดของรถบัสขนาดใหญ่ ข้างรถติดสติ๊กเกอร์  ค่ายศรเพชร ค่ายมวยเบอร์ต้นของประเทศไทย

มือเรียวสะบัดร่มสีครีมหรูหราแล้วยกกางทันที ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเวลาเจ็ดนาฬิกา เพ่งสายตามองไปทางโรงยิมสำหรับซ้อมมวยของค่าย ส อรุณ

“เจ้โปรดครับ”

เธอเอียงหน้าไปด้านซ้ายแต่ตายังมองตรงเข้าไปในโรงยิม จดจ้องชายหนุ่มคนหนึ่งบนเวทีซ้อม

“ว่าไงโต้ง เรียกแล้วเงียบ”

โต้ง หรือ บิ๊กโต้ง ฉายานักมวยกล้ามใหญ่วัยยี่สิบ กำลังรุ่งโรจน์และเฉิดฉาย เป็นนักมวยหลักของค่ายศรเพชร เขาพาร่างใหญ่โตเดินตามลูกสาวเจ้าของค่ายเข้าไปในโรงยิมด้วยท่าทีสนิทสนม

“ค่าย ส อรุณนี่ใหญ่ใช่เล่นนะครับเจ้ แค่โรงยิมก็มีเวทีซ้อมถึงสามเวที”

“ฮึ” โปรดปรานแค่นเสียงแล้วออกเดินต่อ

“ว่าแต่ว่า... ทำไมไม่เห็นมีใครมารับเราเลยเจ้”

เธอยังเงียบยามสาวเท้าเข้าไปในโรงยิมขนาดใหญ่ที่ซึ่งนักมวยหลายสิบชีวิตกำลังมุ่งมั่นในการซ้อม แต่มีนักมวยคนหนึ่งบนเวทีที่เรียกความสนใจจากเธอได้มากกว่าคนอื่น

พรึบ!!

โปรดปรานหุบร่มแล้วทิ่มปลายร่มยันพื้นคอนกรีตแทนไม้เท้า ในวัยสิบแปดปีเธอเปล่งปลั่งสวยสดดั่งดอกไม้ที่กำลังผลิบาน เกล้าผมมัดหางม้าไร้เครื่องสำอาง สวมใส่ชุดกางเกงยีนส์สกินนี่และเสื้อทีมคอโปโลสีแดงขับผิวขาวจัดอย่างลูกเสี้ยวอินเดีย ใบหน้าคมคาย ริมฝีปากกว้างเต็มอิ่มหนา

ดวงตากลมทั้งคมกริบจดจ้องไม่วางตาไปทางชายหนุ่มหล่อเข้าขั้นเทวดาตกสวรรค์ ทว่าร่างกายกลับเปี่ยมด้วยมัดกล้าม อย่างที่เธอไม่ชอบ

มุมปากเม้มตึงค่อยเผยขอบโค้งทีละน้อยแล้วเรียบเฉยดั่งเดิม หยุดยืนด้านล่างข้างเวทีมวย สะบัดร่มขึ้นชี้ตรงไปทางเขา

“นาย... ชื่ออะไร”

สิวากรไม่ทันได้เห็นเธอแต่แรก ซ้ำไม่ได้ยินเพราะยังพุ่งหมัดต่อยเข้าเป้าซ้อมในมือโค้ชทิม โค้ชฝรั่งตาน้ำขาวแต่พูดไทยชัดแจ๋ว

ตึก ตึก!

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่พอใจนักที่มีคนขัดใจ เอาร่มกระแทกพื้นสองครั้ง แล้วชี้ไปทางสิวากรอีกรอบ

“หูตึงหรือไง นายชื่ออะไร?”

เสียงหวานนุ่มลึกทั้งแหบทรงเสน่ห์พูดดังขึ้นอีกเท่าตัว ครั้งนี้สิวากรได้ยินเต็มสองหู คงเพราะภายในโรงยิมพร้อมใจเงียบเสียงลงด้วยความหวาดเสียว

ก็แน่หล่ะ จู่ ๆ มีหญิงสาวคนหนึ่ง อายุไม่มากยืนชี้ร่มไปทางเฮียเสือ ลูกชายคนโตเจ้าของค่าย ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความโหด เนี้ยบ

สิวากรหยุดปล่อยหมัดหันหลังกลับไปมอง หรี่ดวงตาลงเมื่อเห็นว่าผู้พูดเป็นหญิงสาววัยสิบเจ็ดสิบแปด กวาดตามองปลายร่มไปถึงมือเรียวเล็กทำเล็บทาสีเนื้อ ขยับสายตาเลื่อนจนถึงทรวงอกพุ่งทะยานอวบอิ่ม ลำคอระหงที่กำลังกลืนน้ำลายจากการกระทำของเขา สู่ปากอวบอิ่ม และในความคิดของเขา

เธอมีปากที่น่าจูบที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา

“นอกจากหูตึงแล้ว ยังเป็นใบ้ด้วยหรือไง”

