2 - สิวากร

2 - สิวากร

“เป็นไงบ้างคะคุณโปรด พอจะพักได้ไหมคะ”

ตรึงใจแม้ว่าตนเองเป็นถึงเมียเจ้าของค่ายมวย ส อรุณ ยังต้องพูดจานอบน้อมเอาใจโปรดปรานไม่รู้ตัว คงเพราะอากัปกิริยาหรือบุคลิกของเด็กสาวตรงหน้า ทั้งที่โปรดปรานอายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปีเท่านั้น

“ค่ะ อยู่ได้ค่ะ”

พื้นเสียงแหบต่ำฟังแล้วสั่นสะเทือนไปทั้งห้อง ร่างระหงหมุนตัวโดยรอบพิจารณาห้องนอนไม่ใหญ่แต่ไม่เล็กนักอย่างไทยโบราณด้วยฝาผนังไม้ไร้ตะปู ใช้ลิ่มไม้ขัดไว้ทั้งหลัง คิดในใจว่าเรือนไทยหลังนี้คงสร้างมานานหลายชั่วอายุคน

เธอเดินสำรวจทว่าหางตาลอบมองตรึงใจ เธอเพิ่งเคยเจอตรึงใจครั้งแรก ไม่เหมือนพ่อครูสถิตคุณที่เจอประจำเพราะชอบลงไปหาคนก๊งเหล้าด้วยเสมอ และไม่พ้นพ่อปลื้มของเธอ

น้าตรึงใจดูแล้วอายุราวสี่สิบกว่า ๆ หน้าตาสวยจัดผิดไปจากพ่อครูสถิตคุณ กิริยาท่าทางเรียบร้อย แต่งกายวัยรุ่นยิ่งส่งให้ดูอ่อนกว่าวัย ทรงผมประบ่าดัดลอนปลายเล็กน้อย สวมเครื่องประดับนิดหน่อย

“ถ้างั้นป้าขอตัวก่อน ต้องลงไปเตรียมอาหาร”

“ค่ะ เชิญค่ะ”

โปรดปรานยังทำน้ำเสียงหยิ่งยโสไว้ตัวแล้วเอียงหน้ามองบิ๊กโต้ง

“โต้งตามคุณตรึงใจลงไปแล้วกัน พวกเด็ก ๆ คงกระวนกระวายแล้วที่ไม่เห็นเรา”

“ได้ครับเจ้โปรด เจ้ตามลงไปเร็ว ๆ นะครับ”

“อืม ขอพักเหนื่อยก่อน เดินทางมาตั้งแต่เมื่อคืน”

“ครับเจ้”

“เดี๋ยวอีกเรื่อง” เธอพูดดักคอ ขยับพาร่างมาใกล้กระซิบข้างหู “ไปสืบมาว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร”

“ครับเจ้”

“แล้วอย่ามัวแต่แอบมองผู้ชายนะ”

โปรดปรานส่งเสียงกำชับอีกรอบอย่างคนที่รู้ใจว่านักมวยหมัดหนักของค่ายศรเพรชคนนี้ ชื่นชอบชายหนุ่มมากกว่าหญิงสาว

“คร้าบบบ จะไม่มองเลยครับ รอกลางคืนก่อน ผมจ้องไว้แล้ว”

“แล้วอย่าให้มีเรื่องราว เจ้ไม่อยากก้มหัวขอโทษใคร”

“ครับเจ้ รับรองสมยอม นิ่งเงียบ”

โปรดปรานเริ่มไม่ไว้ใจยามได้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของบิ๊กโต้ง หุ่นกล้ามใหญ่โตลองต้องการหนุ่มคนไหน ไม่มีใครกล้าขัด ล้วนยินยอมบิ๊กโต้งแต่โดยดี เพราะกลัวโดนหมัดขวาพิฆาต

ทว่ากับค่ายมวย ส อรุณ จะประมาทไม่ได้

“เดี๋ยว!!” เธอขมวดคิ้วเรียกเสียงดัง “ห้าม! ไอ้หนุ่มคนนั้น”

“หนุ่มไหน” โต้งเอี้ยวคอกลับมาแล้วจึงค่อยทำหน้าเข้าใจ “อ๋อ ทำไมล่ะ เจ้ชอบมันเหรอ”

“เอาเป็นว่าอย่า ดูแล้วท่าทางหมอนั่นเอาเรื่องพอตัว ขืนเกาะแกะจะเป็นเรื่อง”

“ครับเจ้”

เมื่อได้ยินเสียงรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะอีกครั้ง โปรดปรานจึงค่อยเบาใจปิดประตูห้องนอน เดินไปยังหน้าต่างมองวิวหลังบ้านซึ่งเป็นสระว่ายน้ำทันสมัย

ก๊อก ก๊อก

โปรดปรานเอี้ยวหน้ากลับไปทางประตูแล้วขมวดคิ้ว เดินไปเปิดออกให้โดยไม่ระวังตัวแล้วเม้มปากนิ่งยามเห็นหนุ่มนักมวยคนเดิม ยืนเอาท่อนแขนพาดกรอบประตูไว้

“นายขึ้นมาได้ยังไง!”