เขาละสายตาออกจากขอบปากไร้สีสันที่กำลังถูกฟันเรียวเล็กทำร้ายด้วยการขบเม้ม สังเกตเห็นคิ้วเรียวงามข้างซ้ายโก่งขึ้น ปลายร่มยังพุ่งตรงมาทางเขา

แต่แทนที่สิวากรจะโกรธกลับกลายเป็นว่า ผู้หญิงคนนี้เรียกความสนใจจากเขาได้เต็มเปา

“น้องอยากรู้ไปทำไม หรือว่า...คืนนี้จะลอบย่องไปหาพี่”

นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่คนอย่างสิวากร เฮียเสือที่ใคร ๆ ในค่ายยำเกรง คนที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหด เนี้ยบ กำลังเปิดปากโต้เถียงหยอกล้อกับเด็กสาวคนหนึ่ง

“ฮ่ะ ฮ่า ฮ่า”

“โฮ้ ฮิ้ววววววว”

และนำมาซึ่งเสียงร้องโห่ฮาดังระงมปนหัวเราะอย่างผู้ชายฮึกเหิมก้องกังวานทั่วโรงยิมค่ายมวย ส อรุณ

โปรดปรานดึงร่มกลับ พวงแก้มแดงซ่านโกรธจัด แต่เพื่อค่ายมวยศรเพชร เธอจึงเอ่ยลอดไรฟันแต่เสียงดังฟังชัด...อีกครั้ง

“ฉันต้องการนายไปเป็นนักมวยค่ายศรเพชร จ่ายสามเท่าของที่นี่ ถ้านายสนใจเก็บกระเป๋าแล้วกลับไปพร้อมฉันได้เลย”

สิ้นเสียงหวานยิ่งเรียกอาการโห่ฮาหัวเราะดังครืนจนโปรดปรานเริ่มหน้าเสีย - - หรือว่า ตาคนนี้จะค่าตัวสูงลิบ

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเพิ่มค่าตัว พ่อหนุ่มกล้ามใหญ่รูปหล่อเดินอาดยกแขนพาดเชือกคาดเวทีโน้มตัวลงค่อมต่ำเล็กน้อย สีหน้าเผยแต่ความกะล่อนระคนเจ้าเล่ห์

“ถ้าเป็นน้องหล่ะก็ พี่ไม่เกี่ยงค่าตัว ไปฟรีพี่พร้อมเสมอ”

ดวงหน้าคมหวานแดงซ่านไปทั่วทั้งหน้าจนไม่เหลือพื้นที่ ยิ่งเสียงโห่ฮาดังลั่นโรงยิมยิ่งทำให้สีแดงระเรื่อลามลงลำคอ และคนบนเวทียังเฝ้าจับจ้องมองเธอพร้อมรอยยิ้มที่กวนโทสะ

“เจ้โปรด...” โต้งดึงข้อศอกโปรดปรานกระซิบข้างหู “ผมว่าเราถอยก่อนดีกว่า เราอยู่ในถิ่นเขา”

โปรดปรานเม้มริมฝีปากโกรธจัด ลูกสาวคนโตคนโปรดของพ่อปลื้ม เจ้าของค่ายมวยศรเพชร ไม่มีใครกล้าขัด

เธอสะบัดหน้าสวยจัดพร้อมหมุนตัวเดินออกจากโรงยิมท่ามกลางเสียงเชียร์โห่ร้องป่าเถื่อนของผู้ชาย

“มันหยามโปรด” เธอเค้นเสียงกดต่ำ

“เจ้โปรดใจเย็น ๆ”

“เดี๋ยวตอนชกกระชับมิตร บอกยอดดาวเอามันให้เละ”

“แต่ว่าเจ้ ถ้าครูปลื้มรู้มีหวังทำโทษไอ้โต้งคนนี้แน่”

“ถ้าพ่อทำโทษโปรดจะออกหน้าเอง”

โปรดปรานและโต้งศิษย์ศรเพชรเดินปรึกษาหารือกันกระซิบกระซาบตลอดทาง โดยหารู้ไม่ว่าหนุ่มหล่อบนเวทียังมองตามกระทั่งลับสายตา

ปับ!

 โค้ชทิมตบลงที่ไหล่หนาเอ่ยกระเซ้าแกมหัวเราะ “ติดใจหรือไงไอ้เสือ”

“เธอสวยดี ใครกัน”

“นี่ไม่เคยเจอเหรอ”

สิวากรเอี้ยวหน้ากลับไปมองโค้ช “ไม่เคยเจอ ทำไมผมต้องเจอ”

“ลูกสาวคนโตคุณปลื้มไง ชื่อโปรดปราน หรือที่ทุกคนเรียกว่าเจ้โปรด”

“ไม่ใช่แก่กว่านี้เหรอ” สิวากรยืดตัวขึ้นแล้วถอดนวม “ผมเห็นคนเขาเรียกกันเจ้ เจ้ ผมเลยเดาเอาว่าคงสักยี่สิบปลาย ๆ แล้ว”

“เรียกเจ้เพราะเป็นลูกคนโต ประมาณให้เกียรติ บ้านนั่นเขาลูกห้าคน แต่เป็นผู้หญิงหมด เจ้โปรดเลยกลายเป็นลูกสาวที่ต้องรับช่วงต่อจากพ่อ หน้าตาไม่เหมือนครูปลื้มเพราะแม่เขามีเชื้อแขก สวยใช่ไหมหล่ะ” โค้ชทิมยกเชือกคาดเวทีให้เมื่อเห็นสิวากรกำลังจะลงไปด้านล่าง

สิวากรเลือกที่จะไม่ตอบ แต่ส่งคำถามต่อ “แล้วทำไมสนิทกับบิ๊กโต้ง”

“ฮั่นแน่…ดูท่าเฮียเสือของเราจะชอบจริง”

สิวากรทำเพียงอมยิ้ม แล้วส่งนวมให้เด็กในค่ายเอาไปเก็บ

“ไอ้โต้งมันศิษย์ก้นหม้อ เข้าค่ายมวยศรเพชรตั้งแต่หกขวบ เด็กกำพร้าน่ะ ลูกหลานคนแถวนั้นเขากลัวว่าโตมามันติดยาเลยเอาไปฝากที่ค่าย แค่คนสนิทกันไม่ได้เป็นแฟนกัน”

“โค้ชทิมรู้ได้ไง”

“เออ..รู้แล้วกัน อย่างเจ้โปรดเขาไม่มองเด็กในค่ายหรอก เชื่อโค้ช”

สิวากรหยิบน้ำขึ้นดื่มทวนคำในใจ เชื่อโค้ช ดวงตามองตรงไปทางเรือนไทย แล้วยกมือโบกให้โค้ชทิมรู้ว่าเขาจะกลับเรือนแล้ว

ห้องติดกับน้องส้ม

ร่างสูงใหญ่คล้ายนักมวยเดินเอื่อยผิวปาก ภาพดวงหน้าหวานแดงก่ำทั้งเม้มริมฝีปากผุดพรายอยู่ในหัว

สลัดผมเปียกเหงื่อขณะเดินเข้าไปในห้องครัว ชำเลืองมองสุดแสนและเทียนหอมที่นั่งกินข้าวอยู่ก่อนแล้ว

“อ้าว เฮียเสือ ไม่ไปต้อนรับคณะค่ายศรเพชร” สุดแสนเอ่ยถามฮอทดอทยังเต็มปาก

สิวากรนั่งลงหัวโต๊ะเช่นเคยรอให้ป้าอุ่นวางจานลงจึงเริ่มตักแฮม ไข่ดาว

“เรียกสะค่ายเขาเป็นคณะลิเก” สิวากรยกยิ้มเมื่อนึกไปถึงสาวหน้าดุดัน คงโกรธน่าดูถ้าได้ยินสุดแสนเรียกแบบนั้น “เห็นแม่เดินไปรับแล้วนี่”

“หอม พี่เอาฮอทดอทอีก”

สิวากรเหล่สายตาให้น้องชายที่ชี้นิ้วไปทางจานกลางโต๊ะ

“มึงจะใช้อะไรน้องนักหนา มือเท้าตัวเองก็มี”

“เฮียยุ่งเรื่องของเฮียเถอะ” สุดแสนหลิ่วตาเผยรอยยิ้มกวนอารมณ์ให้พี่ชาย “ได้ข่าวว่าพี่สะใภ้มาด้วย”

“พี่สะใภ้ไหน”

“ซ้อโปรดไง พี่เจอยัง ผมเคยเห็นครั้งหนึ่ง สวยเป็นบ้าเลย เสียดายที่ต้องยกให้พี่ชาย”

“งั้นไม่เอาไว้เอง”

“ไม่ได้หรอก เพราะว่าผมมี...” สุดแสนหยุดพูดกะทันหัน มองมือเล็กที่กำลังหั่นฮอทดอทในจานหยุดชะงักเช่นกัน

“ไม่พูดต่อให้จบ เฮียรอฟังอยู่”

สุดแสนกลืนน้ำลายชำเลืองไปทางพี่ชายตนเองที่ส่งสายตารู้ทันมาให้ จึงเลือกหุบปากเสียเอง แล้วรีบจิ้มฮอทดอทใส่ปากรวดเร็วก่อนจะลุกพรวดพราด ดึงร่างเล็กเทียนหอมไปด้วย

“อะไรว่ะ พูดแทงใจดำเข้าหน่อย ทำฟืดฟาด”

“แทงใจดำอะไรกันคะคุณเสือ”

“ไม่มีอะไรหรอกป้าอุ่น แล้วนี่พวกเด็กนักมวยเข้าที่พักกันหมดหรือยัง”

“คงกำลังกระมังคะ เมื่อครู่เห็นคุณตรึงใจพาขึ้นไปบนบ้านหนึ่งคน สงสัยจะเป็นคุณโปรดปราน”

สิวากรพยักหน้ารับเรียบเฉย ยกกาแฟขึ้นจิบเพื่อปิดบังรอยยิ้มบางอย่าง