สิวากรยิ้มกว้างอวดฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ “ทำไมหล่ะ”

“นี่มันเรือนพ่อครูสถิตคุณ นายเป็นแค่นักมวย” โปรดปรานส่งเสียงสูงขึ้น “หรือว่าที่ค่ายนี้ไม่มีระเบียบวินัย นึกจะให้ใครขึ้นมาบนเรือนก็ย่อมได้”

“ขนาดนั้นเล้ย”

“อย่ามาทำเสียงแบบนั้นกับฉัน”

“โอ้โฮ้…เจ้โปรดแห่งค่ายศรเพชร” สิวากรลากเสียง แขนยังเท้ากรอบประตู โน้มตัวมาด้านหน้าเล็กน้อย “อายุแค่สิบเจ็ดสิบแปด ปากกล้า.. หรือที่จริงอยากลองดี”

“นายพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร” โปรดปรานถอยหลังทันทีเมื่อสิวากรเดินหน้า “นายถอยห่างออกไปนะ”

“รังเกียจเหรอ” เขายกจักกะแร้ดมตัวเอง “ก็ไม่เหม็นเท่าไร อีกอย่างน้องน่าจะชินแล้วนี่นา เป็นถึงลูกเจ้าของค่ายมวย”

สิวากรยังมุ่งหน้าเดินต่อแล้วสะบัดประตูปิดตามหลัง

ปัง!

“นี่! นาย! อย่าบ้านะ ฉะ ฉันร้อง ร้องจริง ๆ ด้วย”

“ก็ร้องไปสิ” เขาท้าทายด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ เท้ายังสาวเข้าหา

“ไอ้บ้า! หยุดนะ”

สิวากรชักสนุกขึ้นมาจริง ๆ เสียแล้ว ทีแรกตั้งใจจะแกล้งให้คุณหนูเอาแต่ใจหน้าเสียสักเล็กน้อย ใครจะไปรู้ว่าแม่เสือสาวคนนี้ใจกล้าน่าดู แม้ว่าปากสั่น ส่งเสียงตะกุกตะกัก แต่ยังสู้ไม่ถอย

ร่างสูงใหญ่เดินเข้าหาจนใกล้ โปรดปรานในตอนนี้จนมุมอย่างสิ้นเชิง สะโพกกลมมนกระทบโต๊ะเล็กข้างเตียงตรงหน้าต่าง ยกมือขึ้นยันเขาไว้แล้วพบว่าแผ่นอกตรงหน้าร้อนผ่าว ชื้นเหงื่อ และเธอคงแสดงสีหน้าบางอย่างออกมา

“ทำไม รังเกียจกันจริง ๆ ด้วย เพราะว่าผมเป็นแค่นักมวยหรือไง”

“ไม่ ไม่ใช่ ฉัน เดี๋ยวก่อน”

เธอตกใจที่เขาเข้าประชิดตัวรวดเร็วเบียดโน้มหน้าลงจนเธอต้องเอนกายหนี

“ไม่อยากได้ผมแล้วหรือคนสวย”

“บ้าไปแล้ว คุณมัน! ฉันจะฟ้องพ่อครู”

“เอาสิ ฟ้องเลย ทางที่ดีโทรศัพท์ไปฟ้องพ่อของคุณด้วยนะว่าถูกรังแกจากนักมวยค่าย ส อรุณ”

หลังจากตื่นตระหนกมาสักพักที่มีผู้ชายนักมวยรูปร่างใหญ่โตในค่ายบุกเข้ามาในห้อง ทั้งยังมีอำนาจเหนือเธอ ตอนนี้โปรดปรานตั้งสติได้ในที่สุด

นับได้ว่าวันนี้เฮียเสือได้เจอกับคู่ปรับตัวจริง ริมฝีปากที่เฮียเสือคิดว่าเซ็กซี่ที่สุดกำลังเม้มแน่นก่อนจะเหยียดตึงออกจนคล้ายสีหน้าดูถูก เขายังขยับมุมปากเพื่อกระตุ้นอารมณ์โกรธของเด็กสาวตรงหน้า แล้วมันก็ได้ผล...

ดวงหน้าคมอย่างสาวแขกออกสีระเรื่อเพราะเริ่มโกรธขึ้นมาทีละน้อย จากนั้นกลายเป็นสีลูกตะขบแดงก่ำจนถึงลำคอลับหายไปลงซอกมุมคอปกเสื้อด้วยความโกรธจัด เธอออกแรงผลักหน้าอกเขาแต่เหมือนผลักก้อนหิน

“ออกไปให้ห่าง ๆ ฉัน” เธอเค้นเสียงหนัก

“ไม่ ลองสิ หาวิธีให้ผมออกห่าง”  สิวากรเอ่ยท้าด้วยสีหน้ายียวน

โปรดปรานจ้องสู้ตาสีนิลกำลังพราวแสงระยับเพราะกลั้นหัวเราะ เธอรู้สึกราวกับตนเองถูกสบประมาทจึงวาดเรียวแขนออกไปตรงหน้าทันที

เพียะ!

ลูกสาวเจ้าของค่ายมวยลงฝ่ามือบนใบหน้าที่เธอเพิ่งเอ่ยชมว่าหล่อดั่งเทวดาตกสวรรค์ มองรอยสี่นิ้วสีแดงพาดขึ้นข้างแก้ม แล้วจึงคลี่รอยยิ้มโค้งขึ้นย่ามใจ ก่อนจะหน้าถอดสี

“ไม่ ปล่อยนะ”

สิวากรกระชากร่างอวบอิ่มเข้าหาตัว รัดด้วยลำแขนแล้วโน้มศีรษะลง จับจ้องทุกขณะยามที่เขากำลังประกบปาก

“อื้อออ”

น้ำเสียงรังเกียจยิ่งทำให้สิวากรบดขยี้ปากหนาให้เธอลิ้มรสความเจ็บ ดันกระทั่งร่างเธอแอ่นโค้งรับแรงเบียด

“อือออ ไอ้บ้า”

เพียะ!

แล้วสิ่งที่โปรดปรานทำคือการผลักอกอย่างแรง ฟาดฝ่ามือเข้าไปที่เดิมอีกครั้งหลังจากที่สิวากรผละริมฝีปากออกห่าง

เห็นได้ชัดว่าผลลัพธ์เป็นที่น่าพอใจสำหรับโปรดปรานที่ถูกพ่อปรนเปรอมาตั้งแต่เด็ก เธอกำลังแสดงสีหน้าอย่างคนที่กำชัยชนะในมือ ในการลงแรงตรงจุดเดิมทำให้รอยแดงปื้นห้านิ้วเห็นชัดขึ้น

แต่แล้วชัยชนะเล็กน้อยพลันปลิวหายไปในพริบตา เมื่อร่างอวบอิ่มถูกดึงกลับอีกครั้งเช่นกันแรงกว่าเดิม ลำแขนแน่นทั้งแกร่งอย่างนักมวยสมัครเล่นรัดเอวเล็กทั้งดึงทั้งดันจนแผ่นหลังเบียดแนบหน้าต่างยิ่งไร้ทางหนี

มือรวบท้ายทอยเธอไว้ดันจนเธอต้องแหงนหน้า เพื่อรองรับแรงกระแทกของขอบปากหนา แต่ทว่า...จูบครั้งนี้แสนจะแตกต่างจากครั้งแรก

สิวากรประกบนิ่งก่อนจะขยับจนแย้มริมฝีปากอวบอิ่มออกจากกัน แล้วสอดลิ้น เอียงหน้าไปทางซ้ายเบี่ยงจนโปรดปรานเผยอขอบปากค้าง เขาเคลื่อนไหวจู่โจมรวดเร็ว ลิ้นสากทั้งชอนไชชิมรส ดูดดึงแล้วค่อยผละออกแต่ยังไม่วายขบขอบปากล่างเธอไว้ลงฟันเบา ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

“ถ้าตบอีกจะจูบอีก” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแหบแห้งขณะใช้เรียวลิ้นหนาแตะชิมสิ่งที่เพิ่งได้ลิ้มรส หางตาชำเลืองมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นสุดแสนยืนอยู่ริมสระ ส่งยิ้มชั่วร้ายมาให้พี่ชาย จึงจำใจถอยห่างออก

โปรดปรานรีบยกท่อนแขนเช็ดปากตัวเอง สำลักเสียงกระท่อนกระแท่น “ฉะ ฉัน จะ ฟ้อง พ่อครู ให้พ่อครูไล่นายออก”

เธอเคลื่อนตัวหนีไปทางซ้ายทันที มองริมฝีปากหนาที่ยกขึ้นจนกลายเป็นมุมโค้ง - - ช่างเป็นชายหนุ่มที่ยิ้มได้กว้างและเจ้าเล่ห์ที่สุด

ร่างสูงใหญ่ในชุดนักมวยยืดกายก่อนจะผายมือออกกว้างแล้วโค้งตัวลงคำนับเงยเพียงดวงหน้าขึ้นจ้องสบตา

“ตามสบายเลยเจ้โปรด ผมชื่อสิวากร หรือที่ใคร ๆ ก็เรียก...” เขาหยุดเพื่อยิ้มเมื่อเห็นดวงหน้าหวานออกอาการตกใจชั่วแวบ ยืดกายตั้งตรงดั่งเดิมแล้วเปล่งคำที่ทำให้โปรดปรานตกตะลึง “เฮียเสือ”

“แต่..เฮียเสือ ไม่แก่กว่านี้เหรอ”

เขาไหวไหล่ “ก็คงเหมือนคุณ เรียกเพราะให้เกียรติ เจ้โปรด” เขาเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ นัยน์ตาเฝ้าจดจ้องแต่ร่างงดงามดั่งต้องการประทับไว้ข้างในกระทั่งถึงประตู ใช้มือไพล่ไปด้านหลังหมุนลูกบิด

“ทว่าอีกหน่อยคงกลายเป็นซ้อโปรด”

“ซะ ซ้อโปรด! ไม่มีทาง” เมื่อตั้งตัวได้ โปรดปรานพลันรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกชายหนุ่มคนหนึ่งต้อนจนจนมุม จึงรีบโพล่งเสียงตะวาดแว้ด

“ฮ่ะ ฮ่า อย่าท้าทายกันเลย ไม่นานหรอก ผมจะเอาคุณแต่งเข้าบ้านให้ได้”

นัยน์ตาของโปรดปรานเบิกโตและมันทำให้สิวากรอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก

คลิก...

สิวากรก้มศีรษะจ้องลูกบิดประตูด้วยสีหน้าเบิกบานใจจนหุบยิ้มไม่ได้เลย แต่แทนที่จะเดินกลับเข้าห้องตัวเองไปอาบน้ำ กลับเปลี่ยนใจเดินไปทางห้องทำงานแทน แล้วจึงเห็นน้องชายตัวแสบกับเทียนหอมนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น - - ทำไมขึ้นมาเร็วนักว่ะ

“เฮียออกมาจากห้องซ้อโปรด”

เขาเหล่ตามองสองหนุ่มสาว ทั้งคู่ใช้หูฟังร่วมกัน หูฟังแบบมีสายซึ่งนั่นทำให้คนทั้งคู่ต้องนั่งเอียงคอใกล้กัน

เทียนหอมในวัยมัธยมต้นน่ารักสมวัย นอนหลับตาพิงศีรษะกับไหล่ของพี่ชาย ส่วนสุดแสนไม่ต้องให้พูดถึงเลยว่าสีหน้าของมันตอนนี้กวนส้นบาทาขั้นสุด แต่แทนที่จะตอบ เขากลับเลือกที่จะถาม

“ทำไมมึงไม่ซื้อหูฟังแบบใช้บลูทูธ”

สิวากรเดินเข้าไปใกล้ แกล้งกระชากหูฟังข้างหนึ่งออกจากหูน้องชายด้วยความหมั่นไส้ ส่วนสายอีกข้างยังคาอยู่ในหูน้องสาว แว่วเสียงเพลง BIRDS OF A FEATHER ของบิลลี่ ไอลิช จึงยกยิ้มแล้วทำท่าสยดแสยง

“เฮ้ย! เบาสิ หอมหลับอยู่”

“อย่านึกว่ากูรู้ไม่ทันมึงไอ้แสน” สิวากรโยนหูฟังกลับไปให้น้องชายกำลังจะวาดขาออกจากห้องพลันเอี้ยวหน้ามอง ชี้หน้า “น้องยังเด็กนะมึง”

“รู้แล้ว จะไปไหนก็ไปเถอะ รำคาญ”

สิวากรเดินผิวปากออกห่างเด็กวัยรุ่นสองคน เข้าไปในห้องทำงาน แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นจุดสูบ ผลักบานหน้าต่างออกจนสุด ทอดสายตามองความรุ่งโรจน์ของค่ายมวย ส อรุณเบื้องหน้า

เหตุการณ์นี้นับว่าเป็นการเปิดศึก เพราะต่อจากนี้ไปทุกแมตช์การแข่งขัน ทั้งเขาและเธอขับเคี่ยวกันด้วยกีฬามาโดยตลอด ใครได้แชมป์คนนั้นถือว่าได้แต้มโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